เป็อย่างที่ซูหลีหลี่คาดการณ์เอาไว้ตงเสวี่ยสาวใช้ของซูหลีเซียงเป็คนที่สามารถซื้อใจได้ง่ายยิ่งพอรู้ว่าซูหลีหลี่รู้เื่ที่นางและซูอวิ้นผู้เป็คุณชายรองของจวนมีความสัมพันธ์กันนางก็ยิ่งหวาดหวั่นกลัวว่าซูหลีหลี่จะเปิดเผยเื่ของนางและซูอวิ้นให้ผู้อื่นล่วงรู้สำหรับซูอวิ้นแล้วหากมีผู้อื่นล่วงรู้ย่อมไม่เป็อะไรแต่สำหรับนางแล้วคงยากจะรอดชีวิตซูหลีเซียงเคยโบยตีตงหลินสาวใช้คนสนิทข้างกายอีกคนจนตายเพียงเพราะแค่ได้รู้ระแคะระคายว่าน้องชายและสาวใช้แอบมีสัมพันธ์รักต่อกันหากซูหลีเซียงรู้ว่านางเองก็มีความสัมพันธ์กับคุณชายรองเช่นเดียวกันโทษตายของนางก็คงจะหนีไม่พ้น
“นางบอกกับข้าว่าขอแค่คุณหนูไม่บอกกล่าวเื่นี้กับผู้ใดนางจะยอมเป็วัวเป็ม้ารับใช้คุณหนูเ้าค่ะ”เผิงซีกลับมาเล่าเื่ที่นางและตงเสวี่ยได้พูดคุยกันด้วยรอยยิ้ม
“บ่าวก็เลยบอกกับนางไปว่าขอแค่เพียงนางยินยอมทำงานให้คุณหนูไม่เพียงเื่ของนางและคุณชายรองจะไม่ถูกเปิดเผยนางยังจะได้มีเงินทองเอาไว้ใช้ไม่ขาดมืออีกด้วย หากสะสมดีๆนางก็จะสามารถไถ่ถอนตนเองไม่ต้องอยู่อย่างหวาดหวั่นข้างกายของคุณหนูรองอีกไม่แน่ว่าวันหน้าเมื่อนางเป็อิสระแล้วเื่ของนางกับคุณชายรองก็คงจะสามารถเปิดเผยให้ผู้อื่นล่วงรู้ได้เ้าค่ะ”คำพูดของเผิงซีทำให้ซูหลีหลี่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“เ้ายังใช้การได้เช่นเดิมไม่เพียงรู้จักดูสีหน้าคนยังรู้จักพลิกแพลงสถานการณ์ได้อย่างลื่นไหลเงินก้อนนี้ข้ามอบให้เ้าเป็รางวัลที่เ้าทำความดีความชอบส่วนอีกสามถุงที่เหลือเ้าเอาไปแบ่ง ตงชิง ตงผิง และตงหนานก็แล้วกัน” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางมอบถุงเงินที่บรรจุเงินเอาไว้จนหนักอึ้งให้เผิงซีและมอบถุงเงินใบเล็กๆ อีกสามถุงให้เผิงซีนำไปมอบให้เพื่อนๆเผิงซีรีบขอบคุณและรับถุงเงินไปจากซูหลีหลี่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความยินดี
“บ่าวขอบคุณคุณหนูเ้าค่ะ”เมื่อเอ่ยจบนางก็ทำท่าว่าจะถอยออกไปแต่ซูหลีหลี่กลับรั้งตัวนางเอาไว้
“อีกประเดี๋ยวข้าจะออกไปข้างนอกเ้ากับตงชิงติดตามข้าออกไปข้างนอกก็แล้วกันส่วนตงผิงกับตงหนานให้เฝ้าเรือนคอยรับหน้าผู้อื่นแทนข้า”คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้เผิงซีพลันขมวดคิ้วในทันที
“คุณหนูจะลักลอบออกจากจวนหรือเ้าคะ”คำถามของสาวใช้ทำให้ซูหลีหลี่พยักหน้า
“วันนี้เป็วันดีข้าอยากจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย เ้าไม่ต้องกังวลหรอกว่าจะมีผู้อื่นล่วงรู้คนในจวนนี้นอกจากซูหลีเซียงที่เกลียดชังข้าเข้ากระดูกดำแล้วผู้อื่นก็มองข้าราวกับอากาศธาตุไม่มีผู้ใดสนใจหรอกว่าข้าจะยังอยู่ในจวนหรือออกไปข้างนอก” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้เผิงซีก็พยักหน้า
