ตอนที่8 นานะ
กลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนกลิ่นลูกหมาแรกเกิดลิ้นยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ความอุ่นที่บังเกิดขึ้นตรงท้อง ััที่อ่อนนุ่มคละเคล้าไปกับลมหายใจยิ่งเมื่อสายลมอ่อนตอนเช้าพัดเอาไอน้ำจากบึงที่มีกลิ่นหอมเฉพาะของมันที่มาจากดอกไม้ของพืชน้ำหลากชนิดที่แข่งกันผลิบานในตอนเช้าแสงแดดอ่อนกระทบสร้างไออุ่นละมุน ความรู้สึกที่เหมือนกับมีอะไรหนัก ๆ ทับที่ตัวคาดเดาน้ำหนักของมันก็ราว ๆ 10 กว่ากิโล
“งืม...งืม ๆ” สุรเสียงเล็ก ๆ เปล่งออกมาทางจมูกการขยับที่เหมือนกับเอาอะไรมาสะกิดรัดร่างกาย
ไผ่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนั้นพลันก็ค่อยๆ เปิดเปลือกตา แต่แสงแดดเ้ากรรมดันแรงไปหน่อยจึงต้องหลับตาก่อนแล้วค่อย ๆให้มันชินกับแสงข้างในเปลือกตาเมื่อชัดเจนแล้วก็มองไปยังเสียง งืม ๆ เล็ก ๆที่เป็ต้นเหตุ
ผมสีน้ำตาลเพลิงสั้นประบ่าพลิ้วไสวไปตามแรงลมตาที่หลับพริ้มยิ้มละไมอย่างมีความสุข มือน้อย ๆ ค่อย ๆ เลื่อนมาโอบกอดเรือนร่างที่เปลือยเปล่าของไผ่ชุดใส่สีเขียวอ่อนใบไม้ที่แขนเสื้อเลยออกมาจนแทบจะกลบมือน้อย ๆ นั้นผิวสีขาวนวลผ่องแถมด้วยความนุ่มละไมคล้ายกับยืดหยุ่นได้
“เอ๋...เด็กผู้หญิง...อยู่ในป่าไร้ผู้คน...หระหรือว่าจะเป็..."
“เชี่ย! ผีหลอกแล้วไง!”ไผ่สังเกตเด็กตัวน้อยไม่ทันไรพลันก็ะโทั้งที่ยังนอนอยู่เล่นเอาเด็กตัวน้อยๆ ต้องตกกระทบพื้นพลันเ้าไผ่ก็ะโแทบจะลั่นป่าว่าผีหลอกจากนั้นก็พนมมือไหว้แล้วท่อง นะโม นะโมซ้ำ ๆ กันไปมาอยู่อย่างนั้น แรงกระทบดังกล่าวได้ทำให้เด็กตัวน้อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นและเหมือนว่าเธอไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ
ั์ตาสีน้ำตาลเพลิงแวววับเป็ประกายเมื่อกระทบกับแสงตะวันเด็กตัวน้อยยิ้มละไมแล้วลุกนั่ง ตัวเสื้อที่ใหญ่เกินขนาดตัวได้คลุมเรือนร่างน้อย ๆไว้ทั้งหมด แขนเสื้อที่ยาวจนเลยมือทั้งสองข้าง จากนั้นหันมามองมายังชายที่พนมมือตรงหน้าท่องนะโมนะโมซ้ำ ๆ
“พี่ชาย ทำไรเหยอ?”เสียงน้อย ๆ ของเด็กสาวพูดอีกภาษาหนึ่งแต่คนฟังรู้สึกได้ถึงความหมายที่้าสื่อออกมาเล่นเอาไผ่ชะงักไปชั่วขณะ พร้อมกับหัวสมองขบคิดหาต้นเหตุและสาเหตุที่ทำให้เข้าใจภาษาที่เด็กพูด
