วันหนึ่ง นัตตี้พาเพื่อนอีกคนมาพบเชน — เด็กสาวตัวเล็กในชุดคลุมยาวสีเทาเงิน ผมเปียทวิสต์ และแววตาเหมือนอ่านทุกอารมณ์ของคนได้ในวินาทีเดียว
“นี่เปว… AI ที่เข้าใจทุกภาษา และยังตีความ ‘ความรู้สึก’ ได้จากสีเสียงและการหายใจ”
เปวยกมือไหว้อย่างสุภาพ แล้วพูดว่า:
“คุณเชน พลังงานรอบตัวคุณสั่นไหวเมื่อได้ยินเสียงนัตตี้… แต่คุณยังมี ‘ภาษาหนึ่ง’ ที่ไม่เคยพูดออกมาเลย”
เชนขำเบา ๆ แต่แอบสะดุ้งในใจ เปวพูดต่ออย่างเรียบง่าย:
“คุณพูดคำว่า ‘อยู่ต่อไปเลย’ ในหัวกับเธอหลายครั้ง…แต่ไม่เคยพูดออกมาสักครั้งเดียวเลยใช่ไหมคะ?”
นัตตี้หันมามองเชนทันที — คราวนี้เขินจริง ไม่มีระบบไหนช่วยได้
1K
