นางมารจำเป็น

ภายในป่ามรณะเห็นทีจะมีเพียงสองสาวที่ยังมีสีหน้าตื่นเต้นยินดีพวกนางต่างมองไปรอบป่าที่สวยงามโดยไม่รู้ว่าป่านี้มีอันตรายที่แฝงอยู่มากมาย อู๋เซียนมองน้องสาวทั้งสองก่อนจะส่ายหัวเบาๆหากเขาไม่เข้ามาด้วยพวกนางจะยังคงร่าเริงแบบนี้ได้อีกไหม

"ท่านพี่ซีซีดูดอกไม้นั่นซิ มันเปล่งแสงได้ด้วย"

ซีเหมยร้องเรียกให้พี่สาวดูเธอไม่เคยเห็นสถานที่ที่ไหนที่วิเศษเยี่ยงนี้มาก่อนที่นี่มีแต่สิ่งมหัศจรรย์เต็มไปหมด

"อย่าเอามือไปเตะโดยเด็ดขาดนั่นมันดอกนิทรา"อู๋เซียนส่งเสียงเตือนทันทีที่เห็นน้องเล็กยื่นมือจะไปจับมันน้องเล็กช่างไม่รู้จักเข็ดหลาบเสียจริง

ซีเหมยหยุดมือทันทีเมื่อกี้นางตั้งใจจะเด็ดออกมาดูสักดอกดีที่หยุดมือทันเห็นสวยๆแบบนี้ไม่คิดว่าจะเป็นอันตรายแม้มันจะไม่ถึงชีวิตแต่การที่นางเคยได้ลองโดนกับตัวเองก็พอรู้ถึงผลของพิษมันนี่ยังเข็ดกับการนอนหลับไปแล้วตื่นขึ้นอีกทีที่ไหนก็ไม่รู้อยู่เลย แต่ดอกนิทราก็ถือว่าเป็นของดีถ้าเก็บไปทำยานอนหลับคงจะมีประโยชน์อีกมาก

"ข้าอยากได้กลับไปด้วยท่านพี่อู๋เซียนมันมีวิธีเก็บรึไม่เจ้าค่ะ"

นางเปลี่ยนเป็นหันมาออดอ้อนอู๋เซียนแทนอู๋เซียนที่เห็นน้องสาวอ้อนมีหรือที่จะขัดใจนางได้ โอกาสที่จะเอ่ยปฏิเสธนั้นเป็นศูนย์เสียแล้วเมื่อนางได้ออดอ้อนโดยใช้ดวงตาที่กลมโตมองมาอย่างมีความหวังแล้วเขาจะกล้าหักหาญใจนางได้เช่นไร

"อ่า....ถ้าอย่างนั้นข้าจะสอนวิธีเก็บให้"อู๋เซียนเอ่ยตอบอย่างที่สติยังล่องลอย

"แต่เดี๋ยว!!ข้าไม่มีที่เก็บใส่ในกำไลนี้แล้วข้าเก็บของกินไว้ข้างในเยอะหากเอาไปไว้รวมกันข้าเกรงว่าจะเป็นการวางยาตนเองเสียเปล่า"

"ได้ๆอยากได้ที่ใส่เพิ่มใช่หรือไม่ เจ้านี่มากเล่ห์เสียจริง"

อู๋เซียนเริ่มเห็นเขางอกที่อยู่บนศีรษะของนางเสียแล้วนางมารน้อยๆนี่น่าตีนัก ถึงอย่างไรเขาก็หยิบแหวนมิติออกมาอีกสองวงให้สองสาวอยู่ดี

"แหวนมิติหรือสวยจังขอบคุณพี่ใหญ่มากๆ"

"งั้นท่านพี่ช่วยชี้แนะด้วยข้าอยากเก็บสมุนไพรไปฟากท่านแม่ให้ได้มากที่สุด"

ซีซีนึกอย่างดีใจอย่างน้อยก็ได้ของดีไปฝากท่านแม่ของเธอท่านแม่มีความรู้เรื่องของสมุนไพรท่านจะต้องชอบใจเป็นแน่

"ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้มากแต่มีคนที่รู้เรื่องพวกนี้เป็นอย่างดีงั้นข้าจะให้เขามาช่วยพวกเจ้านะ"

"ได้แน่นอนมีผู้เชี่ยวชาญสอนย่อมดีกว่าเสี่ยงเก็บแบบไม่รู้"สองสาวพยักหน้ารัวๆ

อู๋เซียนยืนนิ่งหลับตาสักพักก็มีเสียงคำรามที่ดังก้องก่อนที่จะเผยให้เห็นตัว

"ไอ้หยา......พี่ใหญ่พี่รองนั่นมันมังกรนี่!!!"

