ฤทธิ์กระบี่เทพมารราคะสยบปฐพี..!!

        ณ โพรงถ้ำลึกขนาดใหญ่ที่อยู่ใต้พรรคมารราคะ ยามนี้เว่ยเซี่ยได้ร่วงหล่นลงมานอนแผ่หลาอยู่บนพื้นเป็นที่เรียบร้อย สาเหตุที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะมันบังเอิญไปแตะโดนกลไกที่อยู่บนกำแพงในห้องลับด้านบนนั่นเอง….

        "อูยยย…ยยยนี่ข้ายังไม่ตายรึ เจ็บชะมัด แต่เอ๊ะ!? ก็ไม่เจ็บเท่าไหร่นี่ น่าแปลกยิ่งนักเหตุใดที่พื้นถ้ำแห่งนี้จึงนิ่มราวกับ….." เว่ยเซี่ยขมวดมุ่นคิ้วด้วยความงุนงงก่อนที่มันจะมือลูบ ๆ คลำ ๆ ไปบนพื้นที่ตัวเองพึ่งจะลุกขึ้นมานั่ง แต่ในยามนั้นก็ได้มีเสียงของเด็กสาวผู้หนึ่งร้องโวยวายตวาดดังลั่น

        "เจ้าคนบ้า..!! จะไม่นิ่มได้ยังไง ก็เจ้านั่งทับร่างข้าอยู่ ลุกออกไปได้แล้วตัวหนักเป็นชะมัด.." เสียงของเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนที่เว่ยเซี่ยลักพาตัวมาด้วยนั้นเอง นางเองก็ตกลงมาเช่นกัน เพราะเจ้าเว่ยเซี่ยที่มองไม่เห็นจากฝุ่นควัน บวกกับความตกใจ มันจึงเหวี่ยงแขนสะเปะสะปะไปคว้าข้อมือของเด็กสาว

        "อ้าว เจ้านั้นเองมิน่าเล่า พื้นถึงได้นุ่มนิ่มนัก" เจ้าเว่ยเซี่ยยิ้มเยาะอย่างยียวนก่อนที่มันจะลุกยืนขึ้น และยื่นมาเพื่อที่จะดึงเด็กสาวขึ้น แต่นางก็ทำสีหน้ากระเง้ากระงอด มองตาขวางก่อนจะปัดมือเว่ยเซี่ยทิ้ง แล้วลุกขึ้นเอง

        "อย่ามาแตะต้องตัวข้า เจ้าโจรลามก…" เด็กสาวแค่นเสียงพูดก่อนจะกอดอก และหันหน้าไปทางอื่น

        พอเว่ยเซี่ยเห็นเช่นนั้น มันก็แสยะยิ้มที่มุมปากอย่างชั่วร้าย ก่อนจะเอ่ยขึ้นทันที "ไม่ให้ข้าแตะต้องตัวเจ้ารึ? เอ๋ แต่ดูเหมือนข้าจะโดนตัวเจ้าไปสามครั้งแล้วนะ ครั้งแรกตอนที่โอบเอวเจ้าแล้วหลบหนี ครั้งที่สองตอนที่ดึงแขนเจ้าลงมาข้างล่าง แล้วก็ครั้งล่าสุดที่ข้าสัมผัสโดน….ก้นนิ่ม ๆ ของเจ้า ตอนที่นั่งทับเมื่อครู่…"

        วาจาของเว่ยเซี่ยทำเอาเด็กสาวหน้าแดงกำด้วยความอายบวกกับความโมโห นางชี้หน้าเว่ยเซี่ยก่อนที่จะเตรียมอ้าปากด่าทอมัน แต่ทว่าในยามนั้นก็ได้มีเสียงของสตรีนางหนึ่งเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

        "หยุดได้แล้วถิงถิง"

        พอเว่ยเซี่ย กับเด็กสาวที่มีนามว่า ถิงถิง หันไปตามเสียงทั้งคู่ก็ได้พบกับสตรีลึกลับในชุดดำคนก่อนหน้านี้ที่ช่วยเว่ยเซี่ยเอาไว้ ดูเหมือนนางจะตามเด็กทั้งสองลงมาในถ้ำแห่งนี้ด้วยเช่นกัน

        "เป็นท่านนั้นเอง ข้าหลงนึกว่าท่านหนีไปแล้วเสียอีก เหตุใดท่านถึง…" เว่ยเซี่ยหันไปสนทนากับสตรีชุดดำแต่ยังมิทันจะได้กล่าวจบเสียงของ เด็กสาวก็ร้องดังตัดหน้าของมันเสียก่อน