“เช่นนั้นบ่าวจะไปแจ้งให้ตงชิง ตงผิงและตงหนานเตรียมตัวเอาไว้เ้าค่ะ” เผิงซีเอ่ยพลางล่าถอยออกไปเผิงซีเป็คนที่เข้าใจความคิดของซูหลีหลี่มากที่สุดสาเหตุที่คุณหนูของนางทิ้งตงผิงและตงหนานเอาไว้คอยรับหน้าก็เพราะว่าถึงว่าจะไม่มีผู้ใดสนใจว่าคุณหนูของนางจะหายไปไหนแต่คุณหนูของนางก็ไม่กล้าไว้วางใจคุณหนูรองจึงจำเป็ต้องให้ตงผิงและตงหนานซึ่งเป็สาวใช้ที่เติบโตมาด้วยกันกับคุณหนูคอยอยู่รับหน้าคุณหนูรองเอาไว้ที่จวน
หลังจากพูดจาฝากฝังตงผิงและตงหนานเสร็จเรียบร้อยแล้วเผิงซีและตงชิงก็ช่วยกันผลัดเปลี่ยนเครื่องแต่งกายให้ซูหลีหลี่จากเดิมทีที่นางสวมชุดผ้าแพรไหมอันล้ำค่าก็ผลัดเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าของสาวใช้สวมใส่หมวกผ้าปิดบังใบหน้าเอาไว้แล้วก็ลักลอบออกจากจวนสกุลซูทางประตูเล็กทางด้านหลังผู้คุมสองสามคนที่คอยเฝ้าประตูอยู่แค่ได้รับเงินจากเผิงซีเล็กๆ น้อยๆก็ยินยอมปล่อยให้พวกนางออกไปแล้ว
จวนสกุลซูไม่ใช่จวนที่เคร่งครัดกฎระเบียบสักเท่าไหร่บรรดาสาวใช้รุ่นใหญ่ขอแค่เพียงจ่ายเงินสักเล็กน้อยก็สามารถออกจากจวนได้สบายแล้วในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้หากมีโอกาสได้เป็สาวใช้รุ่นใหญ่ในจวนขุนนางแล้วก็ย่อมจะดีกว่าเป็แค่เพียงเด็กสาวชาวบ้านธรรมดาดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้กังวลเื่ที่ว่าสาวใช้เหล่านี้จะหลบหนีออกจากจวนไปไม่ว่าพวกนางจะออกจากจวนไปด้วยเหตุผลอะไรสุดท้ายแล้วพวกนางก็ต้องกลับจวนมาอยู่ดี
“คุณหนูพวกเราจะไปที่ใดกันหรือเ้าคะ”ตงชิงอดส่งเสียงถามซูหลีหลี่ไม่ได้ยามนี้ทั้งนางและเผิงซีต่างก็ต้องรีบสาวเท้าเพื่อก้าวตามคุณหนูของนางให้ทันความเร็วระดับนี้ทำให้ตงชิงอดเอ่ยปากถามออกมาด้วยความสงสัยไม่ได้ว่าคุณหนูของนางกำลังจะไปที่ไหนเหตุใดจึงต้องเร่งรีบขนาดนี้
“ข้าจะพาพวกเ้าไปชมเื่สนุกที่ตลาด”อีกทั้งยังอาจจะได้ช่วยเหลือคนผู้หนึ่งอีกด้วย ประโยคท้ายนี้ซูหลีหลี่ไม่ได้เอ่ยออกมาด้วยกังวลว่าเมื่อนางไปถึงตลาดแล้วจะไม่พบเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในชาติที่แล้ว
ตลาดกลางเมืองคือแหล่งซื้อหาของกินของใช้ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงในชาติก่อนพอนางรู้ตัวว่าจะไม่ได้แต่งเข้าจวนอ๋องแล้วอีกทั้งยังต้องแต่งออกไปอยู่ตามหัวเมืองชายแดนทำให้นางรู้สึกว่าต่อไปคงยากที่จะได้เข้ามาเมืองหลวงอีกนางจึงได้ชักชวนสาวใช้ทั้งสี่ของตนเองลักลอบออกจากจวนสกุลซูมาเที่ยวชมความครึกครื้นที่ตลาดในเมืองการเที่ยวชมในครั้งนี้ทำให้นางโชคดีได้ช่วยเหลือคนกลุ่มหนึ่งเอาไว้อีกทั้งยังสามารถช่วยเหลือทารกน้อยอีกหนึ่งคนเอาไว้ด้วยและทารกผู้นั้นสุดท้ายนางก็รับเขาเอาไว้เป็บุตรบุญธรรมมาชาตินี้นางจึงตั้งใจมาที่ตลาดแห่งนี้อีกครั้งเป้าหมายหลักของนางก็คือมาช่วยเหลือบุตรชายบุญธรรมของตนเองและมาช่วยเหลือกลุ่มคนที่เคยช่วยเหลือเกื้อกูลนางในชาติก่อน
