บทที่ 19 การปฏิเสธของพิม
หมื่นเทพมาถึงเรือนเกือบจะบ่ายแล้วยังดีที่พวกเขาทานข้าวกันเสร็จแล้วไม่งั้นคงกระอักกระอ่วนไม่น้อยไหมแก้วจึงถามขึ้น
ไหมแก้ว” มาทางท่านเ้าคุณรึ “หมื่นเทพพยักหน้า
” ขอรับและก็แวะมาหาแม่พิมด้วย “ไหมแก้วยิ้มๆ
ไหมแก้ว” ท่านเ้าคุณไม่อยู่หรอกนะวันนี้ไปท่าเรือตรวจความเรียบร้อยอีกไม่นานทูตจสกจีนก็จะมาแล้วงั้นเดี๋ยวป้าจะให้คนไปตามแม่พิมให้แล้วกัน” หมื่นเพพกล่าวขอบคุณไหใแก้วก็เดินออกไป ภาที่เห็นหมื่นเทพมาก็วิ่งไปบอกพี่สาวก่อนแล้ว
ภา “พี่พิมเ้าคะพี่เทพมาเ้าค่ะ” พิมขมวดคิ้ว
พิม “เขามาทำอะไร” ภาลดเสียงลง
ภา “คงได้ยินเื่การหมั้นหมายของพี่แหละเ้าค่ะ” พิมขมวดคิ้ว
” เขารู้ได้ยังไง “ภาถอนใจออกมา
” พี่ไม่รู้เลยหรือเ้าคะเมื่อวานมีคนจากกรมเมืองมาทาบทามท่านพี่น่ะสิเ้าคะเ้าคุณพ่อก็เลยปล่อยข่าวออกไปเสียเลยจะได้ไม่วุ่นวายอีก “พิมประหลาดใจ
พิม” แล้วเกี่ยวอะไรกับพี่เทพเล่า “ภากลอกตา
ภา” ดูไม่ออกหรือเ้าคะว่าเขาพึงใจพี่ตั้งนานแลัว “พิมไม่แสดงอารมณ์ออกมา
พิม” แล้วมาตอนนี้จะมีประโยชน์อะไรเล่าข่าวก็ออกไปแล้ว “พิมก็พูดไม่ออกเช่นกันก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นส่งผู้ใหญ่มาทาบทามเลยมิใช่หรือหากมีใจจริงคงมานานแล้วจากนั้นก็มีคนมาตามพิมจริงๆ
“คุณพิมเ้าค่ะหมื่นเทพขอพบเ้าค่ะ” เมื่อพิมถอนใจออกมา
พิม “จะให้ตัดขาดอย่างชัดเจนขนาดนั้นเชียวรึ” พิมจึงมาถึงเรือนรับแขกอย่างไรก็ตามต้องมีบ่าวคอยอยู่ใกล้ๆ เพื่อไม่ให้มีข้อครหา
พิม” พี่เทพมีอะไรหรือถึงมาหาน้อง “เขารีบร้อนถามขึ้นมา
” น้องโดนบังคับใช่หรือไม่ “พิมขมวดคิ้ว
พิม” พี่เทพพี่หมายถึงอะไร” เขาจ้องมองพิม
“ก็เื่การหมั้นไงมันเป็เื่จริงใช้หรือไม่” พิมพยักหน้า
พิมพ์ “ใช่และน้องก็ไม่ได้โดนบังคับด้วยน้องเต็มใจ” สีหน้าของหมื่นเทพตกตะลึง
หมื่นเทพ” แต่พี่รักเ้ามานานแล้ว “พิมขมวดคิ้ว
พิมพ์ “อย่าได้พูดเช่นนี้กับน้องอีกต่อไปตอนนี้น้องมิใช่คนตัวเปล่าอีกต่อไปแล้วน้องมีคู่หมั้นหมายแล้วมิอาจให้เกิดคำครหาได้ข้ารับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ” หมื่นเทพสีหน้ามืดมน