        "ท่านแม่..!! ท่านตามลงมาช่วยข้าเช่นนั้นรึ ข้าดีใจเหลือเกิน" ถิงถิงกล่าวเสียงดังออกก่อนที่นางจะโผเข้าไปกอดสตรีชุดดำที่สวมผ้าปกคลุมใบหน้าครึ่งล่าง

        นางถอดทอนหายใจก่อนจะส่ายหน้า และเอ่ยขึ้น " มันก็ย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว ใครจะปล่อยให้เจ้าตกลงมาข้างล่างนี่กับเว่ยเซี่ยเพียงสองคนได้เล่า"

        เว่ยเซี่ยที่ยืนฟังอยู่พลันดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงในทันที เพราะมันพบว่า แท้จริงแล้ว สตรีชุดดำผู้นี้ แท้จริง คือหญิงสาวที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายฟางเหนียงมารดาของมันนั้นเอง แต่น่าแปลกยิ่งกว่าเดิมเพราะนางรู้จักชื่อเสียงเรียงนามของมันด้วย คำถามมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวของมันไม่หยุด เว่ยเซี่ยจึงคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะได้รู้คำตอบทุกอย่าง มันจึงตัดสินเอ่ยปากถามนางออกไปตรง ๆ ทันที

        "หากไม่เป็นการรบกวนไป เกินข้าขอถามท่านตรง ๆ เลยได้หรือไม่ ว่าแท้จริงท่านเป็นผู้ใดกันแน่ ท่านรู้นามข้า ช่วยข้าหลบหนี แถมใบหน้าท่านยัง….."

        "ใบหน้าของข้ายังเหมือนมารดาของเจ้าใช่หรือไม่" สตรีชุดดำกล่าวขึ้นพร้อมยกมือขึ้นมาแกะผ้าปิดบังใบหน้าของนางออก

        "ขะ ขอรับ…" เว่ยเซี่ยกล่าวตอบนางเบา ๆ ก่อนเห็นใบหน้าอันงดงามของนางชัด ๆ เป็นครั้งแรก

        "เช่นนั้นข้าก็บอกเจ้า นามของข้าคือ เย่เหนียง เป็นพี่สาวฝาแฝดของมารดาเจ้าเช่นไรเล่า เว่ยเซี่ยหลานป้า.."

        พอเว่ยเซี่ยได้มันก็ถึงกับอ้าปากค้างตัวแข็งทื่อ "ทะ ท่านป้าของข้ากระนั้นรึ!" มันนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนที่จะเริ่มทบทวนความหลังครั้งที่ยังอยู่ในกระท่อมบนภูเขา ครั้งหนึ่งฟางเหนียงเคยเล่าให้มันฟังถึงช่วยวัยเยาว์ของนาง ดูเหมือนจะเคยกล่าวถึงเรื่อง เย่เหนียงด้วย แต่ตอนนั้นเว่ยเซี่ยอายุยังน้อยมันจึงจำเรื่องที่มารดาเล่าให้ฟังไม่ค่อยจะได้ทั้งหมด จนมาบัดนี้ถึงจะนึกออก

        "ใช่แล้ว ท่านแม่เคยเล่าเรื่องของท่านป้าให้ข้าฟัง มิน่าเล่าใบหน้าของท่านจึงคล้ายท่านแม่นัก แถมยังยื่นมือช่วยเหลือข้าอีก" รอยยิ้มกว้างของเว่ยเซี่ยปรากฏชัดขึ้นบนใบหน้าของมัน มันรีบค้อมตัว ยกมือประสาน

        ให้เย่เหนียงทันที

        "ไม่ต้องมาพิธีรีตองหรอกหลานป้า แค่ป้าได้เจอเจ้าที่นี่ก็นับว่าป้ามีโชคดีมากนักเช่นกัน แล้วนี่มารดาของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" เย่เหนียงโบกมือก่อนจะส่งยิ้มบาง ๆ ให้เว่ยเซี่ย และเอ่ยถามถึงฟางเหนียง เว่ยเซี่ยจึงเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้นางฟัง…

        ***

        "แท้จริงเรื่องราวเป็นเช่นนี้นี่เอง ป้าเองก็ไม่ได้ติดต่อกับมารดาของเจ้า นานนับหลายสิบปีแล้วจึงมิรู้ข่าวคราว ป้าเสียใจด้วยเรื่องเว่ยถังบิดาของเจ้า" เย่เหนียงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย เพราะอันที่จริงนางก็ไม่ได้เล่าเรื่องทุกอย่างออกมาให้เว่ยเซี่ยทราบ เรื่องวีรกรรมสุดแสบ สุดเจ้าชู้ในวัยหนุ่มของเว่ยถัง ที่มีกับนาง ก่อนที่จะพา ฟางเหนียงหลบหนีออกไปจากพรรคมารราคะ

