[ชาติปัจจุบัน] เวลา 17.00 น. ณ สนามบินนานาชาติเซี่ยงไฮ้ผู่ตง เมืองเซี่ยงไฮ้ในปี ค.ศ. 2024
เวลาเย็นใกล้พลบ ณ สนามบินนานาชาติเซี่ยงไฮ้ผู่ตงแสงแดดสีทองระเรื่อคลี่คลุมลานจอดเครื่องบินราวกับ้าปลอบประโลมทุกสิ่งในยามค่ำที่กำลังจะมาเยือนเครื่องบินส่วนตัวสีเงินสะท้อนแสงวับวาว หางเครื่องบินถูกประดับด้วยเครื่องหมาย หลงฮวาจิวเวลรี่สัญลักษณ์แห่งอำนาจและความมั่งคั่งที่ส่องประกายโดดเด่น
จ้าวหยูซิน ก้าวเท้าเข้าใกล้เครื่องบินแต่ละก้าวที่ย่างไปข้างหน้าดูเหมือนจะช้าลงราวกับว่าแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นกำลังรั้งหญิงสาวไว้ คำสาปที่นางแบกรับมาทำให้เธอรู้สึกหนักขึ้นในใจราวกับว่าน้ำหนักนั้นได้สั่งสมขึ้นทีละน้อย พยายามบีบคั้นทั้งร่างกายและจิติญญาของเธอความรู้สึกนั้นไม่ใช่เพียงแค่ความเ็ปแต่มันคือความรู้สึกของการถูกพันธนาการที่ไม่อาจหลุดพ้นได้ เธอรู้ดีว่าหากล้มเหลวในการทำพิธีคำสาปจากหยกัจะถูกปลดปล่อยออกมา หายนะนั้นไม่ใช่เพียงเื่ส่วนตัวแต่จะสั่นะเืโลกทั้งใบ
เมื่อจ้าวหยูซินมองออกไปเธอเห็นหยางเว่ยหลงยืนอยู่ใกล้บันไดเครื่องบิน เขายังคงโดดเด่นเหมือนที่เธอจำได้วันนี้เขาดูเ็าและห่างเหิน ซึ่งเป็บุคลิกที่เธอเริ่มคุ้นเคยซีอีโอหนุ่มกำลังพูดคุยอย่างสนิทสนมกับหญิงสาวสวยคนหนึ่ง จางหย่าซินหญิงที่จ้าวหยูซินเคยได้ยินชื่อจากฟางชิงอี้ ความงามสง่างามของหยาซินโดดเด่นผมสีน้ำตาลอ่อนลอนนุ่มทิ้งตัวอย่างประณีตการวางตัวที่สงบและเยือกเย็นของเธอทำให้จ้าวหยูซินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความใกล้ชิดที่ลึกซึ้งระหว่างเธอกับหยางเว่ยหลง
จ้าวหยูซินรู้ดีว่าความสัมพันธ์ในชีวิตนี้ระหว่างหยางเว่ยหลงกับเธอได้จบลงนานแล้วไม่ใช่เพียงความสัมพันธ์ที่ถูกปิดกั้นโดยครอบครัวของเขาเท่านั้น แต่ยังเป็ความสัมพันธ์ที่ถูกปกคลุมด้วยร่องรอยของอดีตชาติที่ยังไม่เคยจางหายในความคิดของเธอ การที่เขาเข้ามามีบทบาทอีกครั้งในชีวิตของเธอเป็เหมือนแรงกระเพื่อมที่ปลุกเงามืดแห่งความทรงจำที่เธอไม่อยากจดจำอีก
ครั้งหนึ่ง หญิงสาวเคยรักเขาทั้งในอดีตชาติที่เธอเป็ซ่งหยูเฟิง และในชาตินี้ที่เธอเป็จ้าวหยูซิน เรียกได้ว่า‘จิติญญาของเธอรักเขาเสมอ’แต่ความรักที่ลึกซึ้งนั้นกลับกลายเป็าแที่ลึกยิ่งกว่าเดิมความทรงจำของเฉินจางเว่ย นักรบผู้ทรยศ ยังคงหลอกหลอนเธอ ความรู้สึกของความโกรธและการถูกหักหลังไม่เคยจางหายแม้เธอจะพยายามมองสิ่งที่ซับซ้อนกว่านั้น ความเป็ไปได้อื่น ๆ ที่อาจพลิกทั้งเกม
ความรัก ความแค้นความไม่แน่นอนทั้งหมดนี้วนเวียนอยู่ในใจหญิงสาวราวกับเส้นใยบาง ๆที่พันกันยุ่งเหยิง จนยากจะแยกแยะได้ว่าอันไหนคือความจริงอันไหนคือเศษเสี้ยวของความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่การตัดสินใจเดียวที่เธอสามารถทำได้ในตอนนี้คือการอยู่ห่างจากเขาห่างจากความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยาแและความไม่แน่นอน จ้าวหยูซินรู้ดีว่าการไว้ใจคนผิดจะไม่เกิดขึ้นอีก
