Chapter 4
ไม่อยากเชื่อเค้ากำลังจะได้ไปเดทกับอันดา! ให้ตายจะน่ารักไปไหน ท่าทางเขินอายอย่างเป็ธรรมชาติกับท่าทางที่ดูเหมือนเด็กน้อยนั่นอีก
“มึงกูดูดีรึยังวะ” ทรอสมันเดินเข้ามาถามเป็รอบที่สี่หลังมันเปลี่ยนเสื้อเชิ้ตไปสามรอบ
“มึงใส่ตัวไหนก็มึง”
“เออว่ะ ขอบใจมาก โทษทีกูตื่นเต้นไปหน่อย” ไม่ใช่แค่มันหรอกที่ตื่นเต้นผมนี่เดินเข้าเดินออกส่องกระจกมาสามรอบแล้วจนรู้สึกว่าต้องใจเย็น ๆ เลยมานั่งสงบสติอารมณ์ที่โซฟา
“นายครับ ข้อมูลที่อยู่ของคุณอันดา หมู่บ้านนั้นคนที่เช่าคือคุณอันดาจริงครับแต่เป็การเช่าไว้เฉย ๆ ปัจจุบันให้คุณยายไร้บ้านเป็คนอาศัย ส่วนข้อมูลจากชาวบ้านนั้นเป็การจ้างให้บอกแบบนั้นครับ ที่คุณอันดาอยู่จริงคือตึกนี้ชั้น 29 ทำการซื้อขายเมื่อสามปีก่อนด้วยเงินสดครับ”
หืม เงินสด มูลค่าห้องนั้นไม่น้อยเลยนะ
“นายบอกว่าอันดาทำงานอะไรนะเมื่อเช้า” ทรอสมันถามขึ้น
“พนักงานบริษัทแผนกไอที” ใช่ ถ้าเป็จริงอันดาไม่มีทางมีเงินมากขนาดนั้น แต่ถ้ารวยขนาดซื้อห้องนั้นได้แล้วมาทำงานเป็พนักงานบริษัททำไม
“พ่อแม่อันดาทำอะไร”
“ขอโทษด้วยครับนาย มีระบุเพียงอาศัยอยู่ต่างประเทศครับ ข้อมูลนอกเหนือจากนี้ไม่สามารถสืบค้นได้”
“อืม ไปเตรียมรถให้เรียบร้อย”
โจนี่เดินออกไปพร้อมกับไมค์ทิ้งให้แฝดอยู่ในห้องเพียงสองคน
“พี่ลัท ๆ ชุดนี้ไอดูเป็ยังไง”
“คุณไอครับ ผมว่าชุดนี้มันเวอร์ไปครับ ถ้ายังไงคุณไอรอตรงนี้เดี๋ยวผมไปจัดชุดให้ ดีมั้ยครับ” เป็ครั้งแรกที่ไอรู้สึกว่าเสื้อผ้าในตู้มันช่างไม่ได้เื่ ใส่ชุดไหนก็ยังดูไม่ดี จนลัทที่คอยแนะนำต้องบอกให้ไอรอแล้วเดินเข้าไปจัดชุดให้ไอเอง
“ชุดนี้โอแล้วใช่มั้ยพี่ลัท มันจะไม่ดูเด็กไปใช่มั้ย” ไอยังคงไม่มั่นใจกับชุดที่ลัทเลือกให้
ลัทเลือกชุดเอี๊ยมสีเข้มกับเสื้อยืดสีขาวให้เพราะชุดนี้ไอใส่แล้วน่ารักและทำให้ดูเด็ก
(ปล.เป็แค่ตัวอย่างเน้ออ)
หนุ่มน้อยที่เค้าเฝ้าดูแลมาจะออกเดตครั้งแรกเลยนะ เค้าต้องเลือกสิ่งที่ทำให้ไอดูดีและน่ารักที่สุดอยู่แล้ว
“แล้วเค้านัดกี่โมงครับ”
“นะ นั่นสิ ฮืออ ไอมัวแต่เขินอ่ะ ได้ยินบอกว่าตอนเย็นเจอกันอ่ะพี่ลัท”
ทำไงดี ทำไงดี ลงไปนั่งรอั้แ่ตอนนี้เลยได้มั้ยนะ
