จินหวังเฟย

“เจ้ามีความคิดแปลกประหลาดอะไรอีกแล้ว” โอวหยางไป๋พลันหัวเราะขึ้นมา เพราะนางนี่แหละ จินอ๋องถึงไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงยามนี้ ถึงขั้นจะต้องรีบออกเดินทางออกจากเมืองหลวงก่อนเข้าสู่คิมหันต์ฤดู“เจ้าสิ่งนี้น่าอัศจรรย์ยิ่ง..” จางหานเฟิ่งมีสีหน้ากระตือรือร้นสนุกสนานให้เห็น แล้วก็ส่งสิ่งที่อยู่ในมือไปให้ตันตันกับนางกำนัลเย็บต่อ แล้วนางก็สั่งขันทีผู้หนึ่งขึ้นมา “เจ้าไปนำพู่กัน หมึก และกระดาษมาให้กับข้า” “พ่ะย่ะค่ะ” โอวหยางไป๋สงสัยว่าเป็นสิ่งใด หลังจากที่นั่งรอไม่ถึงครึ่งเค่อ น้องสาวบุญธรรมก็ให้ขันทีส่งกระดาษมาให้ เป็นภาพวาดที่ทำให้โอวหยางไปถึงกับเลิกคิ้ว“นี่คืออะไร ท่อนไม้สองท่อนต่อกัน” “มิใช่ท่อนไม้” นางลุกขึ้นจากตั่งยาวไปนั่งเก้าอี้อีกตัวใกล้ๆ พี่ชายบุญธรรม แล้วนิ้วก็ชี้ไปที่ภาพพลางอธิบายสุ้มเสียงสดใส “เจ้าสิ่งนี้เรียกว่ากล้องส่องทางไกล กลไกสร้างขึ้นมานั่นไม่ยาก ภายในนี้จะกลวง..” “กล้องส่องทางไกล?” โอวหยางไป๋ฉงนและสงสัย เจ้าสิ่งนี้มีไว้เพื่อการใดกันแน่ ในภาพแม้จะมีคำอธิบายอยู่ แต่ก็ยังไม่เข้าใจ จึงถามน้องสาวบุญธรรมออกไปอีก “ส่วนประกอบมิใช่แค่มีแค่ไม้สองท่อน.. ยังมีอย่างอื่นอยู่อีก” “ถูกต้องแล้ว เจ้ากลมๆ เล็กๆ นี้เรียกว่ากระจกเลนส์” “กระจกเลนส์! มันคือสิ่งใดกัน?” โอวหยางไป๋ไม่เข้าใจมากกว่าเดิม ส่วนจางหานเฟิ่งกำลังอมยิ้มแก้มตุ้ย ดูเหมือนว่านางกำลังมีความสุขกับการอธิบายสิ่งแปลกใหม่ที่กำลังจะให้สร้างขึ้นมา“เจ้ากระจกเลนส์นี้ทำจากทรายละเอียด.. ด้วยการนำทรายละเอียดมาผสมกับปูนขาวและขี้เถ้าด่าง จากนั้นก็ค่อยหลอมด้วยไฟ คล้ายกับการหลอมโลหะ ทว่าข้านั่นไม่อาจบอกส่วนผสมได้ คงต้องให้ช่างหลอมคาดเดาคำนวณส่วนผสมกันเอาเอง” “หลอมทรายละเอียดด้วยไฟ..” โอวหยางไป๋มองใบหน้าน้องสาวบุญธรรมด้วยความประหลาดใจ นางเอาความคิดแบบนี้มาจากไหน นางคิดได้เองเช่นนั้นหรือ“ถูกต้องแล้ว ถ้าสำเร็จ.. เจ้าสิ่งนี้จะทำให้เรามองเห็นสิ่งที่อยู่ในระยะไกลได้หลายสิบหลี่ราวกับกำลังปรากฎอยู่ตรงหน้า เมื่อนำไปใช้ในการศึกสงครามจะมีประโยชน์กับพวกเรายิ่ง พวกเราจะมองเห็นแม่ทัพใหญ่ฝ่ายตรงข้ามได้ว่าอยู่ที่ใด ถ้าหามือธนูที่แม่นยำเตรียมเอาไว้จัดการกับแม่ทัพใหญ่ของฝ่ายตรงข้ามรอไว้ ชัยชนะโดยเสียเลือดเสียเนื้อที่น้อยที่สุดจะอยู่ในกำมือของเรา!” “เจ้า!” จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตื่นตะลึงไปกับความคิดนี้ “เจ้าพูดจริงหรือ!?” “จะสำเร็จหรือไม่.. ข้านั่นก็ไม่รู้” นางมิอาจจะยืนยันได้ เพราะนางนำมาจากหนังสือของมารดาล้วนๆ “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะจัดการหาช่างหลอมฝีมือดีลองสร้างมันขึ้นมา” “สิ่งสำคัญที่สุดคือกระจกเลนส์จะต้องมีลักษณะที่นูนขึ้น แค่สี่ชิ้นเท่านั้น ข้าเขียนขนาดเอาไว้แล้ว อ้อ.. จงบอกกับช่างหลอมด้วยว่า.. เมื่อทรายละเอียดถูกหลอมออกมาเป็นกระจกเลนส์แล้ว เจ้ากระจกเลนส์นี้มีความคมดุจใบมีด จงระวังที่จะถูกบาดมือ!” “อืม..” โอวหยางไป๋พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ดวงตาพิจารณาภาพวาดและรายละเอียดต่างๆ ที่ปรากฏอยู่บนกระดาษ “ชายาเอกเพคะ เสร็จแล้วเพคะ” ตันตันกับนางกำนัลยิ้มภูมิใจเมื่อทำงานสำเร็จจางหานเฟิ่งเบนสายตาไปมอง ที่หน้าเรือนของนางยามนั้น ตานนานานำจางอิงถิงเข้ามาหา“ชายาเอกจินเพคะ คุณหนูรองมาหา..” “เข้ามา” นางเอ่ยอนุญาตทันใด ดวงตาหงส์มองตานนานานำจางอิงถิงที่ถือกล่องไม้ใบหนึ่งก้าวเข้ามา ดวงหน้าจิ้มลิ้มของน้องสาวต่างมารดาพราวไปด้วยรอยยิ้มละไม“ท่านพี่..” “ถ่านไฟที่บ้านพอหรือไม่..” จางหานเฟิ่งถาม เพราะไม่ปรารถนาให้ความหนาวเย็นสร้างความไม่สบายแก่ทุกคน“พอท่านพี่ และนี่..” จางอิงถิงเดินเข้าไปส่งกล่องไม้ให้อย่างกระตือรือร้น“นี่อะไร?” จางหานเฟิ่งสงสัย“หลงจู๊ฝากเอามาให้ท่านพี่ ในนี้ยังมีจดหมายฉบับหนึ่ง” “ข้าว่าจะไปหาพวกเจ้าอยู่ และนำเสื้อกันหนาวไปให้ตงตี้ด้วย” ดวงตาหงส์ชำเลืองไปทางเสื้อกันหนาวขนสัตว์สีหมึกที่เพิ่งจะเย็บเสร็จตันตันเข้ามารับกล่องไม้จากคุณหนูรองสกุลจางอย่างรู้งาน จางอิงถิงจึงยอบกายคารวะแก่โอวหยางไป๋ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อีกตัวข้างๆ จางหานเฟิ่ง“คารวะใต้เท้าโอวหยาง..” โอวหยางไป๋พยักหน้าทักทายเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากถามถึงจางซานหลง ทว่าเสียงตื่นเต้นของน้องสาวบุญธรรมดึงความสนใจไปเสียก่อน“เสร็จแล้วเช่นนั้นหรือ!?” โอวหยางไป๋มองเข้าไปในกล่องไม้ที่มีวัตถุโดดเด่นวางอยู่บนผ้าแพรสีแดงหลายชิ้น เป็นสิ่งที่ทำให้บุรุษหนุ่มรู้สึกงุนงงและสงสัยอีกแล้ว