“ดร.จ้าว” เสียงคุ้นเคยดึงเธอออกจากห้วงความคิด จ้าวหยูซินหันไปมองเห็นหวู่ไท่เฉิงยืนรออยู่ใกล้ ๆ กับฟางชิงอี้ เพื่อนรักของเธอ หวู่ไท่เฉิงส่งยิ้มอุ่นๆ ให้เธอ ชายหนุ่มคนนี้อยู่เคียงข้างเธอมาตลอดใน่เวลาที่ผ่านมาคอยสนับสนุนและช่วยเหลือเธอในทุกสิ่ง แม้ว่าเขาจะดูจริงใจและน่าเชื่อถือ แต่จ้าวหยูซินรู้ดีว่าความเ็ปจากอดีตได้สอนเธอให้ระวังตัวมากกว่าเดิมเธอจะไม่ปล่อยให้ตัวเองไว้ใจใครง่าย ๆ อีก
ลมเย็นพัดผ่าน ขณะที่พวกเขาทยอยเดินจากลานบินไปขึ้นเครื่องบินหัวใจของจ้าวหยูซินหนักอึ้งความเย็นะเืจากคำสาปที่เธอรู้สึกคืบคลานเข้ามาอีกครั้งทว่าคราวนี้มันไม่ใช่เพียงแค่คำสาปเท่านั้นแต่มันคือเงาแห่งอดีตที่ยังไม่ยอมปล่อยเธอให้เป็อิสระ
จ้าวหยูซินก้าวเดินอย่างระมัดระวังรักษาระยะห่างระหว่างตัวเองกับทุกคนรอบข้าง เธอยิ้มบาง ๆ ให้กับทุกคนยิ้มที่ภายนอกดูสงบเสงี่ยม แต่ภายในเต็มไปด้วยการปกป้องตัวเองที่เธอซ่อนเร้นเอาไว้ราวกับเธอกำลังสร้างรอยยิ้มขึ้นมาเพื่อปลอบประโลมคนอื่นแต่ไม่ได้ทำให้ตัวเธอเองรู้สึกดีขึ้นเลย
ข้าง ๆ เธอ ฟางชิงอี้เพื่อนรักผู้ที่เธอไว้วางใจที่สุดในโลก กำลังมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง ฟางชิงอี้เป็คนที่มีสัญชาตญาณที่เฉียบคมเสมอหญิงสาวผมสั้นที่มีดวงตาคมกริบจับตามองทุกการเคลื่อนไหวเธอไม่ใช่เพียงบอดี้การ์ดที่เชี่ยวชาญการต่อสู้ แต่ยังเป็คนที่จ้าวหยูซินพึ่งพาได้ทั้งทางจิตใจและการตัดสินใจฟางชิงอี้เป็คนเด็ดขาด เมื่อมีเธออยู่ข้าง ๆ จ้าวหยูซินรู้สึกเหมือนมีเกราะคุ้มกันที่เธอสามารถพึ่งพาได้แม้ในสถานการณ์ที่ไม่แน่นอนเช่นนี้
หวู่ไท่เฉิงและฟางชิงอี้ทำความรู้จักกันแล้วในขณะที่พวกเขายืนรอขึ้นเครื่องบิน ทั้งสองแลกเปลี่ยนคำพูดกันอย่างสุภาพ หวู่ไท่เฉิงส่งยิ้มอ่อนโยนท่าทีที่ดูผ่อนคลายของเขาทำให้บรรยากาศระหว่างพวกเขาดูสบายมากขึ้น
“พร้อมไหมวันนี้?” หวู่ไท่เฉิงถามขณะที่พวกเขาทั้งสามคนเริ่มเข้าใกล้บันไดเครื่องบิน เสียงของเขาแม้จะฟังดูสงบแต่ก็มีความกังวลซ่อนอยู่ในน้ำเสียง
จ้าวหยูซินพยักหน้าเล็กน้อยรอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่อาจปิดบังได้“ฉันพร้อมมากเท่าที่ฉันจะพร้อมได้แล้ว” เธอตอบ“เรามีทางเลือกเดียวเท่านั้นในตอนนี้ คุณหวู่”
เมื่อพวกเขาเข้าใกล้บันไดขึ้นเครื่องบิน หยางเว่ยหลงซึ่งยืนอยู่ใกล้บันไดเครื่องบินหันมามองดวงตาสีเข้มของเขาจับจ้องจ้าวหยูซินชั่วครู่ แววตาของเขาดูเ็าและห่างเหิน แต่ในความนิ่งนั้นเหมือนมีความลึกซึ้งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใจเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา ไม่ใช่เพราะความใกล้ชิดแต่เป็เพราะอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอนความทรงจำของความรักและการทรยศที่เธอพยายามจะลืมกลับโผล่ขึ้นมาราวกับสายหมอกที่ไม่เคยจางหายไปจากชีวิต