“ตอนนี้เพิ่งสี่โมงครับ” ลัทที่เหมือนจะเดาความคิดออกรีบบอก ถ้าเป็อาหารเย็น สี่โมงก็คงจะเร็วไป
“ได้เบอร์โทรมาไม่ใช่หรือครับ ทำไมไม่ลองโทรไปถามดูล่ะ”
“จะดีหรือพี่ลัท” ลัทกลั้นขำกับท่าทางไม่มั่นใจของคนตรงหน้า คนที่กล้าตอกกลับเ้านายอย่างมั่นใจคนนั้นหายไปไหนแล้ว ก็นะ คนไม่ใช่ทำอะไรก็ไม่ใช่
“ก็ยังดีกว่านั่งกระวนกระวายไม่ใช่เหรอครับ” ลัทบอกแล้วเก็บเสื้อผ้าที่ไอเอาออกมาลองจัดเข้าตู้เมื่อเสร็จแล้วก็เดินออกจากห้องไปเพราะเข้าใจว่าไอ้าสมาธิเพื่อรวบรวมความกล้า
ตื้ด ตื้ด
“สวัสดีครับ ฮัลโหลครับ นั่นใครพูดสาย” ทรอสรับสายแล้ว
“อ่ะ อันดาเองครับ พอดี คือ เอ่อ” ตุ้บบ เสียงของหล่นรอดมาตามสาย
“ค่อย ๆ พูด” เป็เสียงเทมส์ที่แทรกเข้ามา
“ฮัลโหลครับ พอดีผมจะโทรมาถามเวลาที่แน่นอนน่ะครับ”
“เจอกันข้างล่างซักหกโมงเย็นก็ได้ครับอันดา หรือว่าอันดาหิวแล้วครับ” เป็เสียงทรอสตอบกลับมา
“มะ ไม่ใช่ครับพอดีอันดาถาม จะได้เตรียมตัวถูกน่ะครับ”
“ครับผม” ติ๊ด ไอกดตัดสายทันทีที่ทรอสพูดจบ
รู้ว่าเสียมารยาทแต่ใครให้พูดแบบนั้นเล่า อ่อยย ไม่ไหว แล้วยิ่งฟังจากโทรศัพท์อ่ะ เหมือนมากระซิบอยู่ข้างหูเลย
“น้ำเย็น ๆ ครับคุณไอ” พี่ลัทยื่นแก้วน้ำที่ใส่น้ำแข็งมาเพิ่มให้แล้วยิ้มล้อ
“ไอต้องตายแน่ ๆ พี่ลัท ยิ่งพ่อกับแม่เห็นสภาพนี้ของไอนะ โดนลากกลับบ้านแน่ ๆ เลยอ่ะ”
“ก็ไม่แน่หรอกครับคุณไอ คุณท่านอาจจะดีใจก็ได้ที่คุณไอของท่านโตเป็ผู้ใหญ่แล้ว” ลัทรับแก้วเปล่าแล้วเดินออกไปปล่อยให้ไอหน้าแดงกับประโยคล้อเลียนของลัท
“พี่ลัท ไอยกเลิกได้มั้ย ไอกลัว” ตอนนี้เวลาห้าโมงห้าสิบ ไออยู่ในลิฟต์กับกำลังลงไปรอที่ด้านล่าง
“รับปากเค้าแล้วจะยกเลิกได้ยังไงครับ ถ้าคุณท่านรู้ท่านคงเสียใจที่คุณไอไม่รักษาคำพูด” ลัทยกคำสอนของพ่อไอมาพูด ทำให้ไอหน้าซีดกว่าเก่า
“คุณไอไม่ต้องกังวลครับ คุณไอก็รู้ว่าผมไม่ปล่อยให้คุณไอไปตามลำพังอยู่แล้ว” ไม่นานก็ลงมาถึงชั้นล่าง ลัทเดินแยกออกไปทันทีเมื่อสังเกตเห็นว่าสองแฝดมารออันดาอยู่แล้ว
“เอ่อ คือชุดอันดาดูไม่ดีหรือเปล่าครับ” ไอที่เดินเข้ามาเห็นสองคนยืนมองอยู่นานก็ใจเสีย
“ไม่ น่ารักแล้ว”