” เพาะเหตุใดน้องจึงตกลงหมั้นหมายกันทั้งที่เมื่อก่อนน้องก็ไม่ยอมรับใครนี่” พิมพ์ส่ายหน้า
พิมพ์ “เื่นี้เป็เื่ในบ้านน้องมิอาจบอกให้พี่เทพรู้ได้” หมื่นเทพเงียบไป
“น้องมีเื่ลำบากอะไรให้ต้องตัดสินใจเช่นนี้ใช่หรือไม่บอกพี่มาพี่จะช่วยแก้ปัญหานี้เอง” พิมส่ายหน้า
พิม “น้องบอกแล้วว่าน้องเต็มใจและถ้ามีเื่จริงๆ ก็ไม่ถึงมือพี่เทพหรอกเ้าค่ะ” นี่คือการตัดขาดอย่างชัดเจน สีหน้าหมื่นเทพดูไม่ได้เลย นินที่จะออกไปข้างนอกเดินผ่านก็ชะงักไปเมื่อเห็นทั้งสองคนคุยกันอย่างเครียด
นิน “นั่นไงเธอจะมาชอบเราได้ไงโล่งอกไปที” ทั้งสองชะงักแล้วหันไปมองเขานินจึงต้องกล่าวอะไรออกมา
นิน “ขออภัยที่รบกวนพอดีผมนัดพี่ทองไว้ประตูน่ะต้องทางนี้ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่” ว่าแล้วเขาก็รีบเผ่นออกไปพิมขมวดคิ้วหันกลับมา
พิมพ์ “พี่กลับไปเถอะนี่ก็ไม่เช้าแล้วน้องมีงานต้องทำ” นางลุกขึ้นหมื่นเทพก้าวเข้ามานางถอยหลังหนี
“พี่เทพโปรดสำรวม” ว่าจบนางก็หันหลังจากไปหมื่นเทพสีหน้าซีดเผือดเดินออกไปอย่างไร้ิญญาบ่าวของเขาต้องพยุงกลับไป
“ท่านหมื่นเป็อะไรขอรับ” ทั้งสองรีบพาหมื่นเทพไปที่เรือเพื่อกลับบ้าน นินเดินออกมาที่หน้าบ้านก็พบทองและแสนรออยู่ก่อนแล้ว
ทอง “มีอะไรวะเหมือนเอ็งกำลังหนีใครมา” นินจึงเล่าให้ฟัง
นิน” ผมกลัวว่าพวกเขาจะเข้าใจผิดว่าผมแอบฟังน่ะสิแบบนั้นน่าอาจจะตายไป “ทั้งสองถึงกับหน้ากระตุก
แสน” ไอ้บ้าเอ็งเป็ท่านเขยนะจะไปกลัวอะไรอีกอย่างข้าไม่พอใจหมื่นเทพมานานแล้ว “นินสนใจขึ้นมา
นิน “ทำไมรึ” แสนขึ้นไปบนรถม้าแล้วเล่า
แสน “จะอะไรเล่าเป็ข่าวกับคุณพิมมาตั้งหลายปีแต่ไม่ทำอะไรให้ชัดเจนที่สำคัญพอเป็ข่าวหนาหูมากกลับรักษาระยะห่างเสียนี่คงคิดว่าคุณพิมจะไล่ตามกระมังคนอย่างคุณพิมน่ะหรือจะสนใจทีนี้ก็รักษาระยะห่างมากว่าอีกน่ะสิ “นินได้ฟังแล้วก็สนใจ
นิน” ไอ้หมื่นเทพนั่นเสียแรงเป็ถึงหนึ่งในสี่คุณชายแห่งเมืองหลวงโง่จริงๆ “ทุกคนกลอกตา