“ดร.จ้าว” เสียงของหยางเว่ยหลงเรียบนิ่งและต่ำแต่แฝงไปด้วยอะไรบางอย่างที่เธอไม่สามารถระบุได้ชัดเจน “สักพักแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน”
จ้าวหยูซินพยายามรักษาน้ำเสียงให้มั่นคงขณะที่เธอตอบกลับอย่างราบเรียบ “ใช่ค่ะ” น้ำเสียงของเธอดูสงบแต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนความทรงจำจากอดีตผุดขึ้นราวกับคลื่นที่พัดเข้ามาซัดเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าความเ็ปจากการทรยศในอดีตยังคงฝังลึกอยู่ในใจเหมือนรอยแผลที่ไม่เคยหายดี
แต่ดอกเตอร์สาวรู้ดีว่าในเวลานี้เธอต้องมุ่งไปข้างหน้า ปล่อยให้เื่ของอดีตเป็เพียงเงาที่แฝงอยู่เื้ัสิ่งที่เธอต้องเผชิญในตอนนี้เป็เื่ที่ใหญ่กว่านั้น และหากปล่อยให้อดีตมากำหนดชีวิตของเธอจะทำให้เธออ่อนแอเกินไป
ก่อนที่ความเงียบจะยาวนานเกินไป หยางเว่ยหลงหันไปแนะนำหญิงสาวสวยที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา “ทุกคนครับ นี่คือ จางหย่าซิน เพื่อนและพาร์ทเนอร์ทางธุรกิจของผมเธอจะร่วมเดินทางไปกับเราด้วย”
จางหย่าซินก้าวไปข้างหน้ารอยยิ้มสุภาพปรากฏบนใบหน้าของเธอ “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะฉันได้ยินเื่โปรเจกต์นี้มามาก” น้ำเสียงของเธอฟังดูเป็มิตร แต่จ้าวหยูซินััได้ถึงความระมัดระวังบางอย่างที่ซ่อนอยู่เื้ัรอยยิ้มนั้น
จ้าวหยูซินยิ้มตอบแม้ว่าภายในใจจะเริ่มเกิดความตึงเครียดรอยยิ้มของพวกเธอเป็เพียงการแลกเปลี่ยนตามมารยาท จ้าวหยูซินรู้สึกได้ถึงความใกล้ชิดระหว่างจางหย่าซินกับหยางเว่ยหลงแต่เธอพยายามไม่ให้ความสนใจมากเกินไปเพราะเธอรู้ดีว่าตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าอยู่ที่การกำจัดคำสาป
จ้าวหยูซินแนะนำหวู่ไท่เฉิงและฟางชิงอี้อย่างเป็ทางการพวกเขาทักทายกันอย่างสุภาพ แม้บรรยากาศจะดูเป็กันเอง แต่ในใจจ้าวหยูซินกลับรู้สึกว่ามีเส้นบางๆ ที่ขีดแบ่งระหว่างเธอกับจางหย่าซิน ความรู้สึกที่บอกเธอว่าไม่ว่าพวกเธอจะพยายามทำความรู้จักกันเพียงใด ก็คงไม่มีทางเข้าใจกันอย่างแท้จริง
เมื่อขึ้นเครื่องบิน จ้าวหยูซินพบว่าศาสตราจารย์หลี่นั่งรออยู่ก่อนแล้วหญิงสาวเลือกนั่งข้างหวู่ไท่เฉิง ในขณะที่ฟางชิงอี้นั่งห่างออกไป เธอกระซิบเบา ๆบอกจ้าวหยูซินว่า้าจับตามองทุกคน เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะปลอดภัย จ้าวหยูซินพยักหน้าอย่างเข้าใจฟางชิงอี้คือคนที่ไม่เคยปล่อยให้ความระมัดระวังของเธอลดลง และนั่นคือเหตุผลที่จ้าวหยูซินรู้สึกอุ่นใจเสมอเมื่อมีเพื่อนคนนี้อยู่เคียงข้าง
ขณะที่เครื่องบินค่อย ๆ ลอยขึ้นจากลานบิน จ้าวหยูซินหันมองออกไปนอกหน้าต่างความคิดของเธอวุ่นวายไปกับทั้งอดีตและปัจจุบันแต่เธอก็รู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตเธอจะต้องแข็งแกร่งพอที่จะเผชิญหน้ากับมันไม่ว่าความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายในจะพยายามบดบังเธอมากแค่ไหนก็ตาม
