เกิดใหม่ทั้งที ข้ามีระบบเทพแมงดา (NC ฮาเร็ม)

ลมหนาวพัดกรีดเฉือนผิวหนังดั่งใบมีดโกน พายุหิมะโหมกระหน่ำจนบดบังทัศนวิสัยโดยรอบ ร่างของชายสวมหน้ากากชุดเทาห้าคนของตระกูลฉู่พุ่งทะยานฝ่าหิมะด้วยความเร็วสูงดุจภูตพราย บนบ่าของหัวหน้ากลุ่มมีร่างไร้สติของหลีเฮงพาดอยู่ ร่างกายของเขายังคงสั่นระริกเบา ๆ จากฤทธิ์ของเข็มยาสลบสะกดปราณสยบวิญญาณระดับสูงที่ปักคาต้นคอ

ทว่าในโลกแห่งจิตใต้สำนึกของหลีเฮง ยามนี้กลับห่างไกลจากความเงียบสงบอย่างสิ้นเชิง!

*วิ้ง! วิ้ง! วิ้ง!*

เสียงเตือนภัยไซเรนสีแดงแป๊ดดังระเบิดกึกก้องสะท้อนไปมาในจิตวิญญาณของเขา พร้อมกับหน้าต่างระบบโปร่งแสงสีแดงขอบทองกะพริบรัว ๆ ถี่ยิบจนแสบตา

> [คำเตือน: โฮสต์อยู่ห่างจากคู่พันธะระดับ SSS และ SS เกินรัศมี 100 เมตร]

> [ระบบเกราะป้องกันปราณเมียรัก (Wife Shield / หลบหลังสตรี) ปิดใช้งานโดยสมบูรณ์]

> [ระดับอันตรายยามนี้: 5 ดาว (ระดับสิ้นชีพไร้ทางรอด)]

> [เป้าหมายการลักพาตัว: ค่ายกักกันตระกูลฉู่ - คาดว่าโฮสต์จะถูกตอนและทรมานจนจู๋เหี่ยวถาวรดั่งฉู่เฟิงในอีก 1 ชั่วยาม]

> [คำแนะนำ: ยอมรับความตายอย่างมีเกียรติ หรือจ่ายแต้มเพื่อความไร้ยางอายขั้นสูงสุด]

หลีเฮงสะดุ้งตื่นในร่างจิตวิญญาณลืมตาโพลงพอนึกถึงความเสี่ยงที่จะโดน ‘ตอน’ และตัดของสำคัญทิ้งเพื่อเซ่นสังเวยความแค้นของตระกูลฉู่ ชายหนุ่มก็เสียวสันหลังวาบ ร้องตะโกนใส่ระบบลั่นหัว

*‘ไอ้ระบบเว้ย! จะยอมรับความตายอะไรกันเล่า! ของวิเศษคู่บารมีของข้าเพิ่งจะประสานรัก 4P ชุ่มฉ่ำมาหยก ๆ จะยอมให้พวกหน้าโง่ตระกูลฉู่ตัดทิ้งได้อย่างไร! เปิดเมนูร้านค้าระบบด่วนที่สุด! ข้ามีแต้มเหลือเฟือ!’*

> [ระบบขอยืนยันว่า ความหน้าด้านและหวงไข่ของโฮสต์เอาชนะความกลัวตายได้เสมอ]

> [เปิดเมนูร้านค้าความอยู่รอดของชายไร้ศักดิ์ศรี ระดับ 2]

หน้าต่างสินค้าละลานตาลอยเด่น หลีเฮงรีบกวาดสายตาหาทักษะที่จะช่วยชีวิตของเขาจากสถานการณ์อัมพาตและโดนคุมตัวอยู่ และในหมวดทักษะเอาตัวรอดไร้ยางอาย ชายหนุ่มก็พบทักษะเด็ดสองรายการที่สะดุดตา

> [ทักษะระดับ Epic: แมงดาลอกคราบ (Golden Cicada Shell)]

> [ราคา: 4,500 แต้มแมงดา]

> [รายละเอียด: สร้างร่างเนื้อศพจำลองที่มีรูปลักษณ์และปราณดับสูญประดุจคนสิ้นชีพ 100% สลัดร่วงจากพันธนาการศัตรู ส่วนตัวจริงจะถูกดีดตัวซ่อนตัวอยู่ในตำแหน่งเดิมในสภาพ ‘โปร่งแสง’]

