The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

“ จะดีเหรอ  มันรบกวนพวกหนูหรือเปล่า ” คุณยายเกรงใจ 

“ ไม่เป็นไรหรอก  ไม่ได้ออกนอกเส้นทางเท่าไหร่  จริงมั้ย  ยัยโย่ง ” มาวินหันกลับมาถาม  ซึ่งเหมยลี่ก็พยักหน้ารับ 

“ งั้นยายคงต้องรบกวนพวกหนูแล้วล่ะ ” คุณยายก้มหัวขอบคุณ 

“ ไม่เป็นไร  ยายขึ้นมาเลย ” มาวินพูดจบ  ก็ก้มหลังให้คุณยายขี่

      คุณยายค่อยๆปีนขึ้นหลังของมาวินอย่างทุลักทุเล  พอเสร็จเรียบร้อย  เด็กหนุ่มก็กล่าวกับเหมยลี่ 

“ ยัยโย่งฝากดูแลเจ้าสังกะสีด้วย ”

     เหมยลี่พยักหน้ารับอีกครั้ง  สีหน้าเรียบเฉยจนไม่อาจคาดเดาถึงอารมณ์ กระนั้น  มาวินก็ไม่ใส่ใจ  คงเพราะเริ่มชินกับบุคลิกของเพื่อนร่วมทาง

      มาวินเดินลงไปในแม่น้ำที่เชี่ยวกราก  แม้กระแสไหลแรง ราวกับน้ำป่า  แต่กลับลึกแค่เอว  ทำให้ข้ามผ่านได้อย่างไม่ยาก  เมื่อทุกคนก้าวถึงฝั่ง  เด็กหนุ่มก็โอ้อวด 

“ นึกว่าจะยาก  ที่ไหนได้  แค่ลุยตรงๆก็จบแล้ว  พวกเราคงโง่มาก ถ้าคิดจะไปข้ามสะพานถัดไป ”

     แน่นอนว่าไม่มีเสียงตอบจากผู้ใด  ทำให้มาวินรู้สึกแกร่วไปตลอดทาง  แต่ถ้าจับสังเกตให้ดี  จะเห็นสีหน้าแปลกใจของเหมยลี่ เพราะเธอเองก็ฉงนอยู่เหมือนกัน

“ เอ  ปกติแม่น้ำสายนี้จะลึกจนมิดหัวนี่นา  แต่ทำไมคราวนี้ถึงตื้นนัก ”

     ทั้งสามเดินทางมาถึงหมู่บ้านลูกากู บรรยากาศเงียบเชียบจนผิดปกติ  แต่ละหลังเป็นบ้านไม้ชั้นเดียวที่สร้างแบบง่ายๆ หลังคาปูด้วยฟางหรือไม่ก็กระเบื้อง 

“ เอาไงดี ” มาวินถาม  แต่แทนที่จะได้รับคำตอบ  เด็กสาวร่างสูงกลับจูงม้าตรงเข้าไปหาชายแก่ร่างผอมที่กำลังผ่าฟืนอยู่หน้าหมู่บ้าน 

“ ขอฝากม้าสองตัวไว้ที่ลุงก่อน  พวกเราจะไปส่งยายคนนี้ที่บ้าน ” เหมยลี่ไหว้วาน

“ เอ่อ  ได้  ว่าแต่คุณยายที่พวกหนูมาส่ง  เป็นใครกันเหรอ ” ชายแก่งุนงง 

“ อ้าว  นี่ลุงจำคนในหมู่บ้านตัวเองไม่ได้เหรอ พิลึกชะมัด ” มาวินเริ่มโวยวายตามสไตค์ของตนเอง

“ เอ  แปลกมาก  ชั้นอยู่ที่นี่ตั้งแต่เกิด  แต่ไม่เคยเห็นคุณยายคนนี้เลย  เอ๊ะ ” ชายแก่พูดจบ   ก็เผลอไปสบตากับคุณยายปริศนา ก่อนจะชะงักงันอย่างฉับพลัน

“ อ้าว  ลุงเป็นอะไรไป  ตาค้างเชียว ” มาวินเห็นอาการของชายแก่  ก็นึกสงสัย  จึงโบกมือไปมาบริเวณใบหน้า ทว่าอีกฝ่ายได้แต่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น 