เสียงเครื่องยนต์คำรามเบา ๆอยู่ใต้ปีกเครื่องบินเสียงนั้นเป็เพียงฉากหลังของความเงียบที่ลอยวนอยู่ในบรรยากาศ จ้าวหยูซินนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างท้องฟ้ากว้างไกลทอดยาวออกไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด ราวกับความกว้างขวางนั้นจะสามารถกลบความคิดที่เปี่ยมล้นอยู่ในใจของเธอได้แต่ความรู้สึกในใจกลับยังคงหนักหนาเช่นเดิม
ตรงข้ามกับที่นั่งของเธอกับหวู่ไท่เฉิงหยางเว่ยหลงและจางหย่าซินนั่งเคียงข้างกัน การสนทนาของทั้งสองดำเนินไปอย่างเงียบ ๆแต่เป็ธรรมชาติ การพูดคุยของพวกเขาบ่งบอกถึงความคุ้นเคยที่ลึกซึ้งเหมือนคนที่ใช้เวลาร่วมกันมานานจ้าวหยูซินมองเห็นความผ่อนคลายและความสบายใจที่ทั้งสองมีต่อกันเป็ความสนิทสนมที่ทำให้เธอรู้สึกถึงความห่างเหินระหว่างเธอกับหยางเว่ยหลง
ความรู้สึกที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจของจ้าวหยูซินเป็เหมือนหมอกหนาที่ปกคลุมความทรงจำเธอจำได้ดีถึง่เวลาที่หยางเว่ยหลงเคยเป็ทุกอย่างสำหรับเธอตอนที่พวกเขาเป็นักศึกษามหาวิทยาลัย ความรักนั้นชัดเจน รู้สึกได้มันเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด แต่เมื่อเวลาผ่านไปความรักนั้นก็เปลี่ยนไปตามความเป็จริงที่โหดร้ายเธอไม่สามารถเข้าถึงเขาได้อีกต่อไป ราวกับว่าความผูกพันระหว่างพวกเขาถูกตัดขาดไปอย่างไม่อาจประสานได้
สายตาของจ้าวหยูซินหันกลับไปที่ท้องฟ้าอีกครั้งเธอพยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรคิดถึงสิ่งที่ผ่านไปแล้ว แต่ความรู้สึกที่อยู่ภายในใจกลับไม่ง่ายนักที่จะปล่อยผ่านมันยังคงอยู่ลึก ๆ คอยเตือนเธอถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้นถึงความสูญเสียที่เธอพยายามจะลืมแต่ไม่อาจทำได้
ในเสี้ยววินาทีสั้น ๆ หยางเว่ยหลงหันไปมองเธอสายตาของซีอีโอหนุ่มพลันจ้องมาที่เธอใน่เวลาหนึ่งสั้น ๆราวกับว่ามีบางอย่างซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น บางอย่างที่ยากจะอ่านออกแต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็วเมื่อเขาหันกลับไปสนทนากับจางหย่าซินต่อการพูดคุยของพวกเขายังคงต่อเนื่องราวกับโลกของพวกเขาไม่มีช่องว่างหรือความเงียบใดที่จำเป็ต้องเติมเต็ม จ้าวหยูซินอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าในสายตาคู่นั้นของเขามีอะไรซ่อนอยู่และเธอคงไม่อาจรู้ได้
ท้องฟ้ากว้างไกลเปิดกว้างออกไปเรื่อย ๆขณะที่เครื่องบินค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้นโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยตึกสูงและความเจริญของเซี่ยงไฮ้ค่อย ๆ หายไปในความไกลพื้นดินที่เคยแ่าถูกแทนที่ด้วยท้องฟ้าที่ไม่มีที่สิ้นสุด การเดินทางข้างหน้าดูหนักหน่วงเกินกว่าที่จ้าวหยูซินเคยจินตนาการไว้ไม่ใช่เพียงคำสาปที่รอทุกคนอยู่แต่ยังรวมถึงความทรงจำและอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอนไม่เลิกรา
2K
