อสูรล้างสวรรค์

   เถียนซีเว่ย มองไปที่หงเยว่ และเธอก็รีบพูดว่า หงเยว่ พี่เย่มักจะพูดถึงเจ้า ให้ข้าฟังอยู่บ่อยครั้ง และพี่เย่ยังบอกว่าเจ้าเป็นคนรักของพี่เย่ด้วย

            ฮะ?" หงเยว่สะดุ้ง ใบหน้าที่สวยของเธอก็แดงก่ำทันที

          โจวเย่ ผงะอีกครั้ง เขาจำไม่ได้ว่าเขาพูดตอนไหน 

          เถียนซีเว่ยยิ้มในขณะที่ปิดปากของเธอแล้วพูดว่า หงเยว่ ตอนลงเขา ข้ามีเรื่องราวมากมายของพี่เย่จะเล่าให้ฟัง

           ดีเลย ! ข้าก็ยากรู้เรื่องราวของพี่เย่ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมาเช่นกัน หงเยว่กล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่ในขณะที่หงเยว่ ตรวจสอบระดับพลังยุทธ์ของทุกคน เมื่อเธอตรวจสอบพลังยุทธ์ของไป๋หมิง ตัวเธอก็ต้องแข็งทื่อทันที  

            อาณาจักรยอดยุทธ์เหรอ ? ซีเว่ย ! เด็กคนนี้เป็นใครกัน หงเยว่ถามด้วยความตกตะลึง  

          ฮ่า ๆ ๆ หงเยว่ เดี๋ยวข้าค่อยเล่าให้ฟัง เถียนซีเว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม 

          ตอนนี้โจวเย่ถูก หงเยว่ และเถียนซีเว่ยเมินเฉยโดยสิ้นเชิง พวกเธอทั้งสองทำราวกับพี่น้องที่พลัดพลากและพึ่งได้มาพบกันอีกครั้ง   

            เมื่อโจวเย่ เห็นทั้งสองเข้ากันได้ดี เขาก็แอบดีใจในใจ เขาคิดมาตลอดว่าถ้าหากทั้งสองเจอกันมันจะเป็นเรื่องยากที่เขาจะอธิบายความสัมพันธ์

            หงเยว่ ซีเว่ย ลงจากภูเขากันเถอะ” โจวเย่พูดเบา ๆ และพูดอย่างเชื่องช้าเล็กน้อย

             พี่เย่ เราจะกลับไปที่ดินแดนทิศใต้ใช่ไหม?” หงเยว่ ถาม  

โจวเย่พยักหน้าและพูดว่า ใช้ ! 

           โจวเย่ ได้มอบทักษะเหินเวหา ให้กลับเถียนซีเว่ยและไป๋หมิง ส่วนหงเยว่เธอมีทักษะเหินเวหาอยู่แล้ว โจวเย่คาดเดาว่า หงเยว่น่าจะได้รับทักษะเหินเวหามาจากตระกูลของเธอ

            ไป๋หมิง แม้ว่าเขาจะเดินและบินบนอากาศได้โดยไม่ต้องใช้ทักษะยุทธ์เหินเวหา แต่โจวเย่ไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของไป๋หมิง โจวเย่ไม่ได้ให้เพียงทักษะเหินเวหาแก่ไป๋หมิงเท่านั้น แต่ยังให้วิธีลึกลับในการปกปิดระดับพลังยุทธ์ และระดับพลังยุทธ์ของไป๋หมิงหากไม่ใช้ผู้แข็งแกร่งในระดับที่สองของอาณาจักรยอดยุทธ์ก็ไม่สามารถมองเห็นได้

           หงเยว่ ระดับพลังยุทธ์ของเจ้าพัฒนาขึ้นอย่างเร็วมากและแซงหน้าข้าแล้ว โจวเย่ชื่นชมและหัวเราะ

          เมื่อข้ากลับไปที่ตระกูล ท่านพ่อและท่านแม่ต่างทุ่มเท ทรัพยากรให้ข้าในการฝึกฝน พลังยุทธ์ของข้าจึงเลื่อนระดับได้เร็วเป็นอย่างมาก แต่พี่เย่เองก็เกือบจะทะลวงผ่านอาณาจักรมหาคุรุยุทธ์แล้วเช่นกัน ” หงเยว่กล่าวด้วยรอยยิ้ม 