“หรือว่าสมองเรากระทบกระเทือนเข้าใจความหมายเฉย ....อ่ะเฮ้ยเด็กเปรต ยะ อย่ามาหลอกมาหลอนพี่เลยนะพี่ไม่รู้ว่าหนูสิงสถิตอยู่ที่ต้นไม้ที่พี่โค่น ขอโทษนะค้าบพี่ขอโทษอย่ามาหลอกหลอนพี่เลย พี่กลัวแล้วค้าบ” เ้าไผ่ยังคงเข้าใจในแบบของเขาต่อไป
“เอ๋ พี่ชายพูดอะไรนานะไม่ใช่ภูติพฤกษานะจะได้อาศัยอยู่กับต้นไม้ นานะไม่ได้มาหลอกพี่ชายเสียหน่อย”หนูน้อยขยับปากพูดเสียงใสด้วยรอยยิ้มละไมละลายใจของเหล่าชายผู้เป็โลลิค่อนทั้งหลายแววตาเป็ประกายนั้นน่ารักเสียจนอยากจะเข้าไปกอดแล้วหอมแก้มหลาย ๆ ฟอด ไผ่นั่ง งงกับการอธิบายของเด็กคนนั้น พลันสองเท้าก็ขยับเข้าไปใกล้ ๆ แล้วสองมือก็จับแก้มแล้วลองดึงๆ ดู ไผ่ก็เข้าไปใกล้ตัวของเด็กน้อยแล้วดมฟุดฟิด ฟุดฟิด
“มีกลิ่นนมงัว ผิวนุ่ม มะไม่น่าจะใช่ผี...แหละมั้ง” เ้าไผ่พูดแล้วลองดึงแก้มอันนุ่มนิ่มอีกที
“หยูดดึงด้ายแย้วพี่ชายยหนูม่ายใช่ภูติผีตะไรนะ” นานะพูดในท่าทีที่โดนเ้าไผ่ดึงแก้มอยู่เสียงที่เปล่งออกมาจึงไม่ค่อยชัดเจน
ไผ่พยักหน้าหงึก ๆ รัว ๆแต่มือก็ยังคงดึงแก้มต่อไป
“เด็กเปรตจ้ะ หนูมาอยู่ในป่านี้ได้ยังไงเหรอพ่อแม่ละไปไหน แล้วหนูมีบ้านอยู่มั้ย” คำถามของเ้าไผ่พ่วงไปทันทีทันได้จนหนูน้อยเบ้ปากบู่ยบู่ย
“เรียกว่านานะ หนูชื่อนานะ ไม่ได้ซื่อเปรตเสียหน่อย หนูอยู่ที่นี่มาั้แ่เกิดแล้วท่านพ่อกับท่านแม่ก็อยู่ข้างในนู้น บ้านนานะก็หลังโตมากเลยนะ แล้วอีกอย่างฝ่ายที่จะถามควรจะเป็นานะมากกว่านะ บู่ยยย” นานะน้อยตอบคำถามแล้วทำสีหน้าคล้ายไม่พอใจแต่ไอ้สีหน้าแบบนี้มันเป็สิ่งที่่ชิงหัวใจเหล่าโลลิชัด ๆ
“เออ..นั้นสินะ แหะ ๆว่าแต่นานะจะถามอะไรพี่เหรอ” ไผ่ทำหน้าเหยเกแล้วยิ้มเหย ๆ
“พี่ชายเข้ามาในนี้ได้ยังไงปกติไม่มีใครเข้ามาในอาณาเขตทมิฬของท่านพ่อได้ แล้วทำไมพี่ชายถึงได้...” นานะพูดไม่จบแต่ใช้แววตาสดใสจ้องมายังดวงตาของไผ่แทน
“จะไปรู้ได้ไงฟร๊ะ อะแฮ่มอย่าจ้องหน้าพี่เหมือนกับว่าพี่เป็โจรผู้ร้ายอย่างนั้นสิ พี่ก็ไม่รู้ว่ามาได้ยังไงว่าแต่นี่เป็การทดลองของหน่วยงานไหนเหรอ” ไผ่พูดอธิบายทันควันเพราะกลัวว่าหากหนูนานะไปฟ้องพ่อกับแม่ล่ะก็ความซวยคงได้มาเยือนแน่แท้
“ทดลอง อะไรคือทดลองที่นี่คือบ้านของนานะ พี่ชายไม่ควรอยู่ที่นี่ ออกไปจากม่านทมิฬเถอะพี่ชาย” หนูนานะเอ่ย ไผ่เอียงคอสงสัยพลันคิดในใจว่าเด็กคนนี้คงเป็หนึ่งในตัวอย่างการทดลองอย่างไรเสียเขาต้องเก็บข้อมูลเพื่อนำไปรายงาน ดังนั้นเขาจะออกไปมือเปล่าไม่ได้
“ไม่ออกอ่ะ ถ้าออกไปก็กลายเป็อาหารพวกข้างนอกน่ะสิแถมที่นี่ก็เงียบสงบดีออก พี่ก็เลยกะว่าจะพักที่นี่ชั่วคราว แต่เอ นี่นานะอายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย..” เ้าไผ่ตอบคำถามหนูนานะแล้วดูร่างอันเล็กกระจ้อยนั้นก็สงสัยสิท่านว่านี่มันเด็กจริงหรือเปล่าทำไมถึงถามเยอะ
“นานะอายุ 2 ขวบแล้วพี่ชายล่ะ” นานะตอบพร้อมกับคำถามใหม่
“พี่อายุ 17 มั้งนะ”ไผ่ตอบยิ้ม ๆ
“17 ขวบเหรอ พี่ชายโกหกนานะรู้ว่าใครโกหก บอกอายุจริงพี่ชายมานะ ไม่งั้นนานะจะกัดพี่ชาย” นานะถามอีกทำท่าจับแขนอ้าปากให้เห็นฟันซี่ขาวสองซี่ด้านมุมปากเหมือนเป็เขี้ยวเเหลมเล็กยื่นออกมาแววตาสื่อแววว่าถ้าไม่พูดความจริงเธอจะกัดทันที
“เฮ้ย! อายุ กะ ก็ สิบเจ็ดนั่นแหละ การวัดอายุของพี่กับนานะคงไม่เหมือนกันว่าแต่เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงล่ะ ไม่กลับไปหาพ่อแม่เหรอ” ไผ่เปลี่ยนคำถาม
“อืม....นานะออกมาเดินเล่นแล้วก็ได้กลิ่นหอมของอาหาร ก็เลยตามมาจนเจอที่นี่แหละอาหารที่พี่ชายทำอร่อยมากเลยนะ แถมตัวพี่ชายก็อุ่นด้วย” นานะพูดยิ้มใสๆ ไม่เหมือนกับตอนถามคำถามที่เล่นเอาเ้าไผ่ต้องเหงื่อตก
“เอ่อ งั้นเหรออืม..เอาเป็ว่าตอนนี้นานะก็กลับไปหาคุณพ่อกับคุณแม่ได้แล้วนะส่วนพี่ชายจะขอสะสางธุระตรงนี้ก่อน สรุปก็คือทางใครทางมันก็แล้วกันเนาะ เข้าใจ๊!”ไผ่พูดในทำนองที่แบบว่าอยากจะไล่ให้นานะไปไกล ๆตัวเขาเองก็ล่อนจ้อนยังไม่คิดจะหาผ้ามาใส่ แถมยังไม่พอเ้าตัวก็เดินลงบึงน้ำแล้วจัดการอาบน้ำอีกรอบแต่อาบคราวนี้ไม่ได้ใช้แชมพู หรือสบู่อะไร แค่ถู ๆแล้วก็ล้างตัวด้วยน้ำเปล่าเพียงเท่านั้น เมื่อขัดจนสะอาดแล้วก็เดินขึ้นฝั่งจัดการก่อไฟโดยใช้ถ่านที่ใกล้จะมอดดับอยู่รอมร่อเป็เชื้อเพลิงใบไม้ที่เปียกน้ำค้างยามเช้าก็หาได้เป็อุปสรรคเพียงแต่กว่าจะติดไฟก็ใช้เวลานานหน่อย ส่วนนานะตัวเล็กเธอยังไม่ไปไหนนั่งบนกองใบไม้มองดูเ้าไผ่ทำกิจกรรมของมัน ปลาที่ตากไว้ก็นำมาย่างส่วนหนึ่งอีกส่วนหนึ่งก็นำมาห่อใบไม้ชนิดเดิมเช่นเคย เมนูอาหารก็คงจะเมนูเดิมเมื่อวานเพียงแต่วันนี้ไผ่ล้วงเอาช็อกโกแลตแท่งในกระเป๋าออกมาแล้วก็แบ่งหนึ่งส่วนสามใส่เข้าไปในห่อใบไม้พร้อมกับเนื้อปลาอีกส่วนหนึ่งก็เคี้ยวตุ้ย ๆ ด้วยรอยยิ้มหวานพริ้ม
นานะตัวน้อยก็จ้องดูห่อช็อกโกแลตไม่ละสายตาจนเ้าไผ่ต้องยื่นส่วนที่เหลือให้เธอก็รับไว้แถมออกอาการดีใจเป็พิเศษ จมูกน้อย ๆ ดมช็อกโกแลตอยู่ชั่วครู่หนึ่ง
“หอมจัง” นานะพูดพร้อมกับกัดหมับไปที่แท่งช็อกโกแลต เธอหลับตาหวานพริ้มเพื่อให้ลิ้นซึมซับรสชาติแห่งความหวานกลิ่นหอมละมุน รสชาติกลมกล่อมกระตุ้นความอยาก แถมสารอาหารก็อัดแน่น มันหวานจนทำให้นานะยิ้มอยู่นานสองนานเธอค่อย ๆ กัดกินเหมือนกับว่าไม่อยากจะให้มันหมดในตอนนี้
ทางด้านไผ่พอปลาสุกได้ที่ก็นำมาวางไว้กับใบไม้หอมที่พึ่งเด็ดมาจากเครือสด ๆ ร้อน ๆปลาทั้งย่างทั้งห่อใบไม้วางเรียงกัน ครั้งนี้มีปริมาณเยอะกว่าเมื่อวานถึง 2 เท่า
“นานะ จะทานด้วยกันมั้ย”เ้าไผ่เรียกนานะที่หลับตาพริ้มแล้วค่อย ๆกินขนมหวานที่เป็ของโปรดตน เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาแล้ววิ่งแจ้นถือช็อกโกแลตมาสองเท้าะโเข้ามานั่งบนตักของเ้าไผ่ที่นั่งอยู่อย่างรวดเร็ว
“นานะหิว นานะอยากกิน”เสียงใสของนานะเอื้อนเอ่ย ช็อกโกแลตที่ยังไม่หมดถูกเก็บไว้ในเสื้อของเธอจมูกน้อย ๆ สูดกลิ่นอาหาร แล้วกล่าวชมมือทั้งสองที่แขนเสื้อมันเลยไปจนจะลากพื้นอยู่รอมร่อยื่นไปเพื่อจะหยิบปลามาทานแต่ก็ถูกเ้าไผ่ขัดไว้เสียก่อน
“เดี๋ยวสินานะมาเดี๋ยวพี่พับแขนเสื้อให้ก่อน ขืนเราทานทั้งอย่างนี้ก็เปื้อนพอดีสิ” เ้าไผ่ไม่พูดเปล่าบรรจงพับแขนเสื้อของนานะอย่างเรียบร้อย เสร็จสรรพหนูน้อยก็ลงมือทานคนแรกโดยไม่รอเ้าไผ่ส่วนคนทำอาหารก็ได้แต่เกาหัวแหงก ๆ
“อร่อยจังเลยพี่ชายกลิ่นก็หอมด้วย ผลไม้สีดำมันเข้ากับเนื้อปลาจนหยุดกินไม่ได้เลย นานะอยากกินอีก”นานะตัวน้อยพูดชมแล้วอ้อนเ้าไผ่
“ผลไม้สีดำที่นานะพูดถึงเขาเรียกว่าช็อกโกแลตอืมที่จริงมันไม่ใช่ผลไม้หรอก แต่มันคือขนม แม้จะมีเปลือกแต่มันก็ถูกทำขึ้นโดยฝีมืุ์นะ”ไผ่พูดอธิบายให้กับนานะ
“มนุษย์เหรอพวกมนุษย์สามารถทำขนมที่อร่อยแบบนี้ได้ด้วยเหรอพี่ชาย นานะชอบมนุษย์แล้วสิ นานะอยากเจุ์”นานะตัวน้อยพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพลันมือน้อย ๆก็เข้าปากเพื่อดูดเอาคราบช็อกโกแลตที่ติดอยู่
“นานะพูดเหมือนว่าตัวเองไม่ใช่มนุษย์เลยนะ”ไผ่พูดด้วยความสงสัย เขาอยากรู้ว่าเด็กคนนี้จะเรียกตัวเองว่าอย่างไร
“นานะไม่ใช่มนุษย์พ่อบอกว่านานะนั้นเหนือกว่ามนุษย์ และยังบอกว่าพวกมนุษย์ส่วนใหญ่น่ากลัว” นานะพูดตามประสาเด็กที่ถูกอบรมสั่งสอนจากผู้ใหญ่
“ก็พอรู้อยู่หรอกว่าไม่ใช่มนุษย์ มนุษย์ส่วนใหญ่ก็น่ากลัวอย่างว่าแหละ อืมเริ่มเห็นเค้าลางความซวยแล้วแฮะแต่ว่านะนานะ เราไม่ใช่มนุษย์แล้วเป็อะไร” ไผ่กล่าวเขารู้สึกสงสารตัวทดลองนี้ที่ต้องเผชิญกับชะตากรรมชีวิตที่ไร้ซึ่งอิสระ
“นานะยังบอกไม่ได้หรอกพี่ชายใจดีจัง” นานะเอ่ย
“พี่ไม่ได้เป็คนดีอย่างที่เข้าใจหรอก เรายังไม่รู้จักพี่ดีพออย่าพึ่งด่วนสรุปสิ”ไผ่พูดด้วยคำพูดที่อ่อนโยนแต่แววตากลับนิ่งลึกมองไม่เห็นแววแห่งความสดใสส่วนนานะไม่ได้เห็นแววตานั้นเพราะมัวแต่นำใบไม้มาเลียเพื่อที่จะซึมซับเอารสชาติของมันไม่ให้เหลือเศษ
“เชี่ย! พี่ยังไม่ได้กินสักคำเลยนะเฟ้ย ตัวเล็กทำไมถึงกินจุขนาดนี้....โอ้...อาหารตูข้า”เ้าไผ่มองดูผลงานที่นานะทำแล้วก็บ่นอุบสรุปว่าเขาต้องประกอบอาหารอีกรอบ
“นานะขออีกนะ เอาเยอะ ๆเลยนะพี่ชาย” เสียงแจ้ว ๆ ของนานะหันมาพูดกับไผ่ แล้วเธอก็ลุกออกจากตักมือน้อยก็ควักเอาช็อกโกแลตในเสื้อมากินอย่างช้าๆ ทำเอาไผ่ถึงกับกุมขมับ
ร่างอันล่อนจ้อนของเ้าไผ่ก็ประกอบอาหารต่อไปโดยไม่มีความละอายใดๆ ทำเหมือนกับว่าเ้าตัวจะไม่สนใจอะไร เสร็จจากการทานอาหารรอบสองที่ทำมาเยอะเป็พิเศษสุดท้ายก็หมดเพราะนานะอีกเช่นเคย
ไผ่จัดการเก็บงานแล้วใส่เสื้อผ้าจากนั้นก็เก็บเกล็ดปลาไปกองรวม ๆ กันและเรียงกันตามขนาดอย่างเป็ระเบียบ
กระเป๋าเป้สะพายไว้ด้านหน้าด้านหลังแบกหนังปลาที่ใส่เกล็ดและเนื้อปลาบางส่วน เป้าหมายคือที่พักไผ่หันไปหานานะที่นั่งโบกมือให้
“พี่ไปก่อนนะเราก็กลับไปหาพ่อแม่ได้แล้ว” ไผ่หันมาพูดแล้วแบกหนังปลาเดินไปตามเครื่องหมายลูกศรที่ขีดไว้
“ค่าแล้วเจอกันใหม่น๊าพี่ชาย...” นานะโบกมือลา
เมื่อไผ่หายเข้าไปในป่านานะก็ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย
“นานะไปหาคุณพ่อราอิลดีกว่าแล้วเดี๋ยวจาขออนุญาตไปเล่นกับพี่ชาย อืมนานะจำกลิ่นพี่ชายได้น๊าหากอยู่ในอาณาเขตนี้นานะหาเจออยู่แล้ว เดี๋ยวนานะจะเล่าให้พ่อกับแม่ฟังเยอะๆ เลย” นานะพูดด้วยความไร้เดียงสาของเธอส่วนเ้าไผ่ก็รู้สึกหนาวสันหลังแปลก ๆ
เมื่อไปถึงที่พักก็จัดแจงวางหนังปลาลงกับพื้นสิ่งต่อไปที่ต้องทำก็คือเคลียร์พื้นที่ก่อนครึ่งวันผ่านไปพื้นที่เป็ใบไม้ก็ถูกเคลียร์จนถึงระยะ 100 เมตรตามที่ตั้งเป้าไว้มีดสั้นที่พาดกับเอวถูกหยิบขึ้นมา คาถาเดิมถูกร่ายอีกครั้ง
“ภารกิจต่อไปก็คือการทำโพรงต้นไม้เพื่อที่จะใช้เป็บ้านโพรงต้นไม้ครั้น เอาล่ะต้องเริ่มตรงนี้ก่อนอืม ๆ เนื้อไม้ก็แข็งพอใช้ได้ สงสัยคงต้องใช้เวลาหน่อย แต่ก็ช่างเหอะค่อยทำไปเดี๋ยวก็เสร็จ” เ้าไผ่พูดแล้วบรรจงเจาะกลางต้นไม้เพื่อทำเป็โพรง
ขนาดต้นไม้ใหญ่พอสมควรหากเจาะเป็โพรงได้นี่คาดว่าน่าจะนอนได้ 3-4 คนเลย
..................................
ด้านนานะ
เมื่อเธอกลับไปถึงบ้าน หลังเล็กๆหลังหนึ่งก็มุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือที่คุณพ่อกับคุณแม่เธอทำงานอยู่แล้วก็มีห้องนอน ห้องอะไรต่อมิอะไรในตัว แถมห้องนี้ยังมีหนังสือเก่าๆ เต็มไปหมดแถมเป็หนังสือที่แผ่ไอสีต่าง ๆ ออกมาอย่างชัดเจนนานะมาถึงก็หอมแก้มพ่อกับแม่คนละฟอดจากนั้นก็เล่าเื่ที่เจอในวันนี้ให้ฟังทั้งหมดส่วนคุณพ่อคุณแม่เธอก็ยิ้มแล้วลูบหัวพร้อมกับชมลูกสาวตนเองนานะเล่าจนหนำใจเธอแล้วก็ขออนุญาตไปเล่นกับชายที่เธอพูดถึง
“ท่านพ่อ หนูอยากไปเล่นกับพี่ชายให้หนูไปนะพ่อจ๋า” นานะเอ่ยอ้อนผู้เป็พ่อ
“ได้สิ ว่างๆก็พาเขามาเที่ยวบ้านเราบ้างนะ” ผู้เป็พ่อพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
“ค่างั้นนานะไปหาพี่ชายก่อนนะ” นานะพูดจบก็หอมแก้มพ่อกับแม่อีกคนละฟอดแล้วก็วิ่งแจ้นไป เพื่อที่จะตามหาชายที่ชื่อไผ่
ครั้นเมื่อนานะจากไปแล้วหญิงสาวหน้าตาเหมือนคนอายุ 16 ใบหน้าเรียวสวยยิ่งกว่านางแบบผิวพรรณที่ผ่องใสของเธอทำให้ตัวเธอดูสง่างามข้นไปอีกหลายขั้นเธอมองนานะด้วยแววตาเป็ห่วง
“จะดีเหรอคะท่านพี่ที่ปล่อยให้ลูกไปหาคนแปลกหน้าแบบนี้”เธอเอ่ยด้วยเสียงที่แทบจะฝังโสตของผู้ฟังเป็น้ำเสียงหวานใสจนใครที่ได้ฟังไม่อยากจะลืม
“ข้าเองก็เป็ห่วงลูกเหมือนกันแหละแต่เมื่อมีบุคคลที่ผ่านเข้ามาในม่านทมิฬวิการัตน์ของข้าได้ก็แสดงว่าคน ๆ นั้นไม่มีเจตตาชั่วร้ายข้าเชื่อว่าเด็กหนุ่มนั่นย่อมไม่ธรรมดาเพียงแต่ว่าจะมีใครเล่าที่จะทำให้นานะยิ้มอย่างมีความสุขแล้วก็กระตือรือร้นอยากจะไปเล่นด้วยขนาดนั้นได้บ้างพวกเราทั้งสองแม้จะห่วงมากแค่ไหนแต่ก็ไม่สามารถออกไปจากตรงนี้ได้เพราะถ้าก้าวท้าวออกจากห้องนี้เพียงก้าวเดียวเกรงว่าพวกอริคงรับรู้ถึงตำแหน่งที่อยู่เป็แน่อีกอย่างถ้าหากนานะเลือกคนที่เธอเรียกว่าพี่ชายเป็ผู้ถือครอง ข้าก็จะไม่ขัดข้อง ไม่ว่าจะเป็ใครขอแค่นานะยอมรับ ลูกของเราจะสามารถอยู่รอดต่อไปได้” ชายรูปร่างหน้าตาวัย20 เอ่ยกับภรรยาของตน สายตาเขาก็เป็ห่วงลูกสาวไม่แพ้กัน
................................
4K