“แม่นางข้างหน้ามีคนบ้าอาละวาดแม้แต่หน่วยลาดตระเวนของกองกำลังรักษาเมืองก็ยังย่ำแย่พวกเ้าอย่าได้เข้าไปเลย”เสียงเตือนของหญิงชราผู้หนึ่งพร้อมด้วยเสียงกรีดร้องของผู้คนทำให้ซูหลีหลี่ยิ้มออกมาแล้วรีบวิ่งตรงไปยังจุดที่เกิดเื่ในทันที
“คุณหนู”เสียงเรียกของตงชิงและเผิงซีหาได้หยุดยั้งซูหลีหลี่ได้แต่กลับดึงดูดความสนใจของคนผู้หนึ่งที่กำลังถูกประคองขึ้นไปหลบเลี่ยงความวุ่นวายบนชั้นสองของโรงน้ำชา
“หลบไปพวกเ้าทุกคนจงหลบไป”เสียงของนายทหารหลายคนดังขึ้นพร้อมด้วยเสียงร้องะโด้วยความบ้าคลั่งของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเขากำลังเหวี่ยงดาบเพื่อทำร้ายผู้คนที่อยู่ใกล้เขาซูหลีหลี่จ้องมองนายทหารหลายคนที่ได้รับาเ็แต่นายทหารเหล่านี้กลับไม่กล้าทำร้ายคนที่กำลังคลุ้มคลั่งผู้นั้นนางดึงเข็มที่ซุกซ่อนอยู่ที่ชายแขนเสื้อออกแล้วก็จ้องมองชายที่กำลังคลุ้มคลั่งผู้นั้นด้วยสายตามุ่งมั่นพอได้เห็นจุดสำคัญที่สามารถทำให้ชายผู้นั้นสลบได้แล้วนางก็สะบัดเข็มในมือออกไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำในทันที
“ท่านแม่ทัพ”เสียงร้องของนายทหารหลายคนทำให้ซูหลีหลี่ได้แต่พ่นลมหายใจออกมาแล้วเดินตรงไปยังทิศทางที่ชายวัยกลางคนที่เคยคลุ้มคลั่งล้มลงไป
“แม่นางเ้าจะทำอะไร”นายกองผู้หนึ่งรีบวิ่งเข้ามาขวางนางไว้แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง
“ข้ากำลังจะช่วยเ้านายของพวกท่านอย่างไรเล่าทางที่ดีท่านจงรีบสะสางความวุ่นวายให้เรียบร้อยเสียแล้วก็จงสั่งให้คนของท่านอย่าได้เปิดเผยฐานะของเ้านายของท่านด้วยไม่เช่นนั้นคงจะสมใจคนที่ลงมือฝังหนอนกู่เข้าไปในร่างกายของเ้านายของพวกท่านแน่”เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้เหอจงก็รีบหันไปส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความดุร้ายใส่ลูกน้องของเขาในทันที
“ไม่ได้ยินที่แม่นางคนนี้พูดหรือไปดูซิว่ามีผู้ใดได้รับาเ็หรือไม่ หากมีก็จงรีบเยียวยาพวกเขาเสียและที่สำคัญอย่าได้เปิดเผยฐานะของนายท่านอย่างเด็ดขาด” เมื่อเหอจงเอ่ยเช่นนี้บรรดาลูกน้องของเขาก็รับคำแล้วรีบลงมือทำตามคำสั่งของเหอจงในทันที
110
![[เรื่องสั้น]ผมได้รุ่นน้องหน้าสวยเป็นผัวงั้นหรอ!?](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1726823942_47940902.webp)
