ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

     อี้เฉินที่บินทะยาน ไปในทิศทางป่าไร้สิ้นสุด ด้วยความเร่งรีบ เป้าหมายของเขาในยามนี้ มีเพียง อยากกลับบ้านเกิด ไปยังหมู่บ้านลมหวนของเขาเท่านั้น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอิดโรย ใบหน้าบูดเบี้ยว เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทุกข์ทรมาน เร่งการเดินทางไปเร็วจี๋ คิดอยากข้ามผ่านป่าไร้สิ้นสุด กลับไปยังบ้านเกิดให้ได้

    ในยามนี้กายาของเขา เต็มไปด้วยบาดแผลไฟไหม้ บางส่วนถึงกับลุกเป็นไฟ โพยพุ่งออกมา ราวกับคนที่ถูกไฟคลอก ดวงตาข้างหนึ่งถึงกับถูกทำลาย กลายเป็นหลุมเหล็กร้อน ใบหน้าที่หล่อเหลาเองก็ไม่อาจรอดพ้น เริ่มรุกรามจนมีบาดแผลขึ้นมาทีละน้อย ผิวกายหลุดลอกออกมาเป็นแผ่นๆ ประหนึ่ง ต้นไม้ที่ถูกแผดเผา แดงฉานปล่อยเถ้าธุลี ล่องลอยไปทั่วกายา

อี้เฉินพยายาม อดทน แบกรับกับความเจ็บปวดที่มากมหาศาล ปากกัดกามแทบหัก จนริมฝีปากซีดขาวมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด อดทนเดินทางต่อไปหมายมั่นข้ามผ่านป่าไร้สิ้นสุดไปให้ได้

ครั้นเมื่ออี้เฉินเดินทางไปเพียง หนึ่งชั่วยาม ตัวเขาก็ทนต่อความเจ็บปวดไม่ไหวอีกต่อไป กายาร่วงหล่นลงสู่พื้นดินเบื้องล่างในทันที ประหนึ่งอุกกาบาต ที่ตกใจกลางป่าไร้สิ้นสุด

เสียง"ตู้ม"ดังกึกก้อง รอบๆ สั่นไหวอย่างรุนแรง พื้นดินด้านล่างกลายเป็นหลุมยุบใหญ่ในชั่วพริบตา เหล่าสัตว์อสูรที่อยู่โดยรอบต่างแตกตื่น หนีกระเจิดกระเจิง ราวกับผึ้งที่แตกรัง เมื่อพวกมันได้ยินเสียงของเด็กหนุ่ม ร้องคำรามออกมา ด้วยความเจ็บปวดบ้าคลั่ง สะท้านใจเหล่าผู้คนที่ได้ยินมันในทันที

****

เมี่ยนจือในยามนี้ ตัวนางก็บาดเจ็บไม่น้อย แต่เมื่อเห็นบาดแผลทั่วกายาอี้เฉิน มันก็ทำให้นางขมวดคิ้วจนติดกัน ผิวหนังของอี้เฉินในยามนี้หลุดลอก ออกไปแทบจะสิ้น เผยให้เห็นเนื้อแดงด้านใน ราวกับไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป เป็นเพียงก้อนเนื้อที่ติดไฟเท่านั้นในยามนี้

****

    อี้เฉินร้องคำราม แทบสิ้นสติ "อ๊าก!!!!....." เสียงนั้นดังกึกก้องไปไกล หากผู้ใดที่ได้ยินเสียงร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด คงจะหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย เสียงนั้นดังออกไปไกลหลายพันลมหายใจ ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้องคำรามออกมาแม้แต่น้อย

มือของเขาเริ่มอยู่ไม่สุขอีกต่อไป อยากจะหาของล้ำค่ามาบรรเทาความเจ็บปวดที่ได้รับ ดวงตาเต็มไปด้วยความอิดโรย ลมหายใจหนักถี่อย่างรุนแรง กำลังจะขาดสติ รอคอยความตายอีกในไม่ช้า

ทันใดที่อี้เฉิน ตรวจดูแหวนมิติ ที่เป็น สินสงครามของเทพสวรรค์ ตัวเขาก็ถึงกับสบถด่าออกมา
"บัดซบ! บัดซบ!"
"เหตุใดภายในแหวนมิติ ถึงมีแต่ของไร้ประโยชน์ที่ข้าไม่รู้จัก ทั้งพู่กันเก่าๆ เมล็ดพันพืชไม่กี่หยิบมือ ไม่เห็นจะมีของล้ำค่าอะไรที่ใช้การได้เลยเล่า"

    ในทันใดอี้เฉินก็ถึงกับสบถด่าออกมาอีกครั้ง เมื่อสัมผัสได้ถึงการเตือนของไฟเทพ "บัดซบ! บัดซบ! บัดซบ! ไอ้ไฟเทพเฮงซวย! เจ้าไม่คิดจะปล่อยให้ข้ารอดพ้น จริงๆ ใช่หรือไม่" ครั้นเมื่อไฟเทพครั้งสุดท้าย เตือนตัวของอี้เฉิน กายาของเขา ก็ลุกเป็นไฟในทันที อี้เฉินไม่อาจยืนรับกับความเจ็บปวดได้อีกต่อไป ดิ้นทุรนทุรายอย่างบ้าคลั่ง กลางพื้นดิน สติสัมปชัญญะทั้งหมดสูญหายไปจนสิ้น

    เหล่าสัตว์อสูร ที่เห็น กลางลานโล่งกลายเป็นทะเลเพลิง มันรีบหนีกันออกไปด้วยความตื่นตระหนก ท่ามกลางทะเลเพลิงที่ลุกไหม้ นั้นมันกลับเห็นก้อนเนื้อที่ขยับไหว ดิ้นทุรนทุราย เจียนตาย เสียงร้องคำรามดังออกมา กึกก้อง แต่พวกมันก็ไม่กล้าเข้าไปโจมตี หวาดกลัวไฟที่ถูกปลดปล่อยออกมา เพียงไฟเทพโดนสิ่งใด สิ่งนั้นจะติดไฟเผาไหม้จนกลายเป็นจุณ ในพริบตา

   ทันที ที่ไฟเทพแผดเผา กลืนกินอี้เฉิน ทะเลความรู้ภายในหัวสมองของอี้เฉิน ยิ่งโหมลุกไหม้แผดเผา อย่างรุนแรง ความรู้ต่างๆ ที่ถูกสลักไว้ภายในทะเลความรู้ของอี้เฉิน แตกสลายจนสิ้นในทันที แม้แต่ปราณพลังสายฟ้ายังถูกสูบกลืนเผาไหม้เป็นเชื้อไฟ ต้นโพธิ์ใจกลางทะเลความรู้ ที่อี้เฉินปลูกฝั่งไว้ ลุกไหม้จนไม่มีชิ้นดี กิ่งก้านที่เคยเขียวขจี งดงาม ในยามก่อน หลงเหลือเพียงตอไม้ที่ไหม้เกรียม แม้แต่ทะเลความรู้ยังเหือดแห้ง ราวกับดินแดนที่รกร้าง เต็มไปด้วยเปลวเพลิงที่ลุกไหม้

จุดตันเถียน ภายในกายาทั้ง5 ได้แก่ หัวใจ ตับ ม้าม ปอด ไต เสียหายอย่างหนักยากที่จะ ขับเคลื่อนปราณพลังอีกต่อไป เส้นเอ็น เลือดลมต่างๆ ของอี้เฉิน แตกซ่านจนไม่มีชิ้นดี แต่ไฟเทพก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง หมายมั่นพรากความตายไปจากอี้เฉิน ลมหายใจของเขาค่อยๆ หายใจรวยรินไปเรื่อยๆ ปราณจิตภายในกายาจวนจะแตกสลายไปทุกที วิญญาณภายในร่างเหมือนหลุดรอยไร้สติ แม้แต่แรงจะดิ้นรนก็ไม่มีอีกต่อไป

....เมี่ยนจือที่อยู่ภายในทะเลความรู้ของอี้เฉิน จ้องมอง ทะเลความรู้ของอี้เฉิน ค่อยๆ พังทลายลงไปช้าๆ นางถึงกับก่นด่าเล็ดลอดตามไรฟันออกมาในทันที "บัดซบ! ข้าต้องทำอะไรสักอย่างใช่หรือไม่ ไม่เช่นนั้น อี้เฉินได้ตายจริงๆ แน่"

เจดีย์น้อยที่อยู่ภายในทะเลความรู้ของอี้เฉินเช่นกัน ครั้นเมื่อมันได้ยินน้ำเสียงของเมี่ยนจือ มันเพียง เอ่ยวาจาขึ้นมาให้เมี่ยนจือได้พิจารณาเท่านั้น "เจ้าอยากจะให้อาวุธระดับจักรพรรดิของเจ้า ตกลงไปจากอาวุธ ระดับจักรพรรดิงั้นหรือ ข้าว่ามันไม่คุ้มค่าที่เจ้าจะเสี่ยง ขึ้นไปดินแดนเบื้องบนพร้อมกับข้าไม่ดีกว่าหรือ แล้วปล่อยให้เด็กคนนี้ตายจากไป"

เมี่ยนจือ นางก่นด่าขึ้นมาในทันที "ไอ้เจดีย์น้อย เจ้าก็ดีแต่จะรอเก็บเกี่ยว ปราณจิตของเขาเท่านั้น ข้าไม่ยอมให้อี้เฉินตายหรอก ถึงข้าจะตกจากอาวุธระดับจักรพรรดิก็ตาม ข้าจะช่วยชีวิตของเขาไว้ให้ได้"

ในทันทีที่เมี่ยนจือเอ่ยวาจาเสร็จสิ้น นางสำแดงวิชา สายรักษา ของนางออกมาในทันที นางในยามนี้ที่ไร้ทางเลือก อีกต่อไปมีเพียงแต่ต้องรักษาปราณจิตของอี้เฉินเอาไว้เท่านั้น นางจึงสร้างมีดปราณจิตของนางขึ้นมา ราวกับแพทย์หญิง ที่กำลังจะผ่าตัดครั้งใหญ่ มีดในมือ ร่ายรำ กวาดวาด เข้าไปภายในปราณจิตของอี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง

หมายมั่นตัดปราณจิต อี้เฉินที่ไม่ถูกไฟเทพเผาผลาญ กลืนกิน กลับมา แต่ความเสี่ยงนั้นมีมากมาย มหาศาล หากปราณจิตที่นางตัดมาน้อยเกินไป อี้เฉินก็จะตายตก แต่หากนางตัดปราณจิตที่มีเปลวเพลิง ปะปน เข้ามา ปราณจิตของนางก็จะถูกทำลายไปพร้อมกับอี้เฉิน

การตัดปราณจิตครั้งนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากการตัด ขาดจากไฟเทพ แต่อี้เฉินจะบาดเจ็บหนักอย่างรุนแรง แม้แต่โอกาส ที่จะรอดตายนั้นก็ยังถือว่ายาก แต่นางก็ไร้ทางเลือกอีกต่อไป สูดลมหายใจเข้าลึก ผ่าฟาดร่างปราณจิตของอี้เฉินออกมาอย่างไม่ลังเล "ฉึบ!!!!"

ทันใดในที่มือของนางผ่าฟาดลงไป มือของนาง ก็มีปราณจิตดวงน้อยๆ ของอี้เฉินออกมา ก่อนที่นางจะยิ้มออกมาน้อยๆ เมื่อตัดปราณจิตของอี้เฉินมาได้สำเร็จ
ครั้นเมื่อนางมองดูปราณจิตของอี้เฉิน อย่างเพ่ง พินิจ ตัวนางถึงกับมีใบหน้าที่มืดทะมึนในทันที เมื่อเห็นปราณจิตของอี้เฉินค่อยๆ สูญสลายหายไปทีละน้อย มันจึงทำให้นางส่ายหัวน้อยๆ ขึ้นมา ถอนหายใจให้กับความโชคร้ายของอี้เฉิน

    "อี้เฉินข้าช่วยเจ้าได้เพียงเท่านี้ ที่เหลือก็รอให้ไฟเทพที่แผดเผาลุกไหม้ร่างของเจ้า ดับมอดไปเท่านั้น แต่ทว่า เจ้าจะอดทนถึงช่วงเวลานั้นได้หรือไม่ หวังว่าปราณจิตของเจ้าคงจะไม่สูญสลายหายไปเสียก่อนหรอกนะ" ทันใดที่นางทำทุกอย่างที่นางทำได้เสร็จสิ้น เมี่ยนจือนาง หายใจหนักถี่อย่างรุนแรง ด้วยความเหนื่อยล้า หน้ากากหยก ที่นางสิงสถิต ถึงกับแตกร้าวไม่มีชิ้นดี จวนจะพังทลายตกจาก อาวุธระดับจักรพรรดิเข้าไปทุกที ปราณจิตของนางเองก็บาดเจ็บอย่างหนัก ยากที่จะรับไหวอีกต่อไป ดวงตาแทบปิดสนิทจวนจะหลับใหลอีกครา

....เจดีย์น้อย มันหมุนวนรอบปราณจิตของอี้เฉินในทันที ครั้นเห็นเมี่ยนจือตัดผ่าร่างปราณจิตบางส่วนของอี้เฉินออกมาได้ มันอยากจะดูดกลืนปราณจิตของอี้เฉินเข้าไปเสียให้ได้

แต่ถูกเมี่ยนจือที่ฝืนทนไม่ยอมให้ตนเองหลับใหล ห้ามปรามเจ้าเจดีย์น้อยไว้ ตัวนางเฝ้าปราณจิตของอี้เฉินเป็นอย่างดี ราวกับลูกของนาง คนหนึ่ง ความรู้สึกเฉกเช่นนี้ นางก็ไม่เคยเป็นมาก่อนเช่นกัน ที่จะห่วงหา อาทร คนอื่น มากมายเช่นนี้ แต่ในยามนี้ นางไม่ไว้ใจ เจ้าเจดีย์น้อย มันจ้องด้วยแววตาเป็นประกาย พร้อมจะฮุบปราณจิตอี้เฉินที่อยู่ตรงหน้า ราวกับปลาที่จ้องจะกินเบ็ด