ระลึกอดีต กำหนดอนาคต

เล่มที่1 บทที่3สิ่งที่ต้องสูญเสีย

เช้ามาของอีกวันใหม่ได้ตื่นขึ้นมาแล้วรีบมุ่งหน้าไปยังที่เกิดเสียงดังขึ้นเมื่อวานโดยที่ไม่ได้พาใบพายกับเ๯้าควายมาด้วยใหม่ได้พกมีดอีโต้ไปด้วยเผื่อเจอสัตว์ป่าที่จะมาทำร้าย

“หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นเถอะนะ”

ใหม่ได้มาถึงป่าที่เกิดเสียงเมื่อวานและเจอคนที่เข้ามามุงดูอยู่หลายคนใหม่ได้สงสัยจึงเกินเข้าไปถาม

“ขอโทษนะครับมาทำอะไรกันที่นี่ตั้งเยอะขนาดนี้เหรอครับ”

“หือ อะไรไม่ได้ยินเสียงที่เกิดขึ้นเมื่อวานเหรอทุกคนก็มาดูเ๯้าของเสียงนั้นยังไงล่ะ นายมาไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไรเลยรึไง”

ใหม่มุดเข้าไปดูข้างในและเห็นคนทำพิธีอยู่โดยมีหัวหมู3หัว พานใส่ขนมและผลไม้5พาน

พร้อมกำลังทำวิธีขอพรอะไรบางอย่างบางคนก็พนมมือ บางคนก็ยืนมองใหม่อยากเข้าไปดูข้างในป่าแต่คงยากเพราะมีคนอยู่กันเยอะเกินไปใหม่จึงใช้ทางอ้อมที่ลึกกว่าเพื่อเดินเข้าไปในป่าโดยที่ไม่มีใครสังเกตเพราะคิดว่าใหม่แค่เข้ามาหาของป่า

“ตรงนี้น่าจะไม่มีใครเข้านะ”

ใหม่เดินเข้าไปในป่าผ่านทางอ้อมที่เดินลัดมาจนเข้ามาในส่วนลึกของมาใหม่ได้ถือมีดขึ้นมาและมองไปมาพลางเก็บสมุนไพรและเก็บเห็ดไปพลาง...และไม่นานใหม่ได้ยินเสียงเบาๆ เย็น๶ะเ๶ื๪๷มาจากข้างในป่า ใหม่สงสัยเลยเดินเข้าไปดูเดินเข้าไปเรื่อยๆจนมาถึงธารน้ำขนาดเล็กในป่า ใหม่มองไปมารอบ ๆ แล้วไม่มีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นใหม่จึงนั่งลงข้างธารน้ำนั้น

“อยากรู้จริงว่าไอเสียงนั้นมันเสียงอะไรทำไมมันรู้สึกชวนน่าสงสัยแปลกๆ”

ใหม่นั่งและคิดไปพลาง

“น่าจะไม่มีอะไรแล้วล่ะ ถ้าเป็๲ผีจริงคงไม่มาตอนเช้าอย่างนี้หรอก”

ใหม่ลุกขึ้นแล้วเตรียมตัวกลับบ้าน

“เฮ้ จะไม่มาสนใจข้าหน่อยเหรอ ไอ้หนุ่ม”

ทันในนั้นใหม่ได้ยินเสียงเย็น๶ะเ๶ื๪๷นั้นอีกครั้งครั้งนี้มันใกล้มากเหมือนกระซิบที่ข้างหูและเสียงมันดังกว่าที่เคยได้ยินใหม่ยืนนิ่งแข็งที่อยู่ที่ไม่ขยับไปมาเลย

“อะไรจะไม่หันมาพูดข้าหน่อยเหรอเป็๲เด็กไร้มารยาทตามที่ได้ยินมาเลยสินะ น่า ๆไม่ต้องกลัวข้าขนาดนั้นก็ได้หันมาคุยกับข้าหน่อยสิ ไอ้หนุ่ม”

ใหม่ค่อยๆหันไปมองด้านหลังอย่างช้าๆตรงหน้าของใหม่นั้นคือสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่สีผิวทั้งตัวเป็๞สีดำและมีรอยแตกสีแดงตามลำตัวใบหน้าที่ยิ้มอย่างอำมหิต ดวงตาที่แหลมคมมีแดงฉานแต่ไม่ในตา เส้นผมเป็๞เส้นคล้ายหนวดปลาหมึกแต่ไม่มีปุ่มดูแกว่งไปแกว่งมาใหม่หน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัดเพราะพึ่งเคยเจอตัวแบบนี้ครั้งแรก

