ตอนที่หนึ่งร้อยหนึ่ง ผู้ที่เหนือกว่าเทพเจ้า
จากประสบการณ์ที่ดูอนิเมะและไลท์โนเวลตลอดหลายสิบปี
ประสบการณ์สอนผมเรื่องหนึ่งว่า
หากเราไม่มีพลังโกงหรือทำอะไรเหนือสามัญสำนึกของคนในโลกนั้นได้ก็อย่าหวังเลยว่าจะสามารถปราบตัวละครระดับบอสหรือ “ท่านผู้นั้น”ของจักรวาลนั้นๆได้
ตั้งแต่ได้พลังนี้มา
ผมจึงพยายามศึกษาทั้งจากตำราห้าธาตุของอาจารย์ฮานะที่มีรายละเอียดมากกว่าข้อความในเกมส์และพยายามทะลวงขีดจำกัดของสามัญสำนึกของวิชาต่างๆที่ผมใช้ได้อยู่เสมอ
ตามหลักการของพระเอกโชวเน็นที่ต้องมองวิชาที่มีอยู่ตามต้นฉบับที่บรรดาผู้เฒ่าใช้กันให้ออกและใช้ออกมาในรูปแบบของตนเอง
หากเดินตามรอยพวกผู้เฒ่าของเรื่อง
ก็อย่าหวังเลยว่าจะจัดการตัวละครระดับบอสของเรื่องได้
แม้ว่าผู้เฒ่าอาจจะจัดการระดับบอสได้ก็จริงหากสถานการณ์ต่างไป
แต่วิชาของพวกผู้เฒ่านั้นตรงไปตรงมาเกินไปจนมักโดนพวกระดับบอสมองจุดอ่อนอกและเสียชีวิตเพื่อให้พระเอกโชวเน็นพัฒนาฝีมือของตนเองต่อไป
เพราะหากผู้เฒ่าจัดการบอสได้
พระเอกโชวเน็นคงไม่ได้เกิด
แน่นอน ผมรู้เรื่องนั้นดี ผมถึงไม่ได้ส่งอาจารย์ฮานะไปจัดการกับระดับบอส
แต่ระดับตระกูลของคานาเอะน่าจะเป็นสิ่งที่พอที่อาจารย์จะจัดการได้หากอีกฝ่ายไม่ส่งพวกภูตรับใช้ระดับสูงหรือผู้อาวุโสออกมา
แต่ต่อให้ส่งออกมาผมก็ให้อัตราการเอาชนะอยู่ที่50-50
ฝีมือพอพอกันจากการคำนวณของผม
แต่นั่นหมายความว่าผมต้องเหนือกว่าอาจารย์ฮานะให้ได้ถึงจะได้ไม่ต้องเกรงใจตระกูลของคานาเอะอีกต่อไปแบบที่พระเอกจีนควรจะทำกัน
ผมยังมีหนทางอีกไกลนักที่ต้องก้าวไป
แต่เขาเงินเขาทองนั้นได้รู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้านั้นเหมาะสมกับคำว่าปีศาจมากกว่าตนเอง
และแน่นอน ตามสายตาของพวกเขา
ที่มีอายุหลายร้อยปี
การมองว่าคนที่เก่งกาจตั้งแต่อายุยังไม่เกินร้อยปีต้องการเก่งกาจมากขึ้นไปอีก
คงเป็นเรื่องที่ปีศาจที่มีอายุขัยยืนยาวอย่างพวกเขาไม่สามารถนึกถึงได้
อาจจะเรียกว่าคือจุดเด่นของมนุษย์ก็ว่าได้
นี่คือสิ่งที่ทำให้เขาเงินเขาทองหวาดกลัวมนุษย์อยู่ลึกๆนับแต่สู้กันมาตั้งแต่ครั้งโบราณ
Gold and Silver Body III ความสามารถของท่านทำให้สามารถสลับระหว่างร่างเงินและร่างทองได้อัตราการเสียหายลดลง 30%
ผมดูค่าสถานะที่ยังไม่สามารถป้องกันได้100% ก็ทำให้ผมกลุ้มใจเป็นอย่างมาก
แม้จะทำตัวอย่างพระเอกโชวเน็นที่จะทำลายขีดจำกัดด้านความรวดเร็วในการเรียนรู้แล้วก็ยังไม่ได้ผลอย่างที่ต้องการ
แต่ทว่า เขาเงินและเขาทองหากรู้คงตกใจอย่างมากแล้ว
เพราะร่างเงินและร่างทองคือความสามารถส่วนตัวของพวกเขาที่อาศัยความถนัดส่วนตัวของโยวไคหรือเรียกอีกอย่างว่าเวทย์ของพวกเขาคือตัวตนของพวกเขา
การที่โอตะใช้ทั้งสองอย่างได้ในการเห็นเพียงแค่ครั้งเดียว
ทำให้พวกเขาสะท้านขึ้นมา
“จะเจ้าเป็นใครกันแน่?”
มาสค็อตประจำเรื่องทั้งสองตัวถามโอตะ
“พระเอกโชวเน็น เอ๊ยคนที่พยายามจะเหนือกว่าเทพเจ้าครับ”
ผมตอบอย่างที่ประโยคแรกไม่ต่างกับความหมายของประโยคหลังเท่าไร