“ใช่ครับอันดา น่ารัก มาก ๆ เลย ไปกันครับเดี๋ยวจะหิว” เทมส์เดินนำขึ้นไปนั่งบนรถตามด้วยอันดาและปิดด้วยทรอส
“อันดาทานอาหารอิตาเลียนได้ใช่มั้ยครับ”
“ได้ครับ” ไอใจชื้นขึ้นมานิดหน่อยที่ได้ยินว่าจะได้ทานอาหารอิตาเลียนแน่ล่ะ ไอชอบอาหารอิตาเลียนเพราะทานง่ายและอร่อย ปกติแม้ไม่ได้ไปทานที่ร้านก็ให้พี่ลัททำให้กินเป็ประจำอยู่แล้ว
เดินทางจากคอนโดไม่นานรถก็เลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณหน้าร้านอาหารอิตาเลียนชื่อดัง
“ชอบทานอะไรเป็พิเศษมั้ยครับ”
“เอ่อ แค่นี้แหละครับ ปกติผมชอบทานพาสต้า” ไอมองอาหารที่ถูกสั่งมารอบนโต๊ะแล้วส่ายหน้า จานเดียวที่ดึงดูดร่างบางตอนนี้คือพาสต้าจานใหญ่น่าทาน
ท่าทางของร่างบางทำให้สองแฝดยิ้มตาม ตาที่เป็ประกาย กับการที่เลือกนั่งตรงหน้าจานพาสต้าอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองคนนั่งลงเริ่มทานอาหารพร้อมกับมองอันดาที่นั่งทานพาสต้าอย่างมีความสุข
“อร่อยมั้ย”
“อร่อยมากเลยครับ ผมเพิ่งรู้ว่ามีร้านอาหารอิตาเลียนอร่อย ใกล้ ๆ”
“ดีใจที่ชอบนะครับอันดา” ร่างสูงสั่งเสต็กแกะของขึ้นชื่อของร้านมาทานพร้อมไวน์
“ลองมั้ย” เทมส์เห็นร่างบางเหลือบเนื้อในจานอยู่สักพักแล้ว จึงตัดเนื้อพอดีคำแล้วส่งไปในจานของอันดา
“อืออ อร่อย” ร่างบางดูมีความสุขในการกินแค่นี้แฝดก็พอใจแล้ว ว่ามื้อแรกสามารถทำให้น้องประทับใจได้
“อันนั้นอะไรอ่ะ” อันดาเริ่มลองตักจานอื่น ๆ บนโต๊ะชิมไปเรื่อย ๆ สลับกับตักพาสต้าในจานทาน
เทมส์ทรอสไม่เคยรู้สึกว่าการทานอาหารธรรมดาจะทำให้มีความสุขได้แบบนี้
“ลองมั้ย” อันดาตักพาสต้าขึ้นแล้วหันมาถามเทมส์
“อืม อร่อยดีนะ” อันดากำลังจะยื่นไปวางในจานแต่เทมส์กลับโน้มตัวมาทานจากช้อนในมืออันดา
ฉ่า ความร้อนแล่นริ้วขึ้นใบหน้าอันดา อะไรคือการมางับจากช้อนเค้าแล้วช้อนสายตามามองเล่า
“ทำไมป้อนเทมส์คนเดียวล่ะครับอันดา” ทรอสส่งสายตาน้อยใจมาให้อันดา
แล้วทำไมผมจะต้องรู้สึกแย่กับสายตาแบบนั้นด้วยนะ ไอไม่ได้รู้ตัวเลยว่ากำลังตักพาสต้าขึ้นมาอีกคำแล้วส่งไปให้ทรอส
การกระทำของร่างบางยิ่งทำให้เทมส์ทรอสยิ่งหลงร่างบางขึ้นไปอีก
