ไฟโชนรัก
“ใช่คุณสถาปัตย์รับฉันเข้าทำงานในตำแหน่งพี่เลี้ยงคุณธัญ”
“อะไรนะ!!!”ธนาทำสีหน้าใก่อนจะนิ่งพร้อมกับมองสำรวจคนตรงหน้าอีกครั้ง
“ใช่แกเป็ใครบังอาจมาทำกับฉันแบบนี้ ฉันจะแจ้งความ” หญิงสาวยังคงเชิดหน้าพูดและจะเอาเื่คนที่ลวนลามตัวเองให้ได้
“ผมปวดหัวและมึนนิดๆ และนี่ห้องนอนผมครับ แล้วทำไมคุณไม่ขัดขืน?”
“ตัวฉันเล็กกว่าเยอะจะขัดขืนอะไรได้เกิดแกบีบคอฉันตายละ คนชั่ว!” พีระดาพยายามตะเบ็งเสียงใส่ด้วยความโกรธแต่คนฟังได้แต่นิ่งก่อนจะหัวเราะและพูดยั่วประสาทอย่างคนไม่รู้สึกผิดอะไร
“คนเมาไม่รู้เื่หรอกนะเข้าใจไหมเมา แถมเธอมานอนรอที่เตียงนึกว่า…” ธนาเลิกคิ้วพร้อมยิ้มมุมปาก
“ฟ้าใส”หญิงสาวทวนชื่อคนที่ถูกเรียกก่อนหน้านี้อีกครั้ง
“ใช่ฟ้าใสเมียผมเอง เธอผิดที่มานอนบนเตียงนี้”
“แกเป็ใครบอกฉันมา”หญิงสาวถามด้วยความสงสัย
“เ้าของฟาร์มธนา”
“อะไรนะเ้าของฟาร์ม!”พีระดายกมือป้องปากด้วยสีหน้าใ
“ลูกสาวผมชื่อธัญวดีหรือน้องธัญที่คุณจะมาเป็พี่เลี้ยง”
“ไม่จริง!”
“จริง!”ธนายืนยันด้วยเสียงหนักแน่น
“แล้วเื่เมื่อกี้จะรับผิดชอบยังไง!!”พีระดารวบรวมความกล้าเพื่อถามหาความรับผิดชอบทันที
“ผมเมานึกว่าเมียเก่าผมมาหา เธอผิดที่มานอนห้องนี้” ชายหนุ่มคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาเมื่อสักครู่ว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง
“ฉันจะแจ้งความ”
“ผมไม่ผิดนะคิดดีๆ สิ”
“ยังไงคุณก็ล่วงเกินฉัน”
“ผมบอกว่ามึนหัวนิดๆและนี่ห้องผมดูหลักฐานไหมตู้เสื้อผ้ามีเสื้อผมอยู่สองสามชุด”ธนาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าพร้อมดึงแขนคนแปลกหน้าไปดูให้เห็นกับตาตัวเอง
“อือชุดผู้ชาย” เสียงพึมพำค่อนข้างเบาพร้อมกับกำลังลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“เธอจะแจ้งความไหมตามใจนะ มีกล้องวงจรปิดทุกมุมแต่ผมรับผิดชอบค่าเสียหายให้เอง”
“เท่าไหร่?” น้ำเสียงค่อนข้างชัดเจนจนอีกคนต้องหัวเราะร่วน
“เงินจบทุกปัญหาสินะผมให้สี่แสน แต่ทยอยจ่ายพร้อมเงินเดือนจนครบนะ”
“ไม่ได้!จ่ายงวดเดียวสิ!”