ทอง” เอ็งโง่กว่าทำอย่างกับว่าคุณพิมเป็ของน่ากลัวคิดแต่จะถอนหมั้นข้าจะบอกให้เอ็งโชคดีมากนะคุณพิมน่ะเก่งทุกด้านจริงๆ หากเอ็งจะหาคนมาดูแลธุรกิจก็คุณพิมนี่แหละเหมาะที่สุดแถมต่อไปก็แต่งกันแล้ว “นินฟังเงียบๆ และคิด จากนั้นพวกเขาก็ไปโรงงานเซรามิก
พิมพ์เดินกลับมาที่เรือนก็พบว่าพวกน้องสาวกำลังนั่งรออยู่แล้วเอ่ยถามอย่างเป็ห่วงเพราะเห็นอาการของหมื่นเทพแล้วดูถ้าว่าอาการจะหนัก
ภา “พี่เขาไหวไหมเ้าคะเดินกลับไร้ิญญาแบบนั้น “พิมทำหน้าเรียบเฉย
พิม “นั่นไม่เกี่ยวอะไรกับพี่เสียหน่อย” พิมลถามด้วยเสียงนุ่มนวล
ภา “หากว่าพี่ยังไม่ได้หมั้นหมายพี่จะตกลงกับพี่หมื่นหรือไม่เ้าค่ะ” พิมคิดสักพัก
พิม” หากว่าเป็เมื่อสามปีก่อนก็อาจจะตกลง” ทั้งสองยิ้มออกมา
ลิน “คงมิใช่ว่าตอนนี้พี่เขยอยู่ในใจพี่แล้วกระมังถึงต้องย้อนไปนานเพียงนั้น” เธอทำหน้าดุ
พิมพ์ “พูดจาเหลวไหลเขาเพิ่งมาอยู่บ้านเราไม่กี่วันเองนะพี่มิใช่ใจง่ายแบบนั้น “ทั้งสองพูดพร้อมกัน
” แต่ก็เข้าครัวนี่เ้าคะ “เธอหน้าแดงแต่พูดด้วยเสียงเรียบ
พิม “พูดอะไรพี่ทำให้เ้าคุณพ่อทานต่างหาก” ทั้งสองยิ้มออกมาคุณหญิงไหมแก้วเดินผ่านมาก็ถาม
ไหมแก้ว “เห็นพ่อนินไหม” ทั้งสามส่ายหน้า
พิม “ตอนคุยกับที่เทพเห็นว่าเขาเดินไปทางหน้าประตูคงออกไปข้างนอกน่ะเ้าค่ะคุณแม่มีอะไรหรือเ้าคะ” เธอจึงกล่าวออกมา
ไหมแก้ว “ก็เมื่อวานพ่อนินชวนทำธุรกิจน่ะสิแม่ว่าจะช่วยเหลือเขาสักหน่อยน่ะเรียกว่าอะไรนะหุ้นส่วนน่ะ “พิมยิ้มออกมา
พิม” ดูคุณแม่จะชอบเขาเหลือเกินนะคะเพิ่งรู้จักกันแท้ๆ นิสัยอย่างไรยังไม่รู้แน่ “ไหมแก้วยิ้ม
ไหมแก้ว” เ้าคุณพ่อของลูกดูคนไม่เป็หรือการที่เขาปล่อยให้นินทำอะไรตามใจนั่นแสดงว่านินย่อมต้องเป็คนใช้ได้ระดับหนึ่งไม่ใช่หรือ “พิมคิดสักพักก็จริงเ้าคุณพ่อไม่ใช่คนที่โดนหลอกง่ายๆ
ไหมแก้ว “อีกอย่างเด็กคนนี้จริงใจและเข้ากับคนง่ายแถมหน้าตาดีเสียด้วย” พิมถามต่อ
พิม “แล้วที่บ้านเขาล่ะเ้าคะเหมือนว่าเ้าคุณพ่อยังไม่ได้บอกข้าเลย” ไหมแก้วเล่าให้ฟังถึงเื่ราวของนิล