> [ข้อจำกัด: หลังใช้งาน ร่างจริงจะตกอยู่ในสภาพ ‘อ่อนเพลียอัมพาต’ ขยับตัวไม่ได้เลยเป็นเวลา 6 ชั่วยาม (ครึ่งวัน) และไร้เกราะป้องกันใด ๆ ทั้งสิ้น]

> [ทักษะระดับ Rare: พรางตัวกลมกลืน (Chameleon Hide)]

> [ราคา: 3,000 แต้มแมงดา]

> [รายละเอียด: ปรับสภาพผิวและเสื้อผ้าให้กลมกลืนเข้ากับสภาพแวดล้อมโดยรอบ 99% เพื่อการกบดานและหลบหนี]

> [ข้อจำกัด: ระหว่างใช้งานห้ามโจมตีเด็ดขาด และความเร็วในการเคลื่อนที่ลดลง 50% (เดินช้าเป็นสล็อธ)]

หลีเฮงไม่คิดเสียดายแต้ม กดซื้อยับทั้งสองสกิลทันทีเสียงตังค์ในกระเป๋าดังกรุ๊งกริ๊ง

> [ชำระเงินสำเร็จ: หักแต้มสะสม -7,500 แต้ม]

> [แต้มสะสมคงเหลือปัจจุบัน: 11,530 - 7,500 = 4,030 แต้ม]

> [ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับวิชาหนีตายน่าอายระดับสวรรค์รำคาญเรียบร้อยแล้ว]

*‘ใช้งานสกิล แมงดาลอกคราบ ทันที!’* หลีเฮงกรีดร้องสั่งระบบในใจ

*วิ้ง!*

ในโลกความจริง บนบ่าของหัวหน้านักฆ่าตระกูลฉู่ที่กำลังพุ่งทะยาน ร่างกายของหลีเฮงพลันเกิดแรงบิดแปลกประหลาดระลอกหนึ่ง กระแสพลังไร้ลักษณ์ดันร่างจริงของหลีเฮงให้โปร่งแสงและร่วงหล่นหลุดจากการเกาะกุมลงสู่พื้นหิมะเบื้องล่างอย่างเงียบเชียบดั่งเกล็ดหิมะที่โปรยปราย ทว่าในเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้น ร่างศพจำลองที่ลอกคราบออกก็เสียบลดแทนที่บนบ่าของนักฆ่าอย่างไร้รอยต่อ!

ทว่า... ร่างศพจำลองที่ระบบสรรค์สร้างออกมานั้น ดันมีผลข้างเคียงจากความไร้ยางอายของหลีเฮงแถมพ่วงมาด้วย!

*ตุ้บ!*

หัวหน้านักฆ่ารู้สึกว่าจู่ ๆ น้ำหนักของหลีเฮงบนบ่าก็หนักอึ้งและเย็นเฉียบราวกับก้อนหินแช่แข็ง แถมร่างที่เคยกอดก่ายดิ้นรนกลับนิ่งสนิทและแข็งเกร็งไร้ปฏิกิริยา ชายชุดเทารีบหยุดฝีเท้าลงบนเนินหิมะพลันโยนร่างนั้นลงกับพื้นหิมะเพื่อตรวจสอบด้วยความตกใจ

“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมมันเงียบไปปานนั้น!” นักฆ่าอีกคนวิ่งเข้ามาสมทบ

เมื่อพวกมันก้มลงมองซากศพจำลองของหลีเฮง ก็ถึงกับสะดุ้งตัวลอย ดวงตาสองข้างของหลีเฮง (ปลอม) เหลือกค้างเบิกโพลง ลิ้นสีม่วงจุกแน่นออกมานอกปากน้ำลายเหนียวฟุ้งคอ ลมปราณดับสูญไปอย่างไร้ร่องรอยประดุจคนตายไปแล้วไม่ต่ำกว่าสามวันอย่างน่าอนาถสุดขีด!

ทว่า... สิ่งที่ทำเอาพวกนักฆ่าชายทั้งห้าคนถึงกับเสียวเป้ากางเกงและหน้าซีดเผือดคือ ท่อนล่างของซากศพจำลองตัวน้อยของหลีเฮงที่แก้ผ้าเปลือยกาย (เนื่องจากการลอกคราบระบบทำให้เสื้อผ้าบางส่วนหลุด) กลับยังคงมี ‘ท่อนเอ็นกตระหง่านชูชันแข็งเกร็ง’ ตั้งเด่นชี้ฟ้าสู้ลมหนาวอย่างไม่คิดยอมจำนนต่อมัจจุราช!

