ความจริงเครื่องปรุงรสที่เขา้าด่วนจี๋มากที่สุดในตอนนี้คือเกลือ เพราะเกลือเป็ของดีจริงๆ ขอเพียงเป็อาหารก็ขาดมันไปไม่ได้เลย
“เกลืองั้นเหรอครับ มันคืออะไรล่ะ” พนักงานเชียร์สินค้ากับป้าหลี่มึนงงกันถ้วนหน้าซึ่งชัดเจนเลยว่าเพิ่งเคยได้ยินหนแรก
“งั้นที่นี่มีของอะไรที่มีรสชาติเค็มๆ ไหมครับ” อวี๋จิ่นลี่เอ่ยถามเผื่อได้ของที่คล้ายคลึงกัน
ต่อให้ที่นี่ไม่มีเกลือ ขอเพียงมีของเค็มๆ เขาก็สามารถสกัดเกลือออกมาได้ แค่ว่ามันจะยุ่งยากนิดหน่อยเฉยๆ
พนักงานเชียร์สินค้าครุ่นคิดอย่างละเอียด แล้วพูดว่า “ร้านพวกเรามีผักชนิดหนึ่งที่มีรสชาติเค็มมาก ไม่รู้ว่าจะเป็สิ่งที่คุณ้าหรือเปล่าครับ”
อวี๋จิ่นลี่ได้ยินดังนั้น ดวงตาพลันส่องประกายพร้อมเอ่ย “คุณเอามาให้ผมดูหน่อยสิครับ”
พนักงานเชียร์สินค้าไปควานหาในโกดังด้านหลังสักพักหนึ่ง จากนั้นหิ้วของสีดำๆ ที่มีรูปทรงเป็ก้อนออกมา พอคนอื่นเห็นเข้าก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวกันโดยไม่รู้ตัวและเผยสีหน้ารังเกียจออกมา
เ้าก้อนสีดำนี่ขี้ริ้วขี้เหร่เกินไปแล้ว
“เ้านี่นี่แหละครับ” พนักงานเชียร์สินค้ายื่นก้อนสีดำไปตรงหน้าอวี๋จิ่นลี่พลางเอ่ยบอก เขากังวลใจนิดหน่อยเพราะไม่รู้ว่าคุณชายน้อยคนนี้คิดอยากจะทำอะไรกันแน่
อวี๋จิ่นลี่เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าก้อนสีดำนี้คืออะไร เมื่อรับมันมาแล้วก็ใช้เล็บเขี่ยมันออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วใส่เข้าปากชิมดู ฉับพลันใบหน้าจิ้มลิ้มแสนงดงามก็ยับยู่กลายเป็ซาลาเปาลูกผอมกะหร่อง
“คุณนายน้อย จะกินมั่วซั่วไม่ได้นะคะ” ป้าหลี่ของตระกูลเจียงเห็นดังนั้นก็ใขึ้นมาฉับพลัน นี่ถ้าคุณนายน้อยเป็อะไรไป เธอจบเห่แน่
“ผมไม่เป็อะไร พวกคุณมีเ้านี่เยอะไหมครับ ผมเอาหมดเลย แล้วก็ฮวาเจียวอันก่อนหน้านี้ด้วย ผมก็เอาหมดเลยเหมือนกัน” อวี๋จิ่นลี่พูดด้วยดวงตาที่ส่องประกายระยิบระยับ
เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะประสบผลสำเร็จอย่างใหญ่หลวงั้แ่ออกมาครั้งแรกแบบนี้ ไม่เพียงจะหาฮวาเจียวเจอ กระทั่งเกลือก็ยังเจอด้วย
ถึงแม้ว่าเกลือนี่จะไม่ได้เป็เกลือสำเร็จรูปก็เถอะ แต่ความเข้มข้นของเกลือภายในเ้าก้อนสีดำนี้มีสูงมาก หากกลับไปแปรรูปสักหน่อย รับประกันได้ว่าไม่มีปัญหาแน่นอน
อวี๋จิ่นลี่ราวกับเห็นอาหารเลิศรสนานาชนิดกำลังกวักมือให้เขาไม่หยุดหย่อน ชีวิตเป็สุขในอนาคตกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว
ป้าหลี่ไม่รู้ว่าอวี๋จิ่นลี่จะซื้อข้าวของที่ผู้คนไม่้าเหล่านี้ไปทำอะไร แต่อีกฝ่ายเป็คุณนายน้อย ซึ่งมันก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะไปคาดเดาสุ่มสี่สุ่มห้าได้ เลยทำได้เพียงบอกให้พนักงานเชียร์สินค้าทำตามความ้าของอวี๋จิ่นลี่ไป
...
เมื่อซื้อของที่้าได้มา อวี๋จิ่นลี่ก็อารมณ์ดีมากจนอดใจไม่ไหวอยากรีบกลับไปทำของกินแล้ว
ถึงแม้หลายวันมานี้จะได้กินเนื้อสันหลังัทุกวัน แต่ต่อให้เนื้อสันหลังัเป็ของวิเศษ ก็ยังแก้ไขความจริงที่มันจืดชืดไร้รสชาติไม่ได้อยู่ดี พอกินเยอะเข้าก็มีแต่รสชาติจืดๆ
อวี๋จิ่นลี่คิดถึงอาหารรสเลิศของหวาซย่าในยุคดาวโลกสุดๆ มันเป็ของที่วิเศษที่สุดบนโลกแล้วจริงๆ
ระหว่างทางกลับ อวี๋จิ่นลี่ไล่เรียงอาหารรสเลิศของหวาซย่าที่เคยกินมาในหัวไปหนึ่งรอบ ระหว่างที่ขบคิดว่าเดี๋ยวจะทำเมนูอะไรบ้าง รอยยิ้มซึ่งประดับอยู่บนใบหน้าก็ไม่จางหาย
และเจียงม่อเซิ่งในเวลานี้กำลังนอนแน่นิ่งขยับตัวไม่ได้อยู่บนเตียงเพราะอาการาเ็ ทว่าดวงตาสีดำขลับคู่นั้นกลับจ้องมองประตูห้องอยู่ตลอดเวลา ไม่รู้ว่ากำลังรอคอยอะไรอยู่
ปกติเวลานี้ประตูบานนั้นมักจะถูกเปิดออกเสมอ จากนั้นเด็กหนุ่มผอมบางคนหนึ่งก็จะเดินเข้ามาอย่างเริงร่าพร้อมอาหารเสริม
แต่วันนี้จนถึงตอนนี้ประตูบานนั้นก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะถูกเปิดออกเลย สิ่งนี้ทำให้เจียงม่อเซิ่งย่นหัวคิ้วตลอดเวลา ด้วยกังวลว่าจะเกิดเื่อะไรขึ้นกับอวี๋จิ่นลี่หรือเปล่า
เขาเกลียดชังตัวเองที่เวลานี้อ่อนแอเป็ครั้งแรก กระทั่งออกจากห้องเขายังทำไม่ได้เลย