พิมพ์ “เท่ากับว่าเขาอยู่ตัวคนเดียวเลยสิเ้าคะคนใกล้ชิดตายจากทั้งหมด” ไหมแก้วพยักหน้า
ไหมแก้ว “ใช่แต่ก็แปลกเขาดูมีชีวิตชีวามากนี่อาจเป็ข้อดีของเขา” พิมพยักหน้าส่วนน้องๆ ก็ตั้งใจฟัง
ลิน “อย่างนี้พี่นินก็เหงาแย่สิเ้าคะ” พิมกลอกตา
พิม “เขาดูเหมือนเหงาตรงไหน “ภาพูดออกมาใช้เชิงวิเคราะห์
ภา” บางทีเขาอาจจะไม่แสดงด้านอ่อนแอออกมาก็ได้นี่เ้าคะ รับรองพิมชะงักไปแล้วคิดในใจกวนประสาทขนาดนั้นไม่น่าจะเหงานะพวกนี้โดนเขาหลอกแล้ว
ไหมแก้ว” ถ้ายังไงพ่อนินกลับมาก็มาบอกแม่ด้วยล่ะแล้วก็ลูกไปบอกห้องครัวหน่อยว่าอย่าเอาจานปลาขึ้นโต๊ะบ่อยนัก “ทั้งสามรับคำ
ไหมแล้ว “อ้อเดี๋ยวตอนบ่ายๆ ครูจะมาสอนเตรียมตัวด้วยนะ” ทั้งสามรับคำ ในตอนบ่ายแก่ๆ ท่านเ้าคุณก็กลับมาจากราชการพร้อมกับแก้วที่ไปเรียนเกี่ยวกับงานเพราะวันนี้งานท่านเ้าคุณไม่ยุ่งอะไรจึงพาไปสอนงานก่อนได้
“ลูกสนใจงานด้านไหนเล่า” แก้วตอบอย่างลังเล
แก้ว “ผมยังตัดสินใจไม่ได้ครับคุณพ่อที่ท่าเรือก็น่าสนใจเพราะได้เห็นคนมากมาย ทหารหรือก็เป็ที่น่าเกรงขาม” ท่านเ้าคุณไม่ได้รีบอะไรเพราะลูกชายเขาค่อนข้างมีความสามารถเข้ากรมไหนก็ไม่มีปัญหาท่านเ้าคุณมองไปรอบๆ
“แล้วนี่ไอ้ทองกับไอ้แสนกลับมาหรือยัง “บ่าวคนหนึ่งกล่าวออกมา
” ยังไม่กลับขอรับท่านเ้าคุณเห็นว่าไปกับท่านเขยขอรับ “ท่านเ้าคุณมองไปในเรือน
” งั้นรึ “จากนั้นเขาก็ขึ้นเรือนไป
” ข้าได้ยินมาว่าหมื่นเทพคงมาตอนที่ข้าไม่อยู่รึ “บ่าวรีบพูด
” ใช่เ้าค่ะกลับไปสีหน้าไม่สู้ดีนะ “ท่านเ้าคุณหัวเราะแต่ไม่กล่าวอะไร ส่วนหมื่นเทพกลับไปก็ให้แม่ของเขารีบมาสู่ขอแม่พิมทันทีทว่ามันสายไปแล้ว
” ลูกบ้าไปแล้วหรือแม่พิมเขาหมั้นแล้วจะให้แม่ไปขายหน้าหรืออย่างไร “หมื่นเทพคุกเข่า
” แต่ลูกรักแม่พิม “แม่ของเขาถอนหายใจพยุงลูกขึ้นมา
“ลูกเอ๋ยก่อนหน้านี้ลูกทำไมไม่บอกเล่ามาตอนนี้มันสายไปแล้วหากไปตอนนี้ต้องผิดใจกับท่านเ้าคุณเรืองแน่นอน” หมื่นเทพกล่าวออกมา
“ก่อนหน้านี้ลูกไม่มั่นใจว่าแม่พิมพ์ชอบลูกหรือไม่ลูกกลัวว่าแม่พิมจะปฏิเสธจึงรอว่าเมื่อไรที่ได้เป็ขุนจะไปสู่ขออย่างสมเกียรติ” แม่ของเขาถอนหายใจ
