สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

Prologue เล่มสองป่าดิบดำทมิฬ

“ป่าดิบดำทมิฬ”นับว่าเป็นสถานที่ที่ท้าทายเหล่านักผจญภัยอย่างยิ่ง มีคำร่ำลือว่ามีเนโครแมนเชอร์ที่ร้ายกาจปีศาจและวิญญาณและภูตไพรที่โหดร้ายนั้นอาศัยอยู่ใน”ป่าดิบดำทมิฬ”แห่งนี้อาจจะเพราะว่าอยู่ในระหว่างเขตแดนของแคว้นต่างๆหรอือาจจะเป็นเพราว่าการเดินทางนั้นไม่สะดวกแต่ไม่เคยมีใครเคยพิชิต”ป่าดิบดำทมิฬ” ได้เลยสักครั้งในภาษาของนักผจญภัยเราเรียกพื้นที่ที่เราไม่สามารถพิขชิตได้ว่า “ดันเจี้ยนที่มืดมิดที่สุด”Darkest Dungeon นั่นเอง

แต่ว่า

มีชายผู้หนึ่งได้ต้องการจะท้าทาย Darkest Dungeon นี้

บุฮิ บุฮิ

บุรุษผู้มีความทะเยอทะยาน

“เตรียมพวกรถม้าและถุงต่างๆเตรียมไว้เก็บสมบัติกันด้วย”

บุรุษผู้มีความปรารถนา

“เตรียมโซ่เวทมนตร์และตราทาสมาหลายๆอันด้วยบุฮิ บุฮิ บุฮิ”

บุรุษผู้ไม่ยอมให้เรื่องเล็กน้อยอย่างการมีดวงวิญญาณมากมายในป่าอาถรรพ์นั้นมาขัดขวางเขาได้

“ไปกว้านซื้อผงศักดิ์สิทธิ์และน้ำยาศักดิ์สิทธิ์รวมถึงพวกที่ทำหน้าที่สัปเหร่อGrave Keeperจำนวนมหาศาลมาทั้งหมดพร้อมกับเตรียมพื้นที่ ทำหลุมฝังศพและนักบวชที่ปลดปล่อยดวงวิญญาณ”

เพราะ ดันเจี้ยนที่ดำมืดที่สุดนั้นยังไม่เคยพบกับบุรุษผู้นี้

ดยุกอูลริก เพนดราก้อน!!!

“บุฮิ บุฮิ บุฮิหมอกควันทำอะไรบัลลังก์ทองคำของข้าไม่ได้หรอก”

ผู้ซึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์ทองคำในขณะที่ตะลุยเข้าไปในป่าดันเจี้ยนที่ดำมืดที่สุดแห่งนี้

เพื่อไขว่คว้าสมบัติที่คนไม่เคยคว้าได้มาก่อน!!!

“คอยก่อนเถอะ ข้าจะจับพวกเจ้ามาเป็นทาสอุ่นเตียงให้ได้บุฮิ บุฮิ บุฮิ”