The Lost Swordsman

เมื่อเรื่องวุ่ยวายได้สงบลง เหมาเว่ยจึงเร่งนำทุกคนกลับเข้าสู่หอนางฟ้าโดยที่ส่วนหนึ่ง ก็เพื่อไม่ให้ทุกคนกังวลเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา ทว่า ระหว่างนั้นเขาก็ยังต้องคอยปลอบและกล่าวถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ เผื่อว่าภายในใจของผู้ที่คอยดูแลหอนางฟ้าจะคลายความกังวลลงบ้าง
“พี่สาวเม่ย ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ข้าต่างหากที่ทำให้พวกมันเสียหน้า หากคิดแค้น ย่อมต้องเป็นข้าเหมาเว่ยมิใช่ท่านหรือหอนางฟ้าเป็นแน่”
“ขอให้มันจริงอย่างที่คุณชายเหมาพูดทีเถิ๊ด...!! ไม่อย่างนั้นพวกข้าทั้งหมดมีหวังต้องแย่แน่ๆ”ผู้ดูแลหอนางฟ้าส่งเสียงสะอื้นตลอดทางที่เดินมาส่งเหมาเว่ยยังห้องที่ชั้นบน
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจทำให้เม่ยเหนียงวางใจเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ ต่อให้ผู้ใดจะพูดอย่างไร เรื่องที่คนตระกูลเซี่ยถูกทำร้ายในที่แห่งนี้ก็นับเป็นความจริง การที่ผู้ใดกล้ามีเรื่องกับคนตระกูลเซี่ยย่อมไม่ใช่ทางเลือกที่ดี นับเป็นการกระทำที่โง่เขลาไม่ต่างอะไรกับการรมหาที่ตายโดยแท้
‘ข้าควรมองหาทางหนีทีไล่กับเรื่องนี้ ใช่แล้ว ข้าควรรีบไปเก็บของสำคัญ สำหรับเตรียมเดินทางหนีออกจากที่นี่ทุกเวลา..’เม่ยเหนียงเดินขึ้นมาส่งทุกคนก่อนจะขอตัวจากไป”ทุกท่านตามสบาย เม่ยเหนียงขอตัว...”
.
.
.
ณ ห้องพิเศษชั้นสามบนหอนางฟ้า
“เถ้าแก่ดื่ม”
“ข้าน้อยขอดื่มให้ท่าน เถ้าแก่”
“ดื่มเจ้าค่ะ คุณชาย”
“วันนี้ท่านช่างสุดยอดจริงๆ ไม่กลัวแม้แต่คนตระกูลเซี่ยพวกนั้น”
เมื่อขึ้นมาถึงที่หมาย เถ้าแก่อย่างเหมาเว่ยและเสี่ยวเอ้อพี่น้องของเขา ก็เริ่มนั่งดื่มกินหาความสุขเพื่อลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นตามคำที่เหมาเว่ยกล่าว อีกทั้งในยามนี้ยังเริ่มขอตัวหายลับไปกับสาวงามทีละคนสองคน จนภายในห้องแห่งนี้เริ่มกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง
“เถ้าแก่ข้าขอตัวไปหาความสุขก่อนนะขอรับ”
“ตามสบาย....เจ้าไปเถอะ”เหมาเว่ยสะบัดฝ่ามือออกเบาๆ’ถึงยังมีเรื่องที่กังวลมากมายกองเป็นภูเขา แต่ยังไงก็ควรตักตวงความสุขให้มากที่สุดก่อนล่ะ’
ต่อจากนั้นไม่นานนัก ภายในห้องพิเศษบนชั้นสามก็เหลือเพียงเหมาเว่ยและแม่นางท่านหนึ่งเพียงลำพัง แน่นอนย่อมเป็นสาวงามนามว่าหยวนหยวนที่ถูกเลือกให้อยู่เคียงกาย คอยปรนนิบัติและหาความสุขกันสองต่อสองในยามค่ำคืน
แอ๊ดดดดด....ปึงง!!
“ทุกคนไปหมดแล้ว เหลือแต่เจ้ากับข้าแล้วสินะ”เหมาเว่ยฉีกยิ้มเล็กๆ เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงประตูถูกปิดสนิทลง
“คุณชายย...!”หยวนหยวนส่งเสียงเบาๆพลางเผยสีหน้าแดงก่ำที่แสดงถึงความเขินอาย เมื่อก็ทราบดีว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขื้น’คุณชายเหมามีหน้าตาหล่อเหลาทั้งยังไม่หวั่นเกรงต่อตระกูลเซี่ย ต่อให้ข้าต้องตายก็นับว่าคุ้มหากได้มอบความสุขให้แก่เขา’
“ตัวเจ้าหอมและนุ่มมาก”เหมาเว่ยเอ่ยขึ้นเบาๆขณะที่หยวนหยวนยังนั่งอยู่บนตักของตน ทั้งยังกอดรัดหน้าท้องแบนราบ และสูดดมกลิ่นหญิงสาวจากแผ่นหลังไปพลางๆ
ฟืดดด!!
“คุณชาย ท่านทำให้ใจข้าหวิวไปหมดแล้ว”หยวนหยวนเริ่มรู้สึกถึงก้อนเนื้อภายในอกที่เต้นแรงขึ้นเมื่อถูกลมหายใจอุ่นๆรดต้นคอด้านหลัง ถึงอย่างนั้นนางก็ยังจะพยายามเบี่ยงเบนความสนใจชายหนุ่มเล็กๆ”คุณชาย ท่านไม่กินนี่ไหม เดี๋ยวข้าจะป้อน”
“เนื้อพวกนั้นข้าไม่อยากกินแล้ว เพราะข้าอยากจะกินเจ้ามากกว่า”เหมาเว่ยเปล่งเสียงพลางลูบไล้หน้าท้องนางเบาๆ ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่ามือหนาๆของเขายังเคลื่อนที่ขึ้นสูงไปอีกด้วย’สบายตัวล่ะวันนี้ หึ!’
“คุณชายย...อ๊ายยยย!”
นางงามหอนางฟ้าเริ่มส่งเสียงเบาๆ ที่ถูกฝ่ามือใหญ่กุมกำดอกบัวคู่โตทั้งสองข้าง พร้อมกันนั้นยังรู้สึกถึงแรงกดอันนุ่มนวลจากอุ้งมือและปลายนิ้วทั้งสิบ เมื่อชายหนุ่มเริ่มบีบขยำคลึงเต้าใหญ่นุ่มตึงและเริ่มซุกไซ้ต้นคอขาวๆอย่างช่ำชอง
“อูยยย อื้ออ”
หยวนหยวนในยามนี้ไม่อาจกระทำการใดๆได้อีกต่อไป เมื่อความรู้สึกวูบวาบเข้าจู่โจมจากการรุกล้ำของเหมาเว่ย นางที่ถูกเล้าโลมปลุกอารมณ์จากด้านหลังก็ทำได้เพียงแค่ปล่อยกายปล่อยใจ ยินยอมถูกกระทำจากผู้ที่จ่ายเงินเพื่อแลกกับการหาความสุขกับร่างกายของนางเพียงเท่านั้น
“ขอข้าจัดตรงนี้เลยแล้วกันนะ หยวนหยวน”
“จัด!!?”หยวนหยวนแปลกใจเล็กๆกับคำที่เหมาเว่ยเปล่งออกมา
.
.
.
ทว่า ในยามนี้บริเวณดังกล่าวก็มิได้มีเพียงสองหนุ่มสาวเท่านั้น ภายนอกด้านหน้าประตูยังปรากฏร่างหญิงสาวอีกหนึ่งนาง ที่กำลังแอบมองผ่านช่องเล็กๆดูสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้อง ซึ่งผู้ที่มองการร่วมรักในครั้งนี้ก็มิได้มีเจตนาร้ายแต่อย่างใด นางเพียงกำลังยืนอิจฉาหยวนหยวนที่ได้ร่วมหลับนอนกับเหมาเว่ยครั้งนี้เป็นอย่างยิ่ง
‘น่าอิจฉายิ่งนัก คุณชายเหมา ข้าต้องได้ท่านในสักวัน...’เม่ยเหนียงลอบแอบดูทุกการกระทำที่เกิดขึ้นภายในห้อง ใช้ลิ้นปากเลียริมฝีปากที่กำลังน้ำลายสอตะกละตะกลามหยดติ๋งๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 37 ข้าคือหยวนหยวน

คล้ายกับเรื่องThe Lost Swordsman ที่คุณอ่าน

The Lost Swordsman

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 37 ข้าคือหยวนหยวน

คล้ายกับเรื่องThe Lost Swordsman ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้