“ลูกเอ๋ยช่างโง่เขลาเสียจริงลูกได้บอกแม่พิมถึงความตั้งใจนี้หรือไม่ถ้าหากไม่ผู้หญิงที่ไหนจะไปรู้ใครจะมารอลูกอย่างไร้ความหมายเช่นนี้อายุแม่พิมก็มิใช่น้อยแล้วและตอนนี้แม่จะทำอะไรได้ผู้หญิงในพระนครมีมากมายที่คู่ควรกับลูกหักใจเสียเถิดเื่แม่พิมพ์เป็ไปไม่ได้แล้วตั้งใจทำงานเสียลูกยังมีเื่ที่สำคัญกว่าต้องทำนะ “เขาเสียใจมากถึงกับล้มป่วยแน่นอนเื่นี้บ้านท่านเ้าคุณเรืองไม่รู้ในตอนเย็นนินก็กลับมาพร้อมกับความเหนื่อยล้าแล้วจากอาบน้ำอาบท่าแล้วก็มาทานข้าวเย็น
ไหมแก้ว” ตอนกลางวันได้กินข้าวบ้างหรือไม่หายไปทั้งวันเช่นนี้ “นินยิ้มออกมา
นิน” เรียบร้อยครับคุณป้าผมซื้อขนมมาฝากด้วยนะครับให้คนจัดใส่จานส่งให้คุณป้าแล้ว “ไหมแก้วเอ่ยขึ้น
ไหมแก้ว “จริงสิป้าตัดสินใจจะร่วมอะไรนะหุ้นด้วยน่ะต้องใช้เงินเท่าไหร่” นินดวงตาเป็ประกาย
นิน” จริงหรือครับ...คุณป้ามีวิสัยทัศน์มากเลยครับรับรองว่าคุณป้าไม่เสียใจแน่นอน “ท่านเ้าคุณกระแอมออกมา
” อย่าคุยโวทำให้ได้เสียก่อนเถอะ “นินยิ้มออกมา
นิน” งั้นเดียวผมจะร่างสัญญาให้นะครับว่าแต่ที่นี่เขาทำสัญญากันอย่างไรครับเหมือนที่ผมทำกับพวกเถ้าแก่โรงงานไหม” ท่านเ้าคุณกลอกตา
” เดี๋ยวทานข้าวเสร็จมาที่ห้องทำงานข้าเดี๋ยวจะอธิบายให้ฟัง “ไหมแก้วพูดขึ้น
ไหมแก้ว “คนกันเองไม่ต้องทำสัญญาก็ได้กระมังพ่อนิน “นินสายหน้า
นิน “ต่อให้เป็พี่น้องกันสัญญาก็ต้องชัดเจนครับไม่อย่างนั้นจะมีปัญหาภายหลังได้” ไหมแก้วพยักหน้าที่จริงนางก็แค่ลองใจเท่านั้นว่านินจริงใจหรือไม่
นิน “อ้อลุงผมขอยืมพี่ทองที่แสนสักหลายวันหน่อยนะ” ท่านเ้าคุณยิ้ม
“ได้แต่เอ็งต้องจ่ายเงินเป็รายวันให้มันสองคนนะ” นินยิ้มออกมา
นิน “ไม่มีปัญหา” ไหมแก้วประหลาดใจเพราะสองคนนี้เป็มือซ้ายและมือขวาของสามีนางแต่ให้นินใช้ได้แบบนี้ต้องไว้ใจมากขนาดไหน
ตอนนี้นินขาดทุนในการทำอะไรหลายๆ อย่างคุณหญิงยื่นมือมาถูกจังหวะจริงๆ ไม่อย่างนั้นโครงการหลายอย่างต้องชะงักแน่ๆ
