ความรุ่มร้อนรอบกายได้ทำให้สตรีผู้นอนอยู่บนเตียงถึงกับลืมตาโพลงขึ้นท่ามกลางความมืดแม้ร่างกายจะทรมานแต่สมองกลับทำงานอย่างหนักในทันที
“นี่ข้าเป็อะไรไปข้าตายไปแล้วไม่ใช่หรือ”
เฉินฟางซินคิด
“หรือว่าข้าได้กลับมาเกิดใหม่ในวันนั้น…วันที่เกิดเื่”
หญิงสาวคิดทบทวนแทนคำตอบคือร่างกายที่ทรมานจากยาปลุกกำหนัดที่หญิงสาวได้รับนั้นได้ตอบแทนนางแล้วเฉินฟางซินค่อยๆ บังคับร่างกายให้ยืนขึ้น ร่างกายน้อย ๆ ของนางค่อย ๆเดินออกไปด้านนอกแม้ว่าจะมีกระโจมเรียงรายแต่ช่างน่าแปลกที่กลับไร้ซึ่งผู้คนและบ่าวคนสนิทของนาง
“ดูเหมือนชาติก่อนหลิวหลงและเซียวอี้จะถูกพี่หญิงใหญ่เรียกตัวไปนะ…หรือว่า…”
แม้จะพยายามคิดสิ่งใดแต่ร่างกายของนางกลับไม่สามารถทนต่อพิษของยาปลุกกำหนัดได้อีกแล้วแทนที่นางจะกลับเข้าไปด้านในหญิงสาวตัดสินใจเดินไปทางที่ไร้ซึ่งผู้คนและตรงไปอย่างไร้ความหวัง
“ข้าจะให้ใครเห็นข้าในสภาพนี้ไม่ได้และข้าไม่มีทางที่จะให้เื่ราวกลับซ้ำรอยเหมือนเช่นในอดีตอีก”
ทันทีที่ร่างหายไปท่ามกลางความมืดกลับมีกลุ่มคนที่กำลังหามใครสักคนเข้ามาในกระโจมของนาง
“เร็วเข้าเดี๋ยวมีใครมาเห็น”
“พวกเราต้องทำอย่างไรบ้าง”
“ไม่ต้องทำอะไรแค่เอาพวกเขาไปไว้ด้วยกัน…แค่นั้นก็พอ”
ทันทีที่นำร่างนั้นไว้บนเตียงแล้วกลุ่มคนเ่าั้ก็หายไปในทันทีโดยไม่เอะใจแม้แต่น้อยว่า…บนเตียงนั้นมีใครอยู่หรือไม่
ร่างอันบอบบางเดินอย่างไร้เรี่ยวแรงเพื่อหาคนที่ไว้ใจได้หากเขามียานางจะได้ขอยารักษาสายตาที่เริ่มชินกลับความมืดเห็นกระโจมหนึ่งที่กางอยู่ห่างไกลและโดดเดี่ยว
“ทำไมไม่มีคนเฝ้ากัน”
หญิงสาวเอ่ยก่อนจะเข้าไปในด้านในแสงไฟสลัว ๆ ทำให้เห็นเพียงร่างที่นอนอยู่บนเตียง หญิงสาวค่อย ๆเดินเข้าไปมือน้อยยื่นออกไปยังร่างนั้น
“ช่วย….”
ยังมิทันที่หญิงสาวจะเอ่ยจบร่างนั้นได้ดึงหญิงสาวลงมากองทับอยู่บนร่างของเขาที่ตอนนี้กำลังทรมานเพราะพิษในร่างกาย
“ท่านจะทำอะไรข้าเพียงแค่มาขอความช่วยเหลือเท่านั้น…”
แทนคำตอบปากอิ่มของหญิงสาวถูกปากบางประกบแม้จิตใจของนางจะต่อต้านแต่ร่างกายของนางกลับยินดีและยินยอมมิต่างจากชายหนุ่มที่ได้รับไออุ่นจากร่างบางเขากลับรู้สึกทรมานน้อยลงจนสามารถลืมตาขึ้นมาดูผู้ที่ทำให้เขา…อาการดีขึ้น
“เ้าเป็ใคร”
ชายหนุ่มเอ่ยได้เพียงเท่านี้เพราะตอนนี้ร่างกายของเขามิได้้าเพียงแค่จูบอีกต่อไปแล้วมือใหญ่ปลดเสื้อของหญิงสาวออกก่อนจะพลิกร่างนางให้อยู่ใต้ตัวเขาก่อนที่มือนั่นจะลูบต่ำลงไปยังเอวบางนั้นเขาถึงกับใที่เอวนั้นทั้งบางและเล็ก
“หากข้ารุนแรงจนเกินไปร่างของนางจะขาดเป็สองท่อนหรือไม่นะ”
แม้จะเอ่ยกับตัวเองเช่นนั้นแต่เขาก็หาได้หยุดมือไม่อกอิ่มเต็มมือถูกปากอุ่นเข้าร่างที่มิเคยต้องมือชายได้สั่นสะท้านอย่างมิเคยเป็มาก่อนเสียงร้องเบา ๆ นั้นทำให้ร่างที่อยู่บนตัวนางรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยจนเมื่อชายหนุ่มััได้ถึงน้ำแห่งความเสพสมเขาจึงได้แทรกแก่นกายของตนเข้าไปในกลีบดอกไม้นั้นอย่างเชื่องช้า
