เซียนเทพแห่งยุคสมัยใหม่

ตงหลิวฟานเทียนที่รู้อย่างนั้นก็อดยิ้มไม่ได้จริงๆ เขาหันไปทางซิงชิวกับซิงเหมา ก่อนที่จะพูดว่า

“อย่าไปพูดกับต้าเนียวอย่างนั้นเลย ต้าเนียวเป็นพวกไม่ชอบให้ใครมาบอกว่าอ้วนหน่ะ”

หลังจากเขาพูดเสร็จ ตงหลิวฟานได้ถามต่อว่าที่ ที่เกิดเหตุมันอยู่ตรงไหน

“ที่ที่เกิดเหตุอยู่ตรงไหนงั้นหรอ?”

ซิงเหมาก็เลยบอกว่าอยู่ภายในเมืองที่ตงหลิวฟานเทียนอยู่ เธอจะให้ตงหลิวฟานเทียนขึ้นรถของเธอ เพื่อไปยังที่เกิดเหตุ

“นี้เจ้าต้องการให้ข้าขึ้นยานพาหนะนั้นงั้นรึ?”

ตงหลิวฟานเทียนถามซิงเหมา ซิงเหมาที่ได้ยินอย่างนั้นก็ได้บอกว่าใช่ เพราะถ้าขึ้นรถไปมันจะเร็วกว่า

แต๋ทว่าอยู่ๆตงหลิวฟานเทียนก็เดินมาจับมือทั้งสองก่อนที่จะพูดว่า

“ข้ามีวิธีที่เร็วกว่านะ”

หลังจากที่ตงหลิวฟานเทียนพูดจบ เขาก็ได้บินขึ้นพร้อมพาทั้งสองคนบินไปด้วย ซิงเหมากับซิงชิวรู้อยู่แล้วว่าตงหลิวฟานเทียนบินได้ แต่ไม่คิดว่าจะพาทั้งสองบินมาด้วย

ซิงเหมาก็ได้บอกทางตงหลิวฟานเทียนขณะบินอยู่ ถึงเสียงจะค่อนข้างเบาเพราะความเร็วในการบินตีลมมาทำให้เสียงเบา แต่ตงหลิวฟานเทียนก็ยังได้ยินละพาทั้งสองมาถูก

ซิงเหมาและซิงชิวสภาพคือดูไม่ได้เลย ผมในตอนแรกที่เป็นทรงตอนนี้เละไม่เป็นท่า 

ในขณะที่ทั้งสองกำลังจัดผมกับเสื้อผ้าของตนเองอยู่ ตงหลิวฟานเทียนก็ได้พูดขึ้นมา 

“ที่นี้มีพลังปราณที่สูงมาก มันคงไปจากที่นี้ไปได้ไม่ไกลมาก”

ตงหลิวฟานเทียนเริ่มออกวิ่งไปตามพลังปราณที่เขาสัมผัสได้ ตงหลิวฟานเทียนนั้นวิ่งได้เร็วมากๆ ซิงเหมากับซิงชิวตามไม่ทันเลยแม้แต่นิดเดียว

“พี่นี้พวกเราโดนทิ้งแล้วใช่ไหม…”

ซิงชิวถามพี่สาวของตนเอง

“พี่ก็ว่างั้นนะ…”

พวกเขาทั้งสองคิดว่าคงตามไปไม่ทันแล้ว ก็ได้มีเสียงบางอย่าง

“วี๊ดดด!!”

เสียงของต้าเนียวที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มันไม่ได้บินหรือวิ่งมา แต่มันทำในสิ่งที่เพนกวินถนัดที่สุด นั้นก็คือการสไลด์ตัวไปกับพื้น

มันดริฟตัวเองมาที่ตรงหน้าของทั้งสอง 

“เจ้านกอ้ว…เอ้ยต้าเนียวแกมาที่นี้ทำไม?”

ซิงเหมาถามกับต้าเนียว ต้าเนียวขยิบตาข้างนึงพร้อมกับกวักปีกเล็กๆของมัน เหมือนมันจะให้ทั้งสองขี่หลังมัน มันจะไปส่งเอง

หลังจากที่ทั้งสองขี่หลังมัน มันก็ได้ตีปีกของตัวเองเป็นวงกลมเหมือนเป็นการเร่งเครื่อง 

“วี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!” 

ต้าเนียวร้องพร้อมพุ่งไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว มันเร็วซะยิ่งกว่าตอนขับรถด้วยความเร็วสูงสุดเสียอีก

“อ๊ากกกกก!!!”

ทั้งสองร้องออกมาด้วยความตกใจกับความเร็ว ทั้งสองเกาะต้าเนียวเอาไว้แน่น

“วี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!”

ตัดมาที่ทางของตงหลิวฟานเทียน ตอนนี้เขาเข้าใกล้กับเจ้าตัวที่ปล่อยพลังปรานออกมาแล้ว

เขาวิ่งตามซอยกระโดดข้ามร้านค้าต่างๆ เขาคิดว่าถ้ายังวิ่งอย่างนี้คงหาไม่เจอแน่ๆ เขาก็ได้บินขึ้นพร้อมหลับตาเพื่อตรวจสอบปรานทั้งหมดใน บริเวณนั้น

‘เจอแล้วอยู่นั้นไง’

เหมือนตอนนี้ตงหลิวฟานเทียน จะเจอแล้วว่าที่มาของปรานนั้นอยู่ไหน เขาพุ่งตรงไปที่มันในทันที มันอยู่ในซอยเล็กๆที่ไม่มีผู้คน

“แก เป็นใครกัน ทำไมถึงหาฉันเจอ?”

เจ้าปีศาจที่ปล่อยพลังปราณออกมา ได้ถามกับตงหลิวฟานเทียน ว่าเจอเขาได้ยังไง 

“มันไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจำเป็นต้องรู้”

เจ้าปีศาจนั้นหลังจากที่ได้ยิน ตงหลิวฟานเทียนพูดอย่างนั้น มันก็รู้ได้ทันทีว่าตงหลิวฟานเทียนไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ มันรู้สึดได้ถึงพลังที่น่ากลัว

ที่ออกมาจากตัวของตงหลิวฟานเทียน เป็นพลังที่มันเองก็ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เป็นพลังที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่มันจะเดาได้ว่าพลังนั้นเยอะขนาดไหน

พอมันรู้ได้ถึงพลังที่เยอะเกินกว่าที่มันจะสู้ได้ มันก็รีบจะมุดตัวเองไปที่กำแพงเพื่อที่จะหนีโดยทันที

แต่ก็เกิดเรื่องที่คาดไม่ถึง อยู่ๆก็มีบางอย่างพุ่งมาชนเจ้าปีศาจนั้นอย่างจัง และแรงมากๆ มันเป็นก้อนสีดำกับคนอีกสองคนที่อยู่ตรงหลังของมัน

สิ่งที่พุ่งชนมันร้องอะไรบ้างอย่างออกมาด้วย มันร้องว่า

“ช่วยด้วยยยย!!!!!”

“วี๊ดดดดดดดดดดด!!!”