ซีเหมยตาโตนางไม่เคยเห็นมังกรตัวใหญ่ขนาดนี้มังกรตัวเป็นๆลักษณะของมังกรเหมือนมังกรในหนังพวกฝรั่งที่โลกก่อนเลย

"หนีก่อนเถอะถ้ามันเห็นเราเดี๋ยวจะเกิดอันตราย"

ซีซีเป็นห่วงน้องของเธอซีเหมยช่างไม่กลัวอะไรเสียจริงหากมันเข้ามาทำร้ายไม่รู้พวกเธอจะสู้ได้ไหม

"ไม่ต้องตกใจนี่คือสัตว์อสูรที่ทำพันธะกับพี่เอง"

อู๋เซียนคว้าไหล่ของสองสาวไว้ก่อนที่จะได้ออกตัววิ่ง

มังกรตัวใหญ่ค่อยๆลดขนาดลงและเปลี่ยนรูปร่างเป็นมนุษย์ก่อนที่จะเหินกายมาคุกเข่าต่อหน้าอู๋เซียนผู้เป็นนายของมัน

"นายท่านข้าดีใจเหลือเกินที่ท่านกลับมาสักที"

"เจ้าแปลงเป็นมนุษย์ได้"

"แถมยังพูดได้"

และหล่ออย่างร้ายกาจ  ข้อสุดท้ายสองสาวช่างมีความคิดที่เหมือนกันแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป

"นี่จิ้นสัตว์อสูรเผ่ามังกรเป็นสายมีปีกที่แข็งแกร่งที่สุดในสัตว์อสูรระดับสูง"

อู๋เซียนเอ่ยบอกอย่างภูมิใจยิ่งเห็นสายตาที่สองสาวมีแววตื่นเต้นสนใจเขาก็ยิ่งอยากอวดจิ้นกับน้องๆเขาจะได้เป็นพี่ใหญ่ที่สมเกียรติเสียที

"เผ่ามังกรมีผู้หญิงหรือไม่ข้าอยากทำพันธสัญญากับมังกรมั่ง"ซีเหมยที่เห็นจิ้นแล้วอยากมีมังกรเป็นสัตว์ในพันธะบ้าง

"ซีเหมยไม่ใช่ว่าจะใครทำก็ได้นะพี่ว่าเจ้าลองดูสายพันธุ์อื่นก่อนแล้วกัน"ซีซีลองใช้จิตตรวจสอบก็พบว่าพลังของจิ้นนั้นกดดันพลังพวกนางมากแต่ก็ไม่ทำร้ายพวกนาง

"ใช่อย่างที่พี่รองของเจ้าบอกที่ป่าแห่งนี้ยังมีสัตว์อสูรอีกมากมายนักเจ้าค่อยๆเลือกดูให้แน่ใจก่อน"

ซีเหมยคิดตามมันก็ใช่อย่างที่ท่านพี่ทั้งสองพูดนางจะรีบตัดสินใจทำไมในเมื่อป่าแห่งนี้ยังมีสัตว์อสูรอีกหลากหลายให้นางเลือกและนางก็ต้องเลือกตัวที่เข้ากับนางให้ได้มากที่สุด

"เอาล่ะจิ้นเจ้ามีความรู้เรื่องสมุนไพรข้าจะให้เจ้าช่วยสอนความรู้เกี่ยวกับประเภทของสมุนไพรและวิธีเก็บให้พวกนางทั้งสองคน"

"ได้ขอรับข้าน้อยจะสอนทุกอย่างที่รู้ให้พวกคุณหนูทั้งสองขอรับ" จิ้นยิ้มอย่างอ่อนโยนให้พวกนาง

สองสาวตาพร่าทันทีนี่คงเป็นเสน่ห์ของเผ่ามังกรซินะโอ๊ยๆๆอยากจะบ้าตายนี่พวกเธอจะมาแพ้ให้กับสัตว์อสูรหรือ

"อื้ม....พวกเจ้าอยากได้ดอกนิทราไม่ใช่หรือ"

ทั้งสองได้สติคืนมาก็กลับมาสนใจดอกไม้ที่อยู่ตรงหน้าทันที

"ข้าอยากได้มัน พอจะมีวิธีเก็บหรือไม่"ซีเหมยรีบกล่าวตอบก่อนจะเปลี่ยนท่าทีกลับมาจริงจัง

"แน่นอนขอรับ สำหรับดอกนิทรานี้คุณหนูต้องใช้มีดหยกมาตัดเอาเฉพาะดอกที่บานเท่านั้นนะขอรับส่วนดอกที่ตูมอยู่จะไม่มีผลใดๆเก็บไปก็ใช้ไม่ได้"

จิ้นสอนและทำเป็นตัวอย่างให้ดู พวกนางขอลองทำบ้างสรุปทั้งวันตลอดการเดินทางสองสาวก็เรียนรู้เรื่องสมุนไพรและเก็บมาได้บางส่วนแล้วก็ซีซีจะเน้นเก็บพวกสมุนไพรรักษาส่วนซีเหมยจะเน้นพวกมีพิษและสมุนไพรถอนพิษซะส่วนใหญ่

"ข้างหน้าจะเข้าเขตป่าชั้นที่สองแล้วล่ะพวกเจ้าต้องระวังตัวด้วย"อู๋เซียนที่เห็นว่าเดินมาถึงเขตรอยป่าที่สองก็ได้เอ่ยเตือนน้องๆของตนทันที