นิน “จริงสิลุงพ่อจะมีช่องทางหาดินปืนได้หรือไม่” ท่านเ้าคุณผงะไปสายตาเขาหรี่ลงนินรีบพูด
นิน “อย่าคิดอะไรแปลกๆ สิลุงผม้าแค่ไม่กี่ชั่งเท่านั้นแหละ” ท่านเ้าคุณหรี่ตาลงมองอย่างจริงจัง
“ของนี้เป็ของที่ห้ามซื้อขายเอ็งจะเอาไปทำไม” นินยิ้ม
นิน “ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ผมบอกว่าจะทำปืนออกมาหรือไงก่อนอื่นผมอยากลองทำะุดูก่อนน่ะ” เขาอามือบังปากแล้วกล่าวเสียงเบา จากนั้นท่านเ้าคุณก็ตาโต
” เอ็งทำได้จริงหรือ “นินส่ายหน้า
นิน” ไม่แน่ใจของแบบนี้ต้องใช้เวลาศึกษาแต่คิดว่าพอทำได้” ท่านเ้าคุณคิดสักพัก
“ไว้หารือกันทีหลังเถอะ” นินยิ้มออกมาหลังทานอาหารเรียบร้อยทุกคนก็แยกกันไปนินไปคุยธุระกับท่านเ้าคุณพักหนึ่งเมื่อออกมาก็เห็นพิมยืนอยู่ที่ระเบียงก็ขมวดคิ้วแล้วเดินเข้าไป
นิน “มีอะไรทำให้คุณไม่สบายใจหรือเปล่าหรือว่าเื่เมื่อเช้า “เธอหันมามองเขา
นิน” ผมไม่ได้แอบฟังนะแต่บังเอิญเดินผ่านพอดี “พิมส่ายหน้า
พิมพ์” ไม่มีอะไรที่ข้าจะบอกคือข้ากับพี่เทพ “นินยกมือ
นิล” ไม่ต้องอธิบายผมเข้าใจไว้ผมจะคุยกับลุงให้ว่าเราไม่ได้ชอบกันคุณจะได้ไม่ลำบาก…โอ๊ย… “เธอทำหน้าโกรธจัดและต่อยท้องเขาทีหนึ่ง
พิม” พอเลยหยุดพูดเื่ไร้สาระได้แล้ว “เธอเหยียบเท้าเขาอีกทีแล้วเดินหนีไป
นิน” โอ้ย…มันเจ็บนะคุณไหนว่าผู้หญิงยุคโบราณเรียบร้อยไงโกหกชัดๆ “เขาดูดเท้าตัวเองก็บ่นไม่หยุด
นิน “ผู้หญิงอะไรเท้าหนักหมัดหนักเป็บ้าแบบนี้หาแฟนไม่ได้หรอก” เขาเดินกะเพกไปที่เรือนตัวเอง
นิน “อยู่ๆ ก็โกรธอะไรเนี่ยหรือว่าประจำเดือนมาต้องใช้แน่ๆ” นินคิดอะไรได้
นิน” ผ้าอนามัยใช่แล้วฉันต้องทำเพื่อแม่หญิงทั้งประเทศ” ส่วนพิมโกรธจัด
พิมพ์ “ไม่ชอบข้าแล้วมาเอาใจข้าทำไมไอ้คนบ้า” นางตีไม่ที่ก้นหมูที่นินให้มา นินกลับมาที่บ้านก็เริ่มทำยาสีฟันวันนี้เขาไปซื้อสมุนไพรเพื่อมาทำครีมและยาสีฟัน ถามว่าทำไมสายลับอย่างเขาถึงอยากเป็พ่อค้าน่ะหรือเพราะอิทธิพลของนิยายที่เขาอ่านน่ะสิผู้ข้ามผมก็เป็พ่อค้าทั้งนั้นแหละ เขาเริ่มจากการทำยาสีฟันธรรมชาติคือยาสีฟันที่เน้นส่วนผสมจากสมุนไพร เช่น