หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

“ถ้าอย่างนั้น โปรดจำไว้ 2 ข้อ หนึ่งคุณสามารถอยู่ในโลกนี้ได้เพียง 24 ชั่วโมงต่อวันเท่านั้น และ 24 ชั่วโมงในโลกใบนี้จะมีเวลาเท่ากับ 1 วินาทีของโลกที่คุณหลงเฟยอาศัยอยู่ (แปลว่า หากที่โลกเดิมเวลา 09.00.00 นาฬิกา เข้ามาสู่โลกใบนี้ อยู่ได้ 24 ชั่วโมง เมื่อกลับไป เวลาจะอยู่ที่ 09.00.01 นาฬิกา)” “อย่างที่สองที่ต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ ถ้าคุณหลงเฟยตายในโลกใบนี้ จะเท่ากับว่าตายไปจริงๆ ในโลกเดิมด้วยนะคะ โปรดใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังด้วย” รีเอลกล่าวเตือนอย่างห่วงใยในท้ายประโยค“เข้าใจแล้วครับ ผมคงต้องระวังตัวเองเป็นพิเศษ เพื่อที่จะไม่ให้ตัวเองตายสินะครับ” “ขอเพียงแค่คุณหลงเฟยขยันฝึกซ้อมสักปี สองปี ก็สามารถใช้ชีวิตและเดินทางเที่ยวรอบโลกได้อย่างสบายๆ แล้วค่ะ ต่อไป... จะเป็นของใช้พื้นฐานนะคะ แล้วก็จะมีกล่องสุ่มพิเศษที่ทางเรามอบให้นักผจญภัยหน้าใหม่ 1 กล่องค่ะ และถ้าต้องการสุ่มกล่องเพิ่มอีก ทางเรามีโหมดให้เลือกในภายหลัง ซึ่งคุณหลงเฟยสามารถศึกษาเอาเองได้ค่ะ” ไม่นานก็มีเสียงดังขึ้นภายในหูของเขาว่า ‘คุณหลงเฟยได้รับ กล่องสุ่มพิเศษ 1 กล่อง กล่องข้าวเลือกเมนู (สามารถเลือกเมนูอะไรก็ได้) 10 กล่อง น้ำยาเพิ่มพลังชีวิตทั่วไป 20 ขวด เงิน 1000 เหรียญทองแดง ยินดีด้วยค่ะ’ปล. 100 ทองแดง = 1 เงิน , 100 เงิน = 1 ทอง “แล้วผมจะเปิดกล่องสุ่มได้ยังไงครับ คุณรีเอล”“ของทุกอย่างจะถูกเก็บไว้ในคลังเก็บของที่สามารถเก็บได้มากถึง 20 ช่อง ของที่ซ้ำกันจะถูกจัดเก็บไว้ในช่องเดียวกันได้ 100 ชิ้น หากคุณหลงเฟยต้องการเปิดกล่องสุ่ม เพียงแค่เรียกกล่องสุ่มออกมาจากคลังเก็บของ จากนั้นก็พูดว่า ‘เปิดกล่อง’ คุณก็จะได้รับของที่สุ่มมาได้ค่ะ” หลงเฟยหยิบกล่องออกมาก่อนจะพูดตามที่รีเอลบอก จากนั้นก็มีแสงเปล่งออกมาจากกล่อง ก่อนที่จะเป็นเสียงดังขึ้นในหูของเขาอีกครั้ง ‘คุณหลงเฟยได้รับ ถุงยามเก่าๆ ระดับ A ยินดีด้วยค่ะ’สิ้นเสียงรายงานก็มี ถุงย่ามเก่าๆ ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าตรงหน้าของหลงเฟย โดยมีรายละเอียดแสดงขึ้นมาด้วย เพื่อให้เขาได้ทราบว่าคุณสมบัติของมัน คือ สามารถเก็บของได้ทั้งหมด 300 ช่อง ของซ้ำกันได้ช่องละ 100 ชิ้น “ค่า LUCK ไม่ได้ช่วยทุกอย่างสินะ ได้อะไรไม่ได้ ได้ของเก่าๆ เฮ้อ” หลงเฟยบ่นพึมพำอยู่คนเดียว“มีอะไรสงสัยอีกไหมคะ ถ้าไม่มี ดิฉันจะเริ่มทำการส่งคุณหลงเฟยไปยังอีกโลกหนึ่งค่ะ และก่อนเวลาหมด 5 นาที ดิฉันจะมาแจ้งให้คุณทราบอีกครั้งค่ะ”“ตอนนี้ยังไม่มีอะไรสงสัยครับ แต่ถ้าสงสัยอะไรเพิ่มเติม ผมสามารถถามได้ตลอดเลยหรือป่าวครับ”“ไม่ตลอดค่ะ คุณหลงเฟยจะพบกับดิฉันได้วันละ 2 ครั้ง คือ ก่อนที่จะเข้าและก่อนที่จะออกจากโลกใบนี้รวมทั้งหมด 10 นาทีค่ะ”“ทราบแล้วครับ ยังไงหลังจากนี้ต้องรบกวนคุณรีเอลด้วยนะครับ”“เช่นกันค่ะ เริ่มส่งคุณหลงเฟยไปยังโลก MAGIC ในอีก 