        "ด้วยเหตุนี้แหละท่านป้า ข้าถึงต้องลอบเข้ามายังพรรคมารแห่งนี้เพื่อทำงานให้สำเร็จลุล่วง แล้วอาวุโสลึกลับผู้นั้นจึงจะถอนพิษร้ายให้ข้า จริงสิ ท่านป้าพอจะช่วยข้าได้หรือไม่…" เว่ยเซี่ยกล่าวถามเย่เหนียงด้วยความหวัง ซึ่งได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของนางดูจะกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันตา

        "เช่นเองสินะขอรับ ท่านป้าเป็นถึงภรรยาของทูตซ้ายแห่งพรรค หากช่วยคนนอกอย่างข้า ท่านป้าเองก็อาจจะพลอยมีความผิดไปด้วย" พอเว่ยเซี่ยอ่านสีหน้าของเย่เหนียงมันจะกล่าวออกมา แต่ในตอนนั้นเอง เอี้ยง ถิงถิง ลูกพี่ลูกน้องคนงามของมันก็ได้เอ่ยสวนขึ้น

        "ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อยเจ้าบ้า! ที่ท่านแม่ของข้าไม่ช่วย ไม่ใช่เพราะไม่อยากช่วย แต่นางช่วยไม่ได้ต่างหาก"

        "ช่วยไม่ได้? เจ้าหมายความเช่นไร" เว่ยเซี่ยขมวดมุ่นคิ้วก่อนจะถามกลับ

        "ก็เพราะว่าผู้อาวุโส เทียนยู่อี้นะ ตายจากไปเมื่อครึ่งปีก่อนแล้วยังไงเล่า…"

        พอเว่ยเซี่ยได้ฟังมันก็ถึงกับนิ่งอึ้งอ้าปากค้างไปชั่วขณะในทันที

        "แท้จริงเป็นเช่นนี้นี่เอง... ประเดี๋ยวก่อน งั้นก็แปลว่างานของข้าสำเร็จเสร็จสิ้นแล้วสินะยอดไปเลย ไม่ต้องเหนื่อยด้วยซ้ำ.." รอยยิ้มแห่งความดีใจของเว่ยเซี่ยปรากฏออกมาบนใบหน้าของมัน ก่อนที่ถิงถิง จะกล่าวบางอย่างออกมาทำลายความรู้นี่จนมลายหายสิ้น

        "จ้า ๆ ดีใจด้วยนะพ่อคนเก่ง แต่เจ้าลืมอะไรไปหรือไม่ ว่าตอนนี้พวกเราสามคนติดอยู่ในถ้ำประหลาดใต้ดินแห่งแห่งนี้ ทางออกอยู่ตรงไหนก็ยังไม่รู้เลย.." พอเว่ยเซี่ยได้ยินถิงถิงกล่าวเช่นนั้น รอยยิ้มสดใสของมันก็แปรเปลี่ยนเป็น รอยยิ้มที่เหือดแห้งเร็วพลัน

        "จริงด้วยข้าลืมไปเลย แล้วพวกเราจะออกไปยังไงล่ะเนี่ย ท่านป้าท่านรู้ทางออกหรือไม่?" เว่ยเซี่ยหันไปเอ่ยถามเย่เหนียงแต่นางก็ส่ายหน้าอย่างแช่มช้า ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ป้าเองก็ไม่รู้เช่นกันเว่ยเซี่ย แม้ป้าจะเกิดและเติบโตมาในพรรคมารแห่งนี้พร้อมกับมารดาของเจ้า แต่นี่เป็นครั้งแรก ที่ป้ารู้ว่าใต้พรรคมีโถงถ้ำลับแห่งนี้ซุกซ่อนอยู่"

        คำตอบของเย่เหนียงทำให้ความหวังอันริบหรี่ของเว่ยเซี่ย มอดดับราวกับกองไฟโดนน้ำราดรด แต่ถึงยังไงเสีย มันก็ยังไม่ยอมถอดถอดใจง่าย ๆ เว่ยเซี่ยคิดว่าตนเองจะต้องกลับไปหาฟางเหนียงมารดาของที่รออยู่ภายนอกให้จงได้...

        จบบท