           หงเยว่ รู้ดีว่าความเร็วในการฝึกฝนของโจวเย่ นั้นน่ากลัวเพียงใด

            โจวเย่ ใช้วิธีลึกลับปกปิดฐานการฝึกฝนของตนเอง ” และจากนั้นภายใต้การควบคุมของเขาเอง รัศมีพลังยุทธ์จากร่างกายของเขาก็หายไปจนหมด

           โจวเย่รู้สึกไม่สบายใจเสมอเมื่อมีคนมองฐานการฝึกฝนของเขา

          ซีเว่ย ข้าได้ยินมาว่าพี่เย่เป็นปรมาจารย์นักปรับแต่งอาวุธที่มีชื่อเสียงในดินแดนทิศใต้ จริงหรือไม่ ? หงเยว่ถาม

           เถียนซีเว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม "เจ้าจะได้เห็นเองในอนาคต รีบไปกันเถอะ"

            ระหว่างทางหงเยว่ กับเถียนซีเว่ยพูดคุยกันไปตลอดทาง 

           ภายในสามวัน ทั้งสี่ก็มาถึงเขตแดนระหว่างดินแดนทิศใต้และดินแดนทิศตะวันตก 

             ข้าไม่เคยมาที่ดินแดนทิศตะวันตกเลยตั้งแต่เกิดมา สถาบันอัคคี และนิกายที่แข็งแกร่งที่สุดของจักรวรรดิอัคคีก็อยู่ที่ดินแดนทิศตะวันตกด้วย ” เถียนซีเว่ย กล่าวอย่างตื่นเต้น

          พี่ใหญ่ ตระกูลของท่านอยู่ที่ไหนเหรอ ? ไป๋หมิง ถาม

           เมืองไป๋หนาน ยังอยู่อีกไกล เราลงไปหาของกินก่อนข้าหิวแล้ว” โจวเย่กล่าวและยิ้ม 

           หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ทั้งสี่ก็ก้าวเข้าสู่เมืองวิหค ซึ่งยังอยู่ในเขตเเดนทิศใต้อยู่ 

             เมืองวิหค มีทหารจักรวรรดิจำนวนมากคอยเฝ้าประตูเมือง เช่นเดียวกับในพื้นที่อื่นๆ

             หลังจากกินและดื่มแล้ว ทั้งสี่ก็จะออกเดินทางต่อ

              โจวเย่ เขาต้องการกลับไปที่เมืองไป๋หนาน ตระกูลโจว โดยเร็วที่สุด

              แต่ขณะที่ทั้งสี่คนเดินออกจากร้านอาหาร เนื่องจากความงามอันน่าทึ่งของหงเยว่ และเถียนซีเว่ย ก่อนจะเข้าไปในร้านอาหาร ได้ดึงดูดสายตานับไม่ถ้วน ขณะนี้มีคนปิดกั้นทางออกจากร้านอาหารเอาไว้

            นายน้อยทั้งสามจ้องไปที่หงเยว่ และเถียนซีเว่ย อย่างตรงไปตรงมา และกลืนน้ำลายอย่างต่อเนื่อง 

          ช่างสวยงามมาก !" ชายคนหนึ่งพูดอย่างตื่นเต้น 

              เกิดความโกลาหลที่ทางเข้าร้านอาหาร และสายตาของผู้ชายทุกคนก็จ้องมองไปที่หงเยว่ และเถียนซีเว่ย 

            เมื่อรับรู้ถึงการจ้องมองเหล่านี้ ใบหน้าที่สวยงามของ หงเยว่ และเถียนซีเว่ย ก็เย็นชาทันที และดวงตาที่สวยงามของพวกเธอก็เต็มไปด้วยความรังเกียจ และจิตแห่งการสังหารก็ได้ปะทุออกมา

               โจวเย่ ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม พวกเจ้าต้องการทำอะไร? 