3....2...1” หลงเฟยพบว่ามีแสงว่างจ้าขึ้นรอบตัวของเขาอีกครั้ง และเมื่อแสงจางหายไปก็พบว่า ตัวเองมายืนอยู่บนลานกว้างแห่งหนึ่ง รอบตัวมีแต่ความมืดมองอะไรได้ไม่ชัดเจน แถมอากาศก็ค่อนข้างจะหนาว หลงเฟยเรียกสติของตัวเองกลับมา เขายังคงไม่หลงลืมเรื่องการตาย ว่าถ้าตายในโลกนี้ตัวตนในโลกจริงของเขาก็จะตายไปด้วย เขาเปิดเมนู ‘ระบบแผนที่’ ขึ้นมาตรวจสอบ พบว่าเขาอยู่ที่ลานกว้างของเมืองแอนวีน เวลาตีสี่ของโลกนี้ ‘มิน่าถึงมืดขนาดนี้ เวลาใกล้เช้าแล้วนี้เอง เมืองนี้ชื่อแอนวีนเหรอเนี่ย’ เขาคิดขณะเดินสำรวจบริเวณรอบๆ ลานกว้างนี้มีน้ำพุตั้งอยู่กลางลานกว้าง ไม่นานก็มีผู้คนที่แต่งตัวเหมือนกับทหารปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหลงเฟย ทหารทั้งสี่นายเมื่อมองเห็นหลงเฟยก็รีบชักอาวุธออกมา สองคนทางด้านซ้ายชักดาบออกมา ส่วนอีกสองคนที่ยืนเยืองไปทางด้านหลังเล็กน้อยง้างสายธนูขึ้นเล็งลูกศรธนูมาทางหลงเฟย เตรียมพร้อมที่จะยิง “หยุดอย่าขยับ! ถ้าไม่อย่างงั้นข้ายิงเจ้าแน่” ทหารคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดในกลุ่มทหารสี่คนตรงหน้าได้กล่าวสั่ง พร้อมกับเล็งปลายลูกศรธนูมาทางหลงเฟย“มิเชล ใช้เวทตรวจสอบซิ เจ้านี่เป็นมอนสเตอร์ที่แปลงร่างเข้ามาในเมืองหรือเปล่า ลีมูนฝากตามไปคุ้มกันด้วย” หลังจากพูดข่มขู่หลงเฟยแล้ว ทหารที่ถือธนูคนนั้นก็กล่าวกับเพื่อนทหารที่ถือดาบยืนอยู่ด้านหน้ากลุ่มทั้งสองคน นักดาบคนแรกที่น่าจะชื่อ ‘มิเชล’ ลดดาบลงแล้วเดินเข้าไปหาหลงเฟย และอีกคนที่น่าจะชื่อ ‘ลีมูน’ถือดาบตามมาคุ้มกันใกล้ๆ อีกทีหนึ่ง มิเชลใช้นิ้วชี้มาที่หลงเฟยก่อนจะพึมพำอะไรสักอย่างเบาๆ ที่ปลายนิ้วมีแสงขาวนวลรูปดาวห้าแฉกและอักขระแปลกๆ ปรากฏขึ้น ก่อนที่แสงนั้นจะพุ่งเข้าหาหลงเฟย เมื่อแสงนั้นสัมผัสเข้ากับตัวของหลงเฟย ก็กระจายตัว และอาบไปทั้งร่างของเขา “ลดอาวุธลงได้ เจ้าหนูนี่เป็นคนธรรมดา” เพียงแวบเดียวมิเชลก็หันไปพูดกับเพื่อนๆ ของเขา ทุกคนจึงถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะค่อยๆ ลดอาวุธลง“เจ้าเป็นใคร มาจากไหน แล้วมาทำอะไรแถวนี้” มิเชลหันกลับมาถามหลงเฟยต่อ“เอ่อ.. คือ...” หลงเฟยอึกอัก พยายามคิดว่าเขาควรจะบอกกลุ่มคนตรงหน้าว่าอย่างไรดี “น้องชายยังไงก็มาพักที่ป้อมก่อนก็แล้วกัน ตรงนี้มันหนาว เดี๋ยวพี่เตรียมชาอุ่นๆให้” ลีมูนทำสีหน้าเห็นใจ และพูดขัดขึ้นมา โดยไม่รอฟังคำตอบจากหลงเฟย พลางสะกิดเพื่อนแล้วชี้ไปที่ชุดของหลงเฟย“เด็กคนนี้น่าจะเป็นคนที่หนีรอดมาจากหมู่บ้านที่โดนมอนสเตอร์โจมตีเมื่อ 2 วันก่อน ดูชุดนั่นสิ” ลีมูนหันไปกระซิบกับเพื่อนด้วยเสียงที่เบาลง ด้วยกลัวว่าคนตรงหน้าจะสะเทือนใจแต่แม้จะพยายามเบาเสียงลงแล้ว การที่ยืนอยู่ห่างกันไม่มาก หลงเฟยก็ได้ยินที่เขาพูดอยู่ดี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2

นิยายแนะนำ

หลงเฟยชายหนุ่มทะลุมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 2

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้