ทันใดนั้นก็ถามออกไปให้คลายความสงสัย“เจ้าสิ่งนี้.. เจ้าให้คนสร้างขึ้นมาเช่นกัน?” “ถูกต้องแล้ว ข้าให้หลงจู๊หาช่างฝีมือดีสร้างขึ้นมาเมื่อหลายเดือน” จางหานเฟิ่งหยิบตัวปืนสั้นออกมาจากกล่องไม้ด้วยท่าทางตื่นเต้น สองมือจับพิจารณาพลางพลิกไปมาขณะที่ใบหน้ามีรอยยิ้ม“เจ้าสิ่งนี้เรียกว่าอะไร” โอวหยางไป๋ตื่นเต้นไปด้วย“ปืนสั้น” นางเงยหน้าตอบดวงตาเป็นประกาย และลองเหนี่ยวไกจนเสียงแกรกดังขึ้น“มีไว้เพื่อการใด?” โอวหยางไป๋อยากรู้การใช้งานที่อาจจะน่าอัศจรรย์แบบกล้องส่องทางไกล“นี่คืออาวุธ” “อาวุธ?” “ถูกต้องแล้ว ลักษณะการใช้งานคล้ายกับคันธนูและลูกธนู สิ่งที่อยู่ในมือของข้าเปรียบเสมือนคันธนู และเจ้าสิ่งนี้คือลูกธนู..” จางหานเฟิ่งยื่นมือออกไปหยิบลูกกระสุนที่อยู่ในกล่องไม้ซึ่งยังอยู่ในมือของตันตันที่ยืนอยู่ข้างๆ “คันธนูกับลูกธนู..” โอวหยางไป๋นิ่งครุ่นคิดพลางจ้องสิ่งที่อยู่ในมือของจางหานเฟิ่ง“ถูกต้องแล้ว แต่เจ้าสิ่งนี้เรียกว่าลูกกระสุนปืน พวกเจ้านำกาน้ำชา ถ้วยน้ำชา และจานขนมออกไป! ตันตัน.. เจ้าวางกล่องไม้ลง” จางหานเฟิ่งสั่งงาน“เพคะ” ตันตันขานรับแล้วเข้าไปวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะที่ตั้งอยู่คั่นกลางระหว่างโอวหยางไป๋กับจางหานเฟิ่ง“ลูกกระสุนปืน..” โอวหยางไป๋หยิบลูกกระสุนหนึ่งขึ้นจากกล่องไม้มาพิจารณา เห็นชัดๆ ว่ามีโลหะสองชนิดเชื่อมต่อกัน เขานั่นก็รู้จักโลหะทั้งสองชนิดนี้ “ตะกั่วกับทองเหลือง..” “ถูกต้องแล้ว ภายในทองเหลืองบรรจุด้วยดินปืน” “ดินปืน?” โอวหยางไป๋ถึงกับเลิกหัวคิ้วขึ้น“ดินเทา..” จางหานเฟิ่งเอ่ยอีกชื่อขึ้นมา“อ๋อ.. ไยเจ้าเรียกดินปืนแทนที่จะเป็นดินเทา” โอวหยางไป๋ถึงกับเขย่าลูกกระสุนที่อยู่ในมือฟังเสียง แต่ไม่ได้ยินเสียงใด“ดินเทาที่อยู่ในประทัดมีการเผาไหม้เร็วกว่า จึงต้องผสมผงถ่านและผงกำมะถันลงไปเพื่อให้เกิดการเผาไหม้ช้าลง” “ข้าไม่เข้าใจ” โอวหยางไป๋ถึงกับย่นหัวคิ้ว และแบมือออกไปขอจับปืนสั้นนั้น“การเผาไหม้เร็วทำให้เกิดแรงอัดไม่ดี คล้ายกับการใช้แรงแขนโน้มเหนี่ยวสายธนูนั้นแหละ” นางตอบแบบที่นางคิดเองทั้งนั้นว่าน่าจะใช่แบบนี้ “ภายในยังบรรจุด้วยเชื้อกลักไฟเอาไว้จุดเผาไหม้ดินปืน” “มีเชื้อกลักไฟอยู่ในนี้..” โอวหยางไป๋พลิกดูลูกกระสุนที่อยู่ในมืออีกข้าง ยามนี้มีความคิดอยากที่จะใส่ลูกกระสุนในรูเล็กๆ ที่เห็นอยู่ว่ามีหกรู“เมื่อเหนี่ยวตรงนี้ที่เรียกว่าไก กลไกตรงนี้ขยับทำให้เกิดการกระแทกจุดเชื้อกลักไฟ ลูกกระสุนปืนจึงพุ่งออกไป” จางหานเฟิ่งอธิบายพลางใช้นิ้วชี้ให้เห็น“ข้าเข้าใจแล้ว” โอวหยางไป๋หัวเราะออกมาด้วยความสนุกสนานระคนตื่นเต้น“ไปกันเถิด ไปทดสอบกัน” จางหานเฟิ่งหัวเราะคิกคักไปด้วย“ดี” โอวหยางไป๋หัวเราะลั่นแล้วลุกขึ้นยืน“อิงเอ๋อร์..” นางหันไปหาน้องสาวต่างมารดาและยันตัวลุกขึ้นยืน “เจ้าไปบอกตงตี้ให้มาพบข้าที่ศาลาในป่าไผ่” จางอิงถิงพยักหน้าแล้วจางไปในทันที ทว่าก่อนที่จางหานเฟิ่งจะออกจากเรือนไปนั้น นางไม่ลืมที่จะหยิบจดหมายของหลงจู๊มาอ่าน จากนั้นก็เผาทิ้ง“ไปกันเถิดพี่ชาย ถ้าทดสอบแล้วเป็นผลสำเร็จ ปืนใหญ่ที่ท่านอ๋องกำลังให้คนสร้างอยู่ก็จะสำเร็จเช่นกัน” นางให้ตันตันสวมเสื้อคลุมกันหนาวให้“ทำไมเจ้าถึงเฉลียวฉลาดเช่นนี้ เจ้ามีความคิดเหล่านี้ได้อย่างไร” โอวหยางไป๋ไม่เข้าใจจริงๆ อีกทั้งยังมองจางหานเฟิ่งราวกับเป็นตัวประหลาดขึ้นมา“ท่านแม่สั่งสอนข้า” นางอมยิ้มจนแก้มบวม“ท่านแม่ของเจ้าจากไปตั้งแต่เจ้าอายุแค่ห้าปีมิใช่หรือไร..” มหาบุรุษฝ่ายบุ๋นงุนงงหนักมากกว่าเดิม“ท่านแม่เขียนเป็นหนังสือให้ข้าอ่าน.. บันทึกการเดินทางที่อยู่ในหีบ” “ข้าเคยเห็น!” โอวหยางไป๋จำได้“พี่ชายเคยเห็นได้อย่างไร!” นางมองมาดวงตาคมกริบ“ก็เพราะว่าข้าเคยลอบเข้าไปในเรือนของเจ้า ทว่าข้าไม่ใช่ผู้ที่งัดลูกกุญแจของเจ้านะ ท่านอ๋องเป็นผู้ลงมือ มิใช่ข้า!” โอวหยางไป๋โบกไม้โบกมือโยนความผิดให้ผู้อื่น“อ๋อ..” จางหานเฟิ่งยังจำเรื่องราวนี้ได้เช่นกัน“ข้าอยากอ่าน!” พี่ชายบุญธรรมมองมาตาเป็นประกาย“ข้าได้เผาทิ้งไปหมดแล้ว ผู้ที่ได้อ่านเป็นคนสุดท้ายคือท่านอ๋อง” “ไยเจ้าถึงได้เผาทิ้งเล่า!” “เป็นคำสั่งเสียของท่านแม่.. ห้ามผู้ใดอ่านอย่างเด็ดขาด” “แต่เจ้าก็ให้ท่านอ๋องอ่าน” โอวหยางไป๋งอนเสียแล้ว ข้านั่นไม่มีความสำคัญกับเจ้าหรือไร“สามีกับภรรยาคือคนคนเดียวกัน..” นางหัวเราะคิกคักแล้วเดินนำออกจากเรือน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 3 - ตอนที่ 4 ปืนสั้น

คล้ายกับเรื่องจินหวังเฟย ที่คุณอ่าน

จินหวังเฟย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 3 - ตอนที่ 4 ปืนสั้น

คล้ายกับเรื่องจินหวังเฟย ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้