            ยังต้องถามอีกเหรอพี่ใหญ่ !”ไป๋หมิง พูดอย่างฉุนเฉียว คนโง่ทุกคนสามารถเดาได้ว่าพวกเขากำลังต้องการหงเยว่ และเถียนซีเว่ย 

              เจ้าสองคนไปซะจะดีกว่า นายน้อยคนนี้ไม่สนใจพวกเจ้าทั้งสองคน นายน้อยคนหนึ่ง เหลือบมองโจวเย่ และเถียนซีเว่ย ด้วยความดูถูก เขาเยาะเย้ย และจ้องมองไปที่หงเยว่ และเถียนซีเว่ย 

           เจ้าเด็กเหม็น รีบไปซะถ้าไม่อยากตาย อย่ามาขัดขวางนายน้อยคนนี้กับสาวสวย  

"เปรี๊ย!"

           ทันทีที่เสียงของนายคันนั้นหยุดลง ก็มีเสียงตบอย่างกะทันหัน รอยฝ่ามือสีแดงปรากฏบนใบหน้าของเขาในทันที และมีเลือดไหลออกมาจากมุมปากของเขา

          การตบครั้งนี้ทำให้ถนนเงียบลง และทุกคนก็ตกตะลึง ทุกคนจ้องมองไปที่โจวเย่ 

           นายน้อยคนนั้นนั้นก็ตกตะลึงเช่นกัน เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดบนใบหน้า 

           ...เด็กคนนั้นกล้าตบคุณชายอู๋จุน! เขา...เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วเหรอ?”

คุณชายอู๋จุน... ถูกทุบตี!”

           มีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น! เรื่องใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น!"

  ฝูงชนบนถนนต่างหวาดกลัวและตื่นตระหนก

               เจ้า... เจ้ากล้าดียังไงมาตีข้า! นายน้อยอู๋จุน จ้องมองไปที่โจวเย่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ และความโกรธก็พุ่งเข้ามาในหัวใจของเขา

เปรี๊ย!"

              นายน้อยยังพูดไม่ทันจบ โจวเย่ก็ตบออกอีกครั้ง เสียงที่คมชัดดังขึ้นอีกครั้ง และพลังจากการตบที่รุนแรง ทำให้นายน้อยอู๋จุนล้มลงบนพื้นโดยตรง

               แส่หาความตาย!" ไป๋หมิง เยาะเย้ยอย่างสนุกสนาน

               แกกล้าทุบตีข้าเหรอ ไอ้โง่! แกเบื่อชีวิตแล้วหรอ!” นายน้อยอู๋จุน โกรธมาก ใบหน้าของเขาน่าเกลียดมากในขณะนี้

                ข้าทุบตีเจ้าแล้วจะทำไม !” โจวเย่พูดอย่างไร้อารมณ์ น้ำเสียงของเขาเย็นชา

                  ฆ่ามันให้ข้า!” นายน้อยอู๋จุน คำรามอย่างโกรธเกรี้ยว

               นายน้อยอีกคนตะโกนด้วยความโกรธ "ฆ่าเด็กเหม็นสองคนนั้น แล้วนำผู้หญิงสองคนนั้นมาหาข้า!"

                    ทหารยามหลายคนรีบพุ่งโจมตีไปที่โจวเย่และไป๋หมิง

              “หึหึ! ให้ข้าลองดูหน่อยว่าพวกเจ้ามีความสามารถพอหรือไม่!” ไป๋หมิงเยาะเย้ย เขาเริ่มการโจมตีทันที

             โจวเย่ ได้ดำเนินการไปแล้ว ใครก็ตามที่คิดไม่ดีต่อหงเยว่ และเถียนซีเว่ย จะได้สัมผัสถึงผลของความคิดนั้น 

ปัง ปัง !"

              โจวเย่ และไป๋หมิง โจมตีอย่างโหดเหี้ยม ทหารยามที่พุ่งเข้ามาถูกโจวเย่ และไป๋หมิงสังหารโดยไม่มีความเมตตา การสังหารพวกเขาไม่จำเป็นต้องใช้พลังชีวิต 

             วิธีการอันโหดเหี้ยมของชายทั้งสองทำให้ ฝูงชนหวาดกลัว และหลายคนก็หนีไปเพราะกลัวกับปัญหาที่จะตามมา