กานพลู ใบฝรั่ง การบูร พิมเสน ช่วยลดกลิ่นปาก ลดการอักเสบของเหงือก ต้านแบคทีเรีย และขจัดคราบพลัค ส่วนฟลูออไรด์หรือสารป้องกันฟันผุยังไม่มีตอนนี้ยุ่งยากเกินไปที่จะทำมันเขาไว้รุ่นพัฒนาค่อยว่ากันส่วนการทำให้เป็เนื้อครีมนินใช้วิธีการทำสบู่ทำให้มันกลายเป็เนื้อครีมแน่นอนคนละสูตรกับที่ใช้อาบน้ำ เขาทำสองอย่างไปเลยคือยาสีฟันและสบู่โดยในยุคนี้สบู่เป็สินค้านำเข้าจากพ่อค้าชาวโปรตุเกสราคาสูงถึงก่อนละ 3 บาท เลยทีเดียว หลังจากทำทุกอย่างเรียบร้อยก็ดึกมากแล้วจากนั้นเขาก็นอน ในเช้าวันถัดมาเขามาดูสบู่ก็พบว่ามันเป็ก้อนสวยงามตามแบบที่เขาอัดไว้ในแม่พิมพ์ไม้สาเหตุที่มันสำเร็จในครั้งแรกเลยเพราะเขามีสูตรสำเร็จในหัวอยู่แล้วความรู้ที่เขามีผ่านการพัฒนามาหลายชั่วอายุคนแล้วดังนั้นปัญหาทั้งหมดมันถูกแก้ไปได้นานแล้ว จากนั้นเขาก็เอาไปอาบน้ำพร้อมยาสีฟันที่ทำขึ้นเขาใส่ไว้ในกล่องไม้เล็กๆ ที่ซื้อมาพบว่าใช้กล่องไม้เก๋ๆ แทนหลอดยาสีฟันก็ไม่เลวเหมือนกัน หลังจากใช้แล้วปากและฟันสะอาดสบู่ก็ใช้ได้ดีปกติหอมกว่าของต่างชาติอีก จากนั้นเขาก็เอาที่เหลือใส่กล่องและห่ออย่างดีสวยงามที่ซื้อมาจากตลาด
นิน “ยอดเยี่ยม” เขาถือของไปที่เรือนใหญ่ก็ทว่าทุกคนยังไม่มาเขาจึงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่ เขาอ่านข่าวก็สนใจขึ้นมาเพราะว่าจะมีเรือสินค้ามาเร็วๆ นี้ จากนั้นท่านเ้าคุณและท่านป้าก็เดินสักพักพิมและน้องก็เดินมาพิมแน่นอนว่ายังโกรธเขาอยู่ เขายื่นของให้ท่านป้าอย่างประจบ
นิล “นี่ครับสินค้าของผมที่จำผลิตขายใน่แรก” จากนั้นเขาส่งสบู่และยาสีฟันให้ทุกคน
นิล “สบู่ผมคงไม่ต้องอธิบายนะครับส่วนยาสีฟันนี้ใช้แทนผงขัดฟันครับจริงๆ ต้องมีแปรงสีฟันด้วยแต่ผมยังไม่ได้ทำเลยครั้งหน้าผมจะเอามาให้ลองใช้นะครับ” ท่านเ้าคุณถามขึ้น
“ใช่แทนหรือมันจะดีกว่างั้นรึ” นินพยักหน้า
นิน “แน่นอนเดียวทานข้าวเสร็จทุกคนลองแปรงฟันก็จะรู้เอง” ทุกคนประหลาดใจ ลินกับและแล้วสนใจมากจึงให้บ่าวไปเอาเื่ขัดฟันมาให้แล้วลองทำดูนินอธิบายว่าฟองที่เกินขึ้นมาจากอะไรเพื่อไม่ได้ทั้งสองใทั้งสองสีฟันจนเสร็จก็ประหลาดใจ