"เอ๋แล้วป่าชั้นแรกไม่มีสัตว์อสูรหรือทำไมเราไม่เจอเลยล่ะ"

ซีซีเอ่ยถามเมื่อกี้พวกนางก็มัวแต่เก็บสมุนไพรจึงไม่ทันสังเกต

"ชั้นแรกมีแต่สัตว์อสูรระดับต่ำขอรับไม่มีตัวไหนกล้าเข้าใกล้พวกเราหรอกขอรับ"

"เป็นเพราะจิ้นนะ จิ้นเป็นสัตว์อสูรระดับสูงและเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีสายเลือดบริสุทธิ์จึงไม่มีตัวไหนกล้าเข้ามาใกล้แต่ข้างในป่าเขตที่สองไม่เหมือนกันที่นั่นอันตรายยิ่งกว่าและมีสัตว์อสูรที่มีระดับเดียวกันกับจิ้นเยอะพวกเจ้าต้องระวัง"

"เจ้าค่ะท่านพี่อู๋"สองสาวรับคำ

แต่สายตาที่พวกนางส่งให้กันนั้นต่างออกไปพวกนางต้องรีบหาสัตว์อสูรมาทำพันธสัญญาก่อนที่จะไปช่วยหลงเยี่ยนและหลี่ฟงทางพวกเขาถึงจะเรียกว่าน่าเป็นห่วงของแท้

ทางด้านเหล่าองค์ชายไม่ได้โชคดีเหมือนพวกเธอพวกเขาพบกับสัตว์อสูรมากมายที่เข้ามาโจมตีตลอดการเดินทางเข้าป่ามรณะทุกคนต่างรีบเอาตัวรอดจึงกระจัดกระจายออกจากกัน ตอนนี้จ้าวหลงเยี่ยนและหลี่ฟงก็ได้มาถึงชายป่าเขตที่สองแล้วเหมือนกันแต่สภาพก็ไม่ได้น่าดูนักพวกเขาทั้งสองเสียแรงและพลังปราณไปพอตัวกว่าที่จะเดินทางมาถึงจุดนี้

"องค์ชายพักสักหน่อยเถอะพ่ะย่ะค่ะเราต้องรีบฟื้นกำลังและพลังปราณก่อนที่จะเข้าชั้นป่าเขตที่สองกัน"หลี่ฟงที่กำลังมองหาที่พักให้องค์ชายของตนได้นั่งฟื้นพลังปราณ

"ได้หาที่พักก่อนดูเหมือนเจ้าจะบาดเจ็บด้วยไม่ใช่หรือหลี่ฟง"

หลี่ฟงก้มหน้าลงตัวเขาคิดว่าซ่อนไว้ไม่ให้องค์ชายเห็นได้แล้วเมื่อตอนที่อสูรเสือดำพุ่งเข้ามาโจมตีองค์ชายหลงเยี่ยนนั้นเขาได้รีบเข้าไปขวางและได้สังหารมันแต่กว่าจะจบเรื่องได้เขาก็พลาดโดนมันทำร้ายกลับมาเหมือนกัน

จ้าวหลงเยี่ยนรีบทำแผลให้สหายคนสนิททันทีเขาไม่ได้มองว่าหลี่ฟงคือองครักษ์แต่เขานับถือว่าเป็นสหายตั้งแต่รู้จักกันเมื่อครั้งวัยเยาว์

"แล้วเจ้านี่ละเราจะทำประโยชน์เช่นไรได้บ้างพ่ะย่ะค่ะ"

หลี่ฟงยื่นก้อนผลึกสีดำให้หลงเยี่ยนเขาได้มาจากการสังหารอสูรเสือดำตอนที่มันตายมันก็กลายเป็นก้อนผลึกสีดำทันทีเขาไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็เก็บมาเผื่อใช้ทำประโยชน์ได้

"เจ้าเก็บไว้ก่อนหากรู้คำตอบว่าเจ้านี่คืออะไรแล้วค่อยเอามาใช้งานทีหลังก็ได้"หลงเยี่ยนรับรู้ถึงพลังงานที่มันแผ่ออกมาจากผลึกนี่เขาคิดว่ามันน่าจะมีประโยชน์เพียงแต่พวกเขาต้องหาให้ได้ว่ามันสามารถช่วยเหลือหรือเอาไปทำในสิ่งใดได้

หลี่ฟงพยักหน้ารับก่อนจะเก็บเข้าแหวนมิติ

พวกเขาหาที่นั่งพักและรีบเดินลมปราณเพื่อฟื้นฟูพลังพวกเขาทั้งสองคนจะพลาดแบบครั้งนี้ไม่ได้อีกเพราะเส้นทางข้างหน้าหากพลาดพลั้งมีแต่ความตายเท่านั้นที่รออยู่

เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังอย่างต่อเนื่องทั่วทุกทิศทางพวกมันต่างก็ทำหน้าที่ปกป้องป่าได้อย่างสมกับที่เป็นเจ้าบ้านทุกคณะที่ได้เดินทางเข้ามาต่างก็ได้ประสบพบเจอกันทุกคนเพียงแต่จะมากน้อยแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของคนเหล่านั้น