“อย่าต่อรอง!!” ธนาตวาดกลับทันที
“คุณ!!!”พีระดาะโเสียงดังสวนกลับบ้าง
“สถาปัตย์คงบอกรายละเอียดเื่การเป็พี่เลี้ยงน้องธัญแล้วสิในสัญญาผมเป็คนคิดเอง” ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวพร้อมกับยิ้ม
“ฉันจำได้”
“ข้อ1สามารถเบิกเงินเดือนล่วงหน้าได้สามเดือน แต่ถ้าเบิกแล้วกรุณาอ่านข้อถัดไป”
“ข้อ2ต้องทำงานอย่างน้อยหนึ่งปี ถ้าไม่ถึงต้องจ่ายค่าเสียหายห้าแสนบาท(ไม่มีข้อแม้หากเบิกเงินล่วงหน้าไปแล้วต้องอยู่ครบหนึ่งปีเท่านั้น)”
“ข้อ3 ทำงานที่นี่กินอยู่ฟรีทุกอย่างยกเว้นของใช้ส่วนตัว” หญิงสาวท่องให้ชายหนุ่มฟังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ถ้าเธอเบิกเงินล่วงหน้าต้องอยู่ที่นี่หนึ่งปีนะและถ้าไม่อยู่ค่าเสียหายห้าแสนบาท” ธนาพูดพร้อมกับมองหน้าคนตรงหน้าอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่าเขาสามารถจบปัญหาด้วยการจ่ายเงินตามที่เสนอให้หญิงสาวได้ทันที แต่ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะทยอยจ่ายซึ่งตัวเขาเองก็ยังงงกับความคิดของตัวเอง
“ฉันเบิกเงินและเซ็นสัญญาจ้างแล้ว”หญิงสาวก้มหน้าตอบราวกับรู้ชะตาชีวิตตัวเอง
“ผมจะจ่ายให้เพิ่มจากเงินเดือนประจำอีกสองหมื่นถ้าครบสัญญาหนึ่งปีถ้าลาออกผมจะคืนส่วนที่เหลือให้เป็ก้อนเดียว เพราะเธอเซ็นสัญญาแล้วอีกอย่างเธอผิดเองที่เข้าห้องผิด”
“ได้!”พีระดาก้มหน้าตอบก่อนจะมองหน้าคนฉวยโอกาสชัดๆอีกครั้ง
“นั่นห้องเธอ แหกตาดูซะ ไปนอนที่นั่นไปก่อนทุกคนจะตื่นมาเห็นหรือเธออยากให้คนอื่นรู้ว่าเข้าห้องผิด” ธนาชี้ไปที่ห้องที่อยู่ริมสุดตรงข้ามห้องนอนของลูกสาวเขา
“ไม่ได้นะ เก็บเป็ความลับห้ามบอกใคร!”
“งั้นไปนอนห้องเธอพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่” พอหญิงสาวหอบกระเป๋าพ้นห้องตัวเองชายหนุ่มก็ปิดประตูดังปังจนอีกคนสะดุ้งทันที
‘ซวยอะไรแบบนี้นะ วันแรกก็ถูกคนแปลกหน้าล่วงเกินแถมทำอะไรไม่ได้อีกซวยจริงๆ’
หญิงสาววางกระเป๋าพร้อมกับมองรอบๆห้องอีกครั้งก่อนจะเปิดตู้เสื้อผ้าที่มีแต่ความว่างเปล่าคราวนี้คงไม่ผิดอะไร ตอนมาถึงเธอรีบเพราะง่วงเลยลืมล็อกประตูพอคิดได้หญิงสาวรีบเดินไปล็อกประตูห้องทันที ค่ำคืนนี้คงหลับไม่ลงคงคิดอะไรจนหัวแทบแตกแน่หญิงสาวนอนก่ายหน้าผากคิดแต่เื่ที่เพิ่งเกิดขึ้น ใช่เธอผิดที่เข้าห้องนั้นและเธอผิดที่เบิกเงินล่วงไปแล้ว และไม่มีเงินจ่ายตั้งห้าแสนหากไม่ทำงานที่นี่ หญิงสาวเสียเปรียบทุกทาง
‘พวกนักธุรกิจนี่หัวการค้าไปหมดอย่าให้ถึงวันเอาคืนนะ’
1K
![[นิยายแปลจีน] หวนคู่เคียงนิรันดร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686120496_47980461.webp)