ลิน “นี่ดีกว่าผงขัดฟันเยอะเลยปากโล่งสดชื่นมาก “นินพยักหน้า
นิน” มันแน่อยู่แล้วพี่ศึกษามานานั้แ่ที่หมอฝรั่งเข้ามาในหมู่บ้านพี่ก็แอบถามแอบจำและนำมาคิดต่อยอดนั่นแหละ “คนที่เหลือก็เอายาสีฟันขึ้นมาดู
” เอ็งนี่มีความคิดแหวกแนวเสมอเลยนะ “นินยิ้มแล้วเล่าให้ทุกคนฟังว่าเมื่อวานเขาเหนื่อยแค่ไหนทุกคนได้แต่อมยิ้ม
ไหมแก้ว “งั้นนี้คือสิ่งที่พ่อนินอยากขายหรือ” นินพยักหน้าและส่ายหน้า
นิน “ครับเป็แค่ส่วนหนึ่งต่อไปจะหาวิธีสร้างของที่มีประโยชน์มากกว่านี่เช่นไฟส่องทางครับ” ทุกคนประหลาดใจท่านเ้าคุณกล่าวออกมา
“มันคือสิ่งใด” นินคิดสักพัก
นิน “ความคิดนี้ผมได้มาจากตอนที่เราหนีตายน่ะขอรับคบเพลิงใช้ยากมากผมจึงคิดดว่าจะทำไฟส่องทางขึ้นมาไม่สิเรียกว่าไฟฉายแล้วกันขอรับ” นินอธิบายถึงแิทุกคนก็ประหลาดใจ
“ได้เช่นนั้นก็จะดีมากในการเดินทางกลางคืน” นินพยักหน้า
นิล “แต่ว่าอาจต้องใช้เวลานานหน่อยนะเพราะผมยังหาวิธีสร้างระบบพลังงานไม่ได้” ท่านเ้าคุณกลอกตา
“แล้วทำเป็คุย” นินหัวเราะ
นิน “มันก็แต่แิลุงตอนนี้ผมยังต้องทำยาสีฟันให้เป็รูปเป็ร่างก่อน” ท่านเ้าคุณกลอกตาจากนั้นทุกคนก็เริ่มทานข้าวในเรือนท่านเ้าพระยาเรืองเงียบสงบทว่าภายนอกนั้นวุ่นวายมากเพราะข่าวการหมั้นหมายนี้เองทำให้ทุกคนสืบว่าใครกันเป็คู่หมั้นของพิมพ์ ส่วนนินตอนสายเขาออกไปยังฟาร์มหมูกับทองและแสนเมื่อทั้งสองได้ยินว่าจะไปซื้อขนหมูจำนวนมากก็ใ
แสน “เอ็งจะรับซื้อขนหมูมากขนาดนั้นไปทำไม” นินยิ้มออกมา
นิน “แน่นอนว่าเพื่อสุขภาพปากและฟันไงเสียดายที่ยังไม่มีไนลอนไม่งั้นจะยอดเยี่ยมกว่านี้ “แม้เขาจะรู้วิธีการสร้างไนลอนทว่าในยุคนี้จะหาเครื่องมือที่ไหนกัน” ทองถาม
ทอง “ไอ้สิ่งที่เรียกว่าไฟฉายทำได้จริงหรือมันดูไม่น่าเชื่อถือเลยนะ” นินกลอกตานี่ไปฟังลุงเล่ามาแน่ๆ
นิน “ไฟฟ้าก็เคยเห็นแล้วมีอะไรเป็ไปไม่ได้อีกเล่ารอให้ผมผลิตถ่านไฟฉายได้ก่อนเถอะไว้ค่อยใตอนนั้น “แน่นอนว่าทั้งสองไม่เชื่อสักนิด…
10K