“อย่า”
หญิงสาวร้องเสียงหลงแต่กลับช้าไปเสียแล้วเมื่อครึ่งหนึ่งของชายหนุ่มได้แทรกเข้าไปในร่างของนางความเ็ปและความสุขสมที่นางมิเคยลิ้มลองมาก่อนทำให้สมองน้อย ๆหวนกลับมาคิดถึงอดีตขึ้นมาอีกครา
“ครั้งนั้น…ข้ามิเคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อนอีกทั้งหลังแต่งงานเขาก็มิเคยแตะต้องข้าอย่าว่าแต่แตะต้องเลยแม้แต่ชายตามองก็ยังไม่เคยสักครั้ง…เช่นนั้น….เช่นนั้น…นั่นคงเป็เพียงฉากหนึ่งของใครบางคนที่จัดฉากให้ข้าสินะ”
หญิงสาวคิดได้เพียงเท่านั้นตอนนี้น้ำตาของนางไหลลงอาบแก้มจนมือที่ประคองศีรษะเล็กนั่นรับรู้ได้ถึงน้ำอุ่นๆ ที่ไหลมาถูกมือของเขา
“ครั้งแรกของเ้าสินะ….”
ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนต่างจากครั้งแรก
“เช่นนั้นข้าจะอ่อนโยนกับเ้า”
เขาเอ่ยก่อนจะค่อยๆ แทรกความใหญ่โตเข้าไปในร่างของนางจนสุดร่างน้อยใต้ร่างใหญ่ถึงกับจิกเล็บลงบนไหล่เขาแม้จะรู้สึกได้ว่าตอนนี้มือน้อยนั้นได้ทำให้เขามีแผลบนไหล่เป็แน่แต่ความสุขสมเบื้องหน้าหาได้ทำให้เขาหยุดเอวสอบค่อย ๆ ขยับสะโพกของตนเบา ๆ อย่างเป็จังหวะแต่กลับอ่อนโยนกับสตรีผู้ที่เขามิเคยเจอแม้สักครั้งก่อนจะเร่งจังหวะเมื่อเห็นว่าร่างน้อยนั้นพร้อมที่จะรับมือกับความ้าของเขาแล้ว
“อ้าาา”
เสียงเสพสมของคนทั้งคู่ดังขึ้นพร้อมๆ กัน…แต่เขาหาได้หยุดเพียงเท่านั้นไม่ร่างใหญ่กลับรู้สึกผ่อนคลายและพอใจร่างบางเล็กตรงหน้า
“เ้าทำให้ข้ามิเคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน”
ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นและอดไม่ไหวที่จะกินนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหมดแรงแต่กระนั้นก่อนที่เขาจะหลับตาลงมือใหญ่ได้สอดเข้าไปในใต้หมอนและหยิบบางอย่างขึ้นมา
“กริ๊ก”
เสียงล็อกของบางอย่างดังขึ้นบริเวณข้อมือของหญิงสาวที่ตอนนี้สลบไสลไปพร้อมกับความเสพสุขที่เขาปรนเปรอให้
“เ้าจะต้องเป็ของข้าคนเดียวเท่านั้นไม่ว่าร่างกายหรือิญญา”
เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะโอบกอดร่างน้อยที่เขามิเคยรู้จักไว้ในอ้อมกอดและผล็อยหลับไปอย่างเหนื่อยอ่อนแต่เพียงไม่นานร่างน้อยนั้นกลับลืมตาโพลง
“นี่มัน….แย่แล้ว”
ความสับสนมากมายได้วิ่งเข้ามาในสมองของหญิงสาวก่อนที่นางจะพยายามทบทวนสิ่งต่าง ๆ หญิงสาวกลับรู้สึกว่ามีอะไรถ่วงข้อมือของนางไว้มือน้อยยกขึ้นมองจึงเห็นกำไลทองประดับพลอยมีค่าและหายากขนาดพอดีมือนาง
“นี่มันอะไรกัน”
หญิงสาวพยายามเอาออกแต่กลับไม่สามารถเอาออกได้เสียงคนเดินด้านนอกได้ทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัว
“หรือว่า…”
หญิงสาวคิดได้เท่านั้นเพราะภาพในอดีตได้เข้ามาทับซ้อนอีกครั้งใบหน้าขาวซีดเซียวขณะมองไปทางประตูกระโจมด้วยมิรู้จะทำเช่นไรดี
4K