“นี่ ๆ ขอดื่มไวน์ด้วยได้มั้ย”
“จะดีหรือครับ” ทรอสแปลกใจ พวกเค้าไม่ได้สั่งไวน์มาให้เพราะกลัวว่าถ้าร่างบางทานไม่ได้หรือคออ่อนจะแย่เอาเพราะไวน์ร้านนี้หมักค่อนข้างหลายปี
“อือออ แก้วเดียวก็ได้ครับ” ไอไม่ได้ทานไวน์มานานแล้ว เป็ธรรมดาที่อยากดื่มบ้าง
“แก้วเดียวนะ” เทมส์ยื่นแก้วไวน์ของตนที่เพิ่งให้บริกรเติมไวน์ไป
“อึก อร่อย” ไวน์เป็เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ไอชอบดื่มเพราะด้วยครอบครัวที่ชอบทานอาหารอิตาเลียนพร้อมกับไวน์ทำให้ไอชอบดื่มตามไปด้วย
แอลกอฮอล์จากไวน์ทำให้แก้มของไอมีเืฝาดขึ้น ขับให้ผิวหน้าและริมฝีปากแดงน่ามองขึ้นไปอีก
“แก้วเดียวพอแล้วนะครับ ทรอสไม่อยากให้มึน”
ทั้งสามเริ่มนั่งคุยกันมากขึ้น ไอได้รู้ว่าคอนโดที่ตนอยู่เทมส์เป็เ้าของ และโรงแรมออลโฮปที่ภูเก็ตเป็ของทรอส อันดารู้สึกชื่นชมในความสามารถของทั้งสองคนอยู่ไม่น้อย
“เอ่อ ขอโทษนะครับถ้าผมอยากถามอายุของพวกคุณ”
“พวกเราอายุ 27 แล้วครับ ว่าแต่อันดาล่ะครับ”
“24 ครับ”
“ว้า เป็พี่ตั้งสามปีแน่ะ ถ้าอย่างนั้นอันดาเรียกพวกเราว่าพี่ได้มั้ยครับ” ทรอสรู้ว่าการขออะไรแบบนี้ในเดตแรกอาจจะเร็วไป แต่แหม ถ้าอันดาเรียกพวกเค้าว่าพี่นี่ต้องรู้สึกดีมากแน่ ๆ
“ครับพี่ทรอส พี่เทมส์” ไม่ใช่แค่ไอที่เขินจนต้องหน้าซ่อนความแดงบนใบหน้าเท่านั้น แต่เทมส์ทรอสเองก็ต้องเสหน้าไปอีกทางเพื่อปกปิดรอยยิ้มดีใจที่ไม่สามารถกลั้นได้
“อาจจะเร็วไปหน่อยแต่พวกเราคิดมาอย่างดีแล้วครับ”
“พวกเราจะจีบนาย”
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก อาการใจเต้นเร็วพร้อมกับการสูบฉีดเืบนใบหน้ากลับมาอีกครั้งเมื่อได้ยินประโยคเ่าั้จากปากของทั้งคู่
“เอ่อ ตะ แต่ผมเป็ผู้ชาย พะ พวกคุณก็เป็คนมีชื่อเสียง มันจะไม่กระทบกันเหรอครับ”
“ทำไมต้องแคร์”
“พวกเราไม่สนใจคนอื่นหรอกครับ”
ทั้งคู่คิดกันมาอย่างดีแล้วว่าจะจริงจังกับคนนี้ดังนั้นพวกเค้าจะเริ่มต้นเหมือนคนทั่วไป ค่อย ๆ สร้างความสัมพันธ์ ไม่เร่งรีบ ไม่เร่งรัด อะไรบางอย่างทำให้พวกเค้ารู้ว่า อันดา คนนี้แหละ สะใภ้ตระกูล ลูค
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
842K