“มะ... แม่เจ้าโว้ย! นี่มันตายแล้วจริง ๆ รึวะ? ทำไมจุดตายของมันยังชูชันแข็งเกร็งปานท่อนไม้เหล็กเยี่ยงนี้!” นักฆ่าคนที่สามชี้นิ้วสั่นระริกมองเป้ากางเกงศพปลอม

“ปราณดับสนิท ร่างกายเย็นเจี๊ยบ... มันตายเพราะทนพิษยาสลบสะกดวิญญาณระดับสี่ไม่ไหวแน่ ๆ!” หัวหน้านักฆ่าเหงื่อซึมหน้าซีด “แต่ทำไมไอ้สิ่งนั้นมันยังแข็งสู้ฟ้าเยี่ยงนี้... หรือจะเป็นพลังวิชาแมงดาอาถรรพ์?”

“ตายคามือแบบนี้... คุณชายฉู่เฟิงที่ยามนี้จู๋เหี่ยวโกรธแค้นมันแสนสาหัส กำลังเตรียมเครื่องทรมานรอชำระแค้น หากเราส่งศพไร้วิญญาณแถมยังมีท่อนเอ็นชูคอเยาะเย้ยคุณชายเยี่ยงนี้ไปให้... พวกเราไม่โดนคุณชายสับเป้าทิ้งรึวะ!”

นักฆ่าทั้งห้าต่างพากันมองเป้ากางเกงศพปลอมแล้วพากันเสียวสันหลังวาบด้วยความสะพรึงกลัวอำนาจโทสะของคุณชายฉู่เฟิง ทว่าพวกมันก็ไม่มีทางเลือก ขืนทิ้งศพไว้ที่นี่แล้วกลับไปมือเปล่าคงโดนประหารตระกูลแน่

“ช่วยไม่ได้! รีบอุ้มศพมันไปส่งคุณชายเดี๋ยวนี้! ส่วนเรื่องของสำคัญที่ยังแข็งชูชันชี้หน้านั่น... เดี๋ยวค่อยหาผ้ามาพันทับซ่อนไว้ก่อนส่งแล้วกัน!” หัวหน้านักฆ่าสั่งการอย่างเร่งรีบ ก่อนจะอุ้มร่างศพจำลองหน้าอนาถวิ่งฝ่าพายุหิมะจากไปอย่างรวดเร็ว

---

ตัดกลับมาทางด้านหลัง ห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร ณ จุดที่หลีเฮงเพิ่งลอกคราบร่วงหล่นลงมา...

ร่างกายที่แท้จริงของหลีเฮง ยามนี้นอนแผ่อยู่กึ่งกลางกองหิมะหนาเตอะ ร่างระหงของเขามีสภาพกึ่งโปร่งแสงคล้ายกระจกใสที่กลมกลืนไปกับพายุหิมะ ทว่าความจริงอันโหดร้ายคือ ชายหนุ่มไม่อาจขยับตัวได้เลยแม้แต่ปลายนิ้วก้อย!

รสชาติของการใช้สกิล ‘แมงดาลอกคราบ’ ช่างทรมานแสนสาหัส ลมปราณในตัวเงียบสงบ ตันเถียนว่างเปล่า ร่างกายของเขานอนแผ่หลากเกร็งขยับปากพูดไม่ได้ สติสัมปชัญญะรับรู้ทุกอย่างทว่าไร้ซึ่งพลังป้องกันใด ๆ ทั้งสิ้น และหนาวสะท้านถึงทรวงใน

*‘สวรรค์... หนาวฉิบหายเลยโว้ย! ขยับตัวก็ไม่ได้ นอกเต็นท์พายุหิมะก็หนาวปานแช่แข็ง แถมชุดนอนข้าก็ดันปลิวไปกับศพปลอมหมด เหลือแต่กางเกงในบาง ๆ ตัวเดียว! เมียจ๋า... ช่วยข้าด้วย!’*

หลีเฮงครางครวญโวยวายกับระบบในหัวด้วยความสิ้นหวัง

> [เตือนภัย: อุณหภูมิร่างกายโฮสต์กำลังลดลงเรื่อย ๆ]

> [ระยะเวลาอัมพาตคงเหลือ: 5 ชั่วยาม 50 นาที]

> [ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับสูงกำลังเคลื่อนที่เข้าใกล้พิกัดของโฮสต์]

*กรวบ... กรวบ...*

เสียงย่ำหิมะดังขึ้นใกล้ ๆ อย่างเชื่องช้า ทำเอาหลีเฮงใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ชายหนุ่มลอบกลอกตาไปมองด้านข้างเท่าที่มุมสายตาจะอำนวย และทันใดนั้นเอง เขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความสะพรึงสุดขีด!

ร่างของ ‘หมาป่าอสูรเหมันต์’ ตัวมหึมาขนสีขาวเงิน ดวงตาสีแดงวาวโรจน์ แฟงเขี้ยวคมกริบมีน้ำลายใสยืดไหลย้อยหยดลงบนหิมะเสียงดังฉ่า มันเดินเลาะเลียบแนวพุ่มไม้ผลึกน้ำแข็งเข้ามาดมกลิ่นดุ๊กดิ๊กไปมา

*ฟุดฟิด... ฟุดฟิด...*

จมูกสีดำเปียกชื้นของหมาป่าอสูรยื่นเข้ามาดมใกล้โขดหินข้าง ๆ จุดที่ร่างโปร่งแสงของหลีเฮงนอนอยู่ มันไม่เห็นตัวเขาเนื่องจากผลของสกิลพรางตัวผสมลอกคราบ ทว่าสัญชาตญาณสัตว์ร้ายทำให้มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอุ่นละมุนและหยาดน้ำหวานราคะจาง ๆ ที่ยังติดค้างอยู่บนเนื้อตัวของหลีเฮงจากการทำศึก 4P เมื่อเช้า!

*กรวบ...*

หมาป่าอสูรเหมันต์ตัวยาวก้าวข้ามโขดหินก้าวมาหยุดยืนอยู่กึ่งกลางลำตัวของหลีเฮงอย่างพอดีเป๊ะ! จมูกอันเปียกชื้นของมันก้มลงดมฟุดฟิดตรงบริเวณ ‘เป้ากางเกงใน’ ของหลีเฮงอย่างใคร่รู้ มันหายใจรดพ่นลมร้อนปะทะเข้ากับของรักของหวงของชายหนุ่มจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นชื้น

*‘ไอ้หมาบ้า! ไปดมตรงอื่นเซ่! อย่ามาดมตรงนั้น! เสียวโว้ย! เสียวหัวใจจะวายตายแล้ว!’*

หลีเฮงกรีดร้องลั่นในใจ น้ำตาไหลพรากในมโนสำนึก ชายหนุ่มนอนเกร็งร่างแข็งทื่อ ลุ้นระทึกจนหัวใจแทบหยุดเต้น หากไอ้หมาป่าตัวนี้เกิดนึกสนุกงับเป้าของเขาเข้าไปคำเดียวเพื่อลองชิมรสชาติ... หนทางราชาฮาเร็มและวิถีแมงดาระดับเทวะของเขาย่อมต้องกู่ไม่กลับ ปิดฉากชีวิตชายชาตรีไปในทันตา!

หมาป่าอสูรยืดคอขึ้นดมกลิ่นรอบ ๆ ตัวเขาอีกสองสามครั้ง ก่อนจะขยับขาหลังข้างซ้ายขึ้นพลัน *ซู่...* 

มันฉี่รดโขดหินข้างศีรษะของหลีเฮงเพื่อประกาศอาณาเขต กลิ่นปัสสาวะอุ่น ๆ คละคลุ้งจนหลีเฮงแทบจะสำลักตายคาที่ ก่อนที่สัตว์ร้ายจะหันหลังเดินเยื้องย่างจากไปล่าเหยื่อจุดอื่น

*‘เฮือก...! รอดตายหวุดหวิด! ขอบคุณพระบิดาพระมารดาและเทพเจ้าแห่งแมงดาทุกพระองค์ที่ช่วยปกป้องไข่ของข้า!’*

หลีเฮงถอนหายใจในใจยาวเหยียดราวกับสอบผ่านด่านเคราะห์สวรรค์ ชายหนุ่มจำต้องนอนหนาวสั่นพั่บ ๆ สู้รบกับความหนาวเย็นท่ามกลางเสียงหิมะพัดกระหน่ำเพื่อรอเวลาขยับเขยื้อนกายอีกห้าชั่วโมงกว่าอย่างทรมานแสนสาหัส

---

ในเวลาเดียวกัน ณ ถ้ำผลึกน้ำแข็งซึ่งเป็นแคมป์ลับชั่วคราวของตระกูลฉู่ลึกเข้าไปในหุบเขา...

บรรยากาศภายในถ้ำเย็นเยือกปานนรกน้ำแข็ง ทว่าความร้อนรุ่มและกลิ่นอายสังหารของชายหนุ่มร่างผอมเกร็งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เข็นไม้กลับร้อนระอุจนถ้ำแทบละลาย **ฉู่เฟิง** ว่าที่คู่หมั้นตระกูลฉู่ผู้เคยรุ่งโรจน์ ยามนี้นