ความเงียบที่โรยตัวอยู่นานถูกทลายลงด้วยเสียงถอนหายใจยาวของบัวเธอถอดถุงมือยางออก เดินเข้าไปกุมมืออันผอมแห้งของแม่ไว้เบาๆ ด้วยความถนอมก่อนจะหันไปสบตากับเพลงที่ยืนนิ่งอยู่หลังเขียง
“แม่คะ... คนนี้ชื่อ เพลง ค่ะ” บัวเอ่ยเสียงนุ่ม“เพลงเป็เชฟเ้าของร้านอาหาร... และเป็ ‘คนรัก’ ของบัวเองค่ะแม่”
เพลงค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ ยอมยกมือไหว้ผู้ใหญ่ด้วยความเคารพ “สวัสดีค่ะแม่...เพลงขอโทษนะคะที่ไม่ได้แนะนำตัวั้แ่แรก”
“บัวกลัวแม่จะรับไม่ได้...กลัวแม่จะลำบากใจเื่ที่บัวชอบผู้หญิงด้วยกัน เลยยังไม่ได้บอก” บัวยอมรับตามตรง น้ำเสียงแฝงความรู้สึกผิด
หญิงชราชะงักไปเล็กน้อยก่อนที่ใบหน้าที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาจะค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มอบอุ่นขึ้นมานิ้วมือที่หยาบกร้านเอื้อมไปแตะและลูบหลังมือของเพลงอย่างแ่เบา
“โธ่... แม่จะไปรับไม่ได้ได้ยังไงกันลูก” หญิงชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แม่มองไม่เห็นอะไรมานานแล้วเื่เพศเื่อะไรแม่ไม่สนหรอก ขอแค่มีคนดีๆ คอยอยู่เคียงข้างบัวคอยรักและดูแลลูกของแม่ได้... แค่นี้แม่ก็ดีใจและหมดห่วงแล้ว”
คำพูดของแม่ทำให้เพลงรู้สึกตื้นตันในอกความตึงเครียดในห้องชำแหละคลายลงไปเปรี้ยงเดียว...ทว่าบรรยากาศหวานซึมนั้นกลับหมุนเกลียวแปรเปลี่ยนเป็ความเย็นเยียบ ในวินาทีที่หญิงชราสูดกลิ่นคาวในอากาศอีกครั้ง
“แต่จะว่าไป...กลิ่นเนื้อที่ลูกสองคนกำลังช่วยกันตัดแต่งอยู่นี่...” หญิงชราขมวดคิ้วนิดๆเอียงคอคล้ายกำลังรื้อฟื้นความทรงจำในอดีต “แม่จำกลิ่นคาวแบบนี้ได้ดีเลยล่ะ”
บัวและเพลงสบตากันฉับพลัน ลมหายใจของฆาตกรสาวทั้งสองชะงักกึก
“สมัยที่พ่อยังสังขารดีๆ ...พ่อเขาก็เคยเอาเนื้อที่มีกลิ่นแบบนี้มาชำแหละที่หลังบ้านเหมือนกัน” หญิงชราระบายยิ้มละมุนเมื่อนึกถึงความหลัง “ตอนนั้นพ่อบอกว่ามันเป็เนื้อนำเข้าเกรดพิเศษพ่อเคยเอามาปรุงอาหารให้แม่กิน... เชื่อไหมว่ารสชาติมันหวานนุ่ม ละมุนลิ้นจนแม่ยังติดใจมาจนถึงทุกวันนี้พ่อเขาทำลายความชอบกินเนื้อสัตว์อื่นของแม่ไปเลย”
หญิงชราถอนหายใจด้วยความเสียดาย“เสียดายที่หลังจากนั้นไม่นานพ่อบอกว่าบริษัทที่นำเข้าเนื้อชนิดนี้เขาปิดตัวไปแล้วแล้วพ่อก็หาซื้อไม่ได้อีกเลย...”
บัวนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง...สายเืและความอำมหิตที่เวียนว่ายอยู่ในกายบัดนี้ถูกเฉลยรากเหง้าแล้วว่าเธอได้มันมาจากใคร พ่อของเธอ... ก็เคยเป็ ‘ผู้ล่า’ และชำแหละเนื้อชนิดนี้มาก่อนเช่นกัน!
บัวยกยิ้มมุมปากั์ตาฉายแววความมืดดำอันลึกล้ำ เธอสบตากับเพลงที่แววตาสั่นระริกด้วยความทึ่งก่อนจะก้มลงกระซิบตอบแม่ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ไม่ต้องเสียดายแล้วนะคะแม่...” บัวเอื้อมมือไปลูบไหล่แม่เบาๆ“ตอนนี้บัวหา ‘บริษัทนำเข้าเ้าใหม่’เจอแล้วค่ะ...สัพพลายเออร์เ้านี้ส่งเนื้อคุณภาพดีให้บัวกับเพลงเรื่อยๆ เลย”
“จริงเหรอลูก?” หญิงชราทำตาโตด้วยความยินดี
“จริงค่ะแม่...” เพลงรีบเสริมขึ้นด้วยรอยยิ้มหวาน“คืนนี้เพลงกับพี่บัวชำแหละเสร็จพอดีเดี๋ยวคืนนี้เพลงจะลงมือปรุงเมนูพิเศษจากเนื้อชิ้นนี้...ให้แม่ได้ลิ้มลองรสชาติที่คิดถึงอีกครั้งนะคะ”
4K