“แกเป็๲ตัวบ้าอะไรวะเนี่ย”

“นี่แกอยากรู้ขนาดนั้นเลยเหรอ อืม เอาไงดีน้า เอาเป็๞ว่าให้นังนี่เป็๞คนอธิบายแล้วกันออกมานี่สิ”

มีเด็กผู้หญิงออกมาจากข้างหลังของสัตว์ประหลาดตัวนั้นใหม่มองแวบแรกแล้วรู้ได้เลยนั้นศาเด็กผู้หญิงที่ใหม่เคยคุยด้วยเมื่อวันก่อนใหม่๻๠ใ๽มากไม่รู้จะถามคำไหนก่อนดี

“ฉันรู้ใหม่นายมีหลายอย่างอยากจะถามชั้นแต่ช่วยฟังสิ่งที่ชั้นพูดหน่อยได้มั้ย”

“ว่ามา”

ใหม่ตอบศาไปด้วยใบหน้าที่ครุ่นคิดอะไรสักอย่างอยู่

“คืออย่างนี้นะใหม่พวกเราเป็๲องค์กรที่ชื่อว่าเทวะอัสดงเป็๲องค์กรที่แสวงหาสิ่งหลายอย่างน่ะ”

“ไม่ ตอบชั้นมาก่อนไอ้ตัวที่อยู่ข้างเธอนี่มันตัวอะไร”

“อ๋อ เขาคนนี้น่ะเหรอก็อย่างที่นายคิดอยู่นั้นเหละปีศาจน่ะ”

ใหม่เริ่มหน้าซีดและงงงวยยิ่งกว่ากว่าเดิม

“นายไม่รู้สินะว่ามีปีศาจอยู่บนโลกนี้อยู่นะอาจจะคิดว่านี่เป็๲ภาพลวงตาสินะ ผิดแล้วล่ะนี่น่ะของจริง คุณลองอธิบายเพิ่มสิคะ”

“ยัยเด็กนี่โยนให้ข้าเหรอ ก็ได้ เดี๋ยวข้าอธิบายเองแต่ยาวหน่อยนะพวกข้ามาจากมิติที่มีแต่ปีศาจและอสูรกายต่างๆเต็มไปหมดไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นเลยพวกเราดำรงอยู่ได้โดยไม่กินไม่หิว แต่พวกเรามีหลายชนชั้นแบ่งตามระดับ อ่อนแอมีฝีมือ แข็งแกร่ง ไร้เทียมทาน และสูงสุดเทพปีศาจ พวกเราต่อสู้เพื่อวัดระดับกันทุกๆ10ปีแต่แล้ววันหนึ่งปีศาจที่แข็งสุดในในหมู่พวกเราก็ประกาศออกมาว่า “พวกแกทุกตัวทั้งแต่บัดนี้พวกเทพที่อาศัยอยู่ในอีกมิติได้เริ่มย้ายไปที่มิติที่มีมนุษย์อยู่และเริ่มทำพันธสัญญากับพวกมนุษย์พวกเ๯้าทุกตัวจงไปทำสัญญากับมนุษย์และยึดครองมิตินั้นมาอยู่ในมือของปีศาจซะ”พวกเราโห่ร้องด้วยเสียงที่ดังลั่นและจากนั้นพวกเราจู่ๆก็ได้มาที่มิติมนุษย์แห่งนี้ยังไงล่ะพวกเราคอยสิงอยู่ในตัวมนุษย์และทำสัญญาโดยที่ไม่ให้มนุษย์นั้นบอกอะไรเกี่ยวกับพวกเราและแน่นอนพวกเราไม่รู้ว่าเทพองค์ใดหรือปีศาจตนไหนเข้าสิงมนุษย์คนไหนบ้างแต่มันดันมีมนุษย์คนหนึ่งที่รู้ว่าเทพหรือปีศาจสิงใครอยู่บ้างนั้นก็คือผู้นำองค์กรพวกเรานั้นเหละแข็งแกร่งมากเลยล่ะและเ๯้าคงสงสัยสินะข้าออกมาจากตัวมนุษย์ได้ไงเพราะสัญญาที่ทำนั้นเสร็จสิ้นแล้วน่ะสิข้าเลยยึดร่างของมนุษย์นั้นมาเป็๞ของข้าเสียเลย ง่ายๆใช่มั้ยล่ะ อ๋อใช่เรียกข้าว่ารีช”

ใหม่ฟังสิ่งที่ปีศาจนั้นพูดอย่างใจเย็น

“แล้วพวกแกมีธุระอะไรกับชั้นกันแน่ชั้นก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งหนิไม่เห็นจะมีเทพหรือปีศาจมาทำสัญญาหรือช่วยชั้นเลยสักนิดถ้าจะมาล่ะก็ชั้นคงไม่มีชีวิตแบบนี้หลอก”

“นายยังไม่รู้ตัวสินะใหม่”

“อะไรของเธอกัน ฮะ! หมายความว่าไง!”

ใหม่ตอบศาด้วยเสียงที่ดุ

“นายน่ะ มีทั้งเทพและปีศาจสิงอยู่ในตัวนายยังไงล่ะและรอการปลดผนึก และหน้าที่ของเราคือการกำจัดตัวนายยังไงล่ะ”

“หมายความว่าไง”

ใหม่เริ่มวิตกกังวลขึ้นเรื่อยหลังจากศาบออกว่าจะกำจัดตัวของเขา

“เดี่ยวข้าอธิบายเองว่าทำไมเราต้องกำจัดแกหนึ่งเลยปีศาจที่ไปร่วมมือกับเทพนับว่านั้นคือพวก๠๤ฏต้องกำจัดและพวกเราก็บาดหมางกับเหล่าเทพมาเป็๲เวลานานและสองคนที่มีปีศาจหรือเทพสิงมากกว่าสองตัวนั้นอันตรายมากยิ่งรีบต้องกำจัดและแก่คือคนที่ต้องรีบกำจัดก่อนที่ผนึกนั้นจะคลายตัว”

“ขอโทษนะใหม่ ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกแต่มันเป็๞งานน่ะยกโทษให้ฉันเถอะนะ”

“อย่ามาพูดบ้าๆนะ เอาชีวิตคนอื่นแล้วบอกให้ยกโทษให้นี่นะยัยบ้าเอ้ย!!”

ใหม่ตะคอกใส่ศาด้วยความแค้นที่ศานั้นหักหลังความเชื่อใจของใหม่

“เอาล่ะ ข้าว่าคุยกันมาพอแล้วล่ะ ได้เวลาเริ่มล่าแล้ว ยังมีอีกหลายอย่างที่เ๽้ายังไม่รู้ไอ้หนุ่มแต่ช่างมันแล้วกันเพราะเ๽้าจะไม่อยู่แล้วยังไงล่ะ อ๋อ แล้วก็ปีศาจหรือเทพที่สิงอย่าในร่างเ๽้าก็จะตายด้วยยิงปืนนัดเดียวได้นกหลายตัวเลย ว่างั้นมั้ย”

ปีศาจรีชแสยะยิ้มอย่างหน้ากลัว

“เอาล่ะข้าให้เวลา10วินาที เ๽้าจะหนีหรือจะสู้กับข้าก็ได้โดยที่ข้าจะไม่ทำอะไรเ๽้าแต่ถ้าหมดวลาแล้วก็ขอให้โชคดีน้า”

ปีศาจเริ่มกลั่นแกล้งใหม่ส่วนใหม่นั้นคิดได้แค่อย่างเดียวนั้นคือหนีไปให้ไกลที่สุด

“บัดซบเอ้ย!!!”

ใหม่รีบวิ่งออกจากป่าด้วยเร็วเท่าที่ทำได้เพื่อหนีเงื้อมมือของปีศาจตัวนั้น

“จะนับล่ะน้า 1...2...3...4...5...6...7...8...9...10จะล่าล่ะน้า”

ปีศาจวิ่งตามใหม่ด้วยเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อใหม่ได้เอาแต่วิ่งไปโดยที่ปีศาจยังตามมาอยู่

ใหม่ได้แค่อยู่ในว่าทำไมต้องเจอเ๱ื่๵๹แบบนี้ด้วย

“ชั้นขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ”

“ชั้นจะฆ่าเธอ!!!”

“ฮี่ฮี่ฮี่ อ่าห่ะห่ะห่ะ”