“ ไปกันเถอะจ้ะ  บ้านของยายอยู่ด้านหลังหมู่บ้านนี้เอง ” คุณยายร้องบอก

     มาวินหันไปมองเหมยลี่เป็นเชิงปรึกษาอีกครั้ง เด็กสาวจึงพยักหน้ารับและผูกม้าทั้งสองตัวที่ต้นไม้ใหญ่แถวนั้น จากนั้นก็เดินไปยังท้ายหมู่บ้าน

     ระหว่างทาง  ทุกบ้านปิดสนิท  ทำให้บรรยากาศดูวังเวง  และถ้าจะบอกว่าที่นี่เป็นหมู่บ้านผีสิง  ก็ไม่ใช่เรื่องที่พูดเกินจริงนัก         

“ ทำไมถึงเงียบแบบนี้  คนที่นี่  เขาไม่ทำงานทำการกันรึไง ” มาวินเริ่มบ่นตามประสาคนปากเปราะ  ส่วนเหมยลี่แม้จะไม่พูดอะไร  แต่ก็ปรากฏเค้าของความกังวลอยู่บนใบหน้า ด้วยเธอเองก็คิดไม่ต่างจากเด็กหนุ่ม

“ ที่เงียบก็เพราะแก๊งยมทูตคอยรังควานชาวบ้าน  ตอนนี้พวกมันน่าจะอยู่กับหัวหน้าหมู่บ้านตรงลานกว้าง ” คุณยายร้องบอกเบาๆ  ราวกับกลัวว่าใครจะได้ยิน

“ โธ่เอ๊ย  แค่อันธพาลกระจอกไม่กี่คน  พวกชั้นไม่กลัวหรอก  จริงมั้ย  ยัยโย่ง ” มาวินสวนขึ้นมาด้วยอารมณ์คะนอง  แต่เหมยลี่ไม่ตอบคำใด กลับถามคุณยายต่อ  เพื่อขอรายละเอียด 

“ พวกมันมีกี่คน  หัวหน้าเป็นใคร  ฝีมืออยู่ระดับไหน ”

     คุณยายขมวดคิ้วนิดนึง  ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเครียดขึง 

“ มีราวๆ 20-30 คน  ล้วนเป็นชายฉกรรจ์  พวกมันมาเก็บส่วยทุกเดือน  คราวหนึ่งเอาเสบียงไปเกือบครึ่งหมู่บ้าน  ทำให้ลำบากมาก ” 

“ โธ่เอ๊ย  จำนวนแค่นี้เอง  เราไปปราบพวกมันกันเถอะ ” มาวินรู้สึกดีใจที่จะได้เล่นบทบู๊อีกครั้ง  แต่เหมยลี่ยังไม่กล่าวคำใด สีหน้าส่อแววครุ่นคิด  ความเงียบมาเยือนคนทั้งสามได้ครู่นึง คุณยายก็ห้ามปราม

“ อย่ามีเรื่องเลย  พวกหนูเป็นแค่เด็กวัยรุ่นธรรมดา  สู้รบตบมือกับกลุ่มชายฉกรรจ์ไม่ไหวหรอก  แถมหัวหน้าของพวกมันก็คือ……”  

“ อย่าบอกนะว่า  หัวหน้าของพวกมันเป็นเนโครมันเซอร์ ” เหมยลี่ร้องถามโดยไว 

“ ใช่แล้วจ้ะ ” คุณยายพยักหน้ารับคำ  

“ อืม  แสดงว่าข่าวลือนั้นเป็นจริง ” เด็กสาวก้มหน้านิ่ง  ท่าทางครุ่นคิดยิ่งกว่าเดิม

     การสนทนาดังกล่าว  สร้างความงุนงงแก่มาวินอย่างมากมาย  เด็กหนุ่มจึงหันไปมองคุณยายที  เหมยลี่ที  ก่อนจะเอ่ยถามตรงๆ 

“ นี่ตกลง  จะมีใครบอกชั้นมั้ยว่า......เนโครมันเซอร์คืออะไร ”

    สองสาวต่างวัยพากันเงียบกริบ  ราวกับว่าสิ่งที่จะกล่าวต่อไป  เป็นเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวและสยดสยองจนเกินบรรยาย แต่สุดท้าย  เด็กสาวก็จำใจขยายความ

“ เนโครมันเซอร์คือสายอาชีพขั้นสาม ”  

“ งั้นเจ้านี่ก็เก่งพอตัวอ่ะดิ  สายไหนล่ะ  บู๊แหลก  ว่องไวรึไง ” มาวินร้องถาม 

“ ไม่ใช่  พวกนี้มาจากสายนักศึกษาที่เน้นพลังเวทและปัญญา ดังนั้น  ด้านกำลังและความเร็วไม่มีทางสู้สายนักสู้อย่างพวกเราได้  ทว่า….” เด็กสาวอธิบายอย่างใจเย็น ก่อนจะหยุดไปซะอย่างงั้น  

“ เอ้า  เล่าต่อดิ  หยุดทำไม ” เด็กหนุ่มร้อนรน  เขาอยากรู้เรื่องนี้อย่างรุนแรง  เด็กสาวจึงรวบรวมกำลังใจอยู่ครู่นึง  ก่อนตอบกลับอย่างยากลำบาก 

“ เนโครมันเซอร์เป็นพวกที่ถนัดเวทมนตร์เฉพาะด้าน  ซึ่งแตกต่างจากคาถาอื่นๆ ” 

“ ต่างยังไง  พวกนี้ยิงเวทระเบิดกระจาย  หรือสามารถทำลายหมู่บ้านนี้ในพริบตาเดียวรึไง ” มาวินถามต่อ  สีหน้าเริ่มตึงเครียดเล็กน้อย 

“ ไม่ใช่จ้ะ  พวกนี้ใช้มนตร์มืดที่เกี่ยวข้องกับความตายและคำสาป จัดเป็นสายพิเศษที่หายาก  อาชีพนี้ไม่สามารถสมัครกับ NPC ประจำเมือง  แต่ต้องผ่านการทำภารกิจที่แปลกประหลาด  พิสดารและน่าสะพรึงกลัว ” คราวนี้คุณยายเป็นฝ่ายอธิบายบ้าง

     ความเงียบปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง  มันสงัดซะจนทั้งสามได้ยินเสียงลมโชยที่คล้ายเสียงปีศาจโอดครวญ  อันชวนให้รู้สึกขนพองสยองเกล้า  มาวินเลยถามต่อ  ปากคอเริ่มสั่น

“ แล้วพวกนี้เรียกผีได้รึเปล่า ” 

“ ไม่ใช่แค่เรียกผีได้  พวกนั้นยังใช้คำสาปที่โดนเข้าไปทีเดียว อาจถึงตายหรือกลายเป็นบ้า  นับเป็นสายอาชีพที่รับมือยาก ” เหมยลี่เสริมขึ้นมาบ้าง 

“ ฮะๆ  หรือเราจะเปลี่ยนใจ  หนีซะตอนนี้ ” เด็กหนุ่มหัวเราะแห้งๆ 

………………………

     ทั้งสามเดินทางมาถึงกลางหมู่บ้าน  ก็พบกับบ้านไม้สองชั้นที่ดูโดดเด่น ด้านหน้ามีลานกว้างทรงกลมซึ่งปรากฏกลุ่มชายฉกรรจ์ราวๆ 10 คนยืนอยู่  พวกมันล้วนมีหน้าตาที่บ่งบอกว่าเป็นอันธพาล  ยูนิฟอร์มหลักคือเสื้อยืดและกางเกงยีนส์สีดำ  ใกล้ๆกันนั้น มีชายร่างผอมสูงวัยกลางคนยืนตัวสั่น  สีหน้าฉายแววหวาดกลัว 

“ เกิดอะไรขึ้น ” มาวินร้องถาม 

“ พวกนั้นเป็นลูกน้องแก๊งยมทูตจ้ะ  ส่วนชายผอมๆคือหัวหน้าหมู่บ้าน” คุณยายรีบบอก  เสียงของเธอสั่นเครือ 

“ เอาไงดี  ยัยโย่ง ” มาวินหันไปถามเด็กสาวร่างสูง  เธอจึงนิ่งคิดอยู่อึดใจ ก่อนตอบกลับมาเบาๆ

“ อย่าไปยุ่ง  หัวหน้าของมันคือเนโครมันเซอร์ที่รับมือยาก  เรารีบพาคุณยายไปส่ง  แล้วไปจากที่นี่ดีกว่า ” 

“ เฮือก ” มาวินกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่  ในใจแอบคิดว่าคงจะดีไม่น้อย  ถ้าไม่ต้องพบคนที่ใช้เวทคำสาป ซึ่งโดนเข้าไปทีเดียว  แล้วถึงตาย

     เมื่อตกลงกันได้  วัยรุ่นทั้งสองก็เดินผ่านกลุ่มคน  เพื่อไปส่งคุณยายที่ท้ายหมู่บ้าน  ระหว่างนั้นเอง  หูของมาวินก็แว่วเสียงขู่ตะคอกของเหล่าชายฉกรรจ์

“ ไอ้แก่  ทำไมเสบียงของเดือนนี้  มันน้อยจังวะ ” 

“ เดือนนี้ผลผลิตไม่ดีครับ  เห็นใจพวกผมเถอะ ” ชายวัยกลางคนอ้อนวอน  ท่าทางน่าสงสาร 

“ ไม่ได้  ข้าไม่สนว่าพวกแกจะลำบากแค่ไหน ยังไงก็ต้องส่งเสบียงเพิ่ม  เข้าใจมั้ย ” ชายร่างใหญ่กระชากคอเสื้อของชายวัยกลางคนขึ้นมาขู่

“ แต่ว่า…… ” หัวหน้าหมู่บ้านพยายามต่อรอง 

“ ผั้ว ”

     เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่น พร้อมชายวัยกลางคนที่ร่วงล้มลงไปนอนกองบนพื้น  เพราะถูกลิ่วล้อร่างใหญ่ตบใบหน้าด้วยหลังมือ 

“ อู้ย ” ชายวัยกลางคนโอดครวญเบาๆด้วยความเจ็บปวด  เลือดแดงไหลทะลักออกจากปาก 

“ ยังมีคำว่าแต่อีกมั้ย  จำไว้  ถ้าไม่อยากเจ็บตัว  จงไปหาเสบียงมาเพิ่ม ” ชายร่างใหญ่ตวาด 

“ ขอร้องล่ะครับ  ถ้าเอาไปมากกว่านี้  พวกเราคงไม่รอดในหน้าหนาวแน่ ” ชายวัยกลางคนก้มลงคุกเข่า  พร้อมอ้อนวอนขอความเห็นใจ 

“ ยังมีหน้ามาขอร้องอีก  รุมกระทืบมันจนกว่าจะยอมให้เสบียงเพิ่ม ” ชายร่างใหญ่สั่งสมุนที่มาด้วย 

“ ได้เลยลูกพี่ ” ลิ่วล้อสองคนเดินออกมาจากกลุ่ม เพื่อหวังรุมยำคนไร้ทางสู้ 

“ อย่า…….ขอร้องเถอะ ” ชายวัยกลางคนถอยกรูด  แต่ก็ไม่ทำให้หนีพ้น  เมื่อลิ่วล้อคนหนึ่งเข้าถึงตัว  หมัดหนักๆก็พุ่งปะทะใบหน้า ทำให้เขาล้มลงไปนอนหงายอีกครั้ง 

“ โอ๊ย ” ชายแก่ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด  เลือดอีกสายทะลักออกจากปลายจมูก

“ ฮ่าๆ  หมัดหนักนี่หว่า  ทีเดียว  หงายเงิบไปเลย ” กลุ่มชายฉกรรจ์ที่มาด้วย  พากันหัวเราะชอบใจต่อความชั่วช้าที่พวกตนเพิ่งก่อ 

“ เฮ้ย  ยังไม่จบแค่นี้หรอกเฟ้ย  พวกเอ็งดูนี่ให้ดี  ฮัดช่า ” ลิ่วล้อคนนั้นพูดจบ  ก็ตรงเข้าไปซัลโวท้องน้อยด้วยแข้งขวา ส่งผลให้หัวหน้าหมู่บ้านถึงกับตัวงอ 

“ ฮ่าๆ  ยิงประตูได้สวยมากว่ะ ” พลพรรคพากันโห่ร้องดีใจ 

“ เฮ้ย  ข้าเริ่มคันมือแล้วว่ะ  ขอมั่งดิ ” ลิ่วล้ออีกคนนึกคะนอง จึงตรงเข้ามากระทืบกลางแผ่นหลังของอีกฝ่าย 

“ อุ้ก ” ร่างผอมบางกระแทกพื้น พร้อมกระตุกกายแรง  โลหิตแดงทะลักออกจากปาก

“ ฮ่าๆ  มีกระตุกด้วยโว้ย  เบรกแดนซ์รึไงวะ ” ชาวแก๊งเฮฮา 

“ เฮ้ย  เอาแค่เจ็บนะ  อย่าให้ถึงตาย  ข้าต้องการรีดเสบียงจากพวกมันเท่านั้น เข้าใจมั้ย ” ชายร่างใหญ่หัวหน้ากลุ่ม ร้องบอกพรรคพวกให้ลดความคะนอง  ไม่งั้นจะเสียงาน 

“ จัดให้  ลูกพี่ ” ลิ่วล้อคนที่กำลังเหยียบแผ่นหลัง  ยิ้มรับ ก่อนจะหวดเท้าขวาไปที่ชายโครงซ้าย  ทำให้ชายวัยกลางคนกระเด็นกระดอนไปตามแรง

“ โอ๊ย” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากปากของหัวหน้าหมู่บ้านอย่างต่อเนื่อง  ใบหน้าเกราะกรังไปด้วยคราบฝุ่นผสมคราบเลือดจนแยกไม่ออก  ดูน่าเวทนาเป็นที่สุด  แต่ไม่มีใครในกลุ่มชายโฉดนึกเห็นใจ กลับมองว่าสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเป็นความบันเทิงหลังอาหารเท่านั้น

     ระหว่างที่เหล่าลิ่วล้อกำลังสนุก  ก็มีใครบางคนพุ่งเข้ามาเหวี่ยงแข้งขวาไปที่ต้นคอ  ส่งผลให้หนึ่งในสองชายโฉดร้องได้คำเดียว  ก่อนจะร่วงล้มลงไปนอนกองบนพื้น

“ อั้ก ” 

“ เฮ้ย!  แก ” ลิ่วล้ออีกคนตกใจ จึงหันกลับมาต่อยขวา  แต่คนผู้นั้นก้มหลบอย่างง่ายดาย และสวนกลับด้วยการปล่อยหมัดรัวสุดกำลัง 

“ ย่า ย่า ย่า ” 

“ อุกๆ  อั้กๆ ” ลิ่วล้อถึงขั้นกระตุกกายไปตามน้ำหนักหมัดที่กระทบถูก

“ ย้าก ” บุคคลปริศนากู่ร้องยาว  ก่อนเหวี่ยงหมัดสุดท้ายไปที่ขมับ  ส่งผลให้ใบหน้าสะบัดไปตามแรง  แน่นอนว่าจุดจบของสมุนผู้นี้คือนอนตาลอย

    เหล่าชายฉกรรจ์ดูตื่นกลัวผสมงุนงง  ผู้มาใหม่ที่มีฝีมือร้ายกาจคือใคร  เมื่อเห็นเต็มสองตา  ก็พบว่าคนผู้นั้นเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยเยาว์  กายเพรียวถูกซ่อนอยู่ในชุดกังฟูแขนกุดสีเขียว ดวงตาเรียวแฝงแววมุ่งมั่น  บนศีรษะประดับผมรองทรงที่ตั้งเป็นกะบังด้านหลังไว้รากไทร

“ เฮ้ย!  แกเป็นใครวะ  ไอ้หนู ” หัวหน้าทีมร่างใหญ่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม แต่ก็ไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มตื่นกลัว  เขาตีหน้าเข้ม  พร้อมตอบกลับอย่างจริงจัง

“ ชั้นชื่อมาวิน  และงานนี้  ชั้นขอเป็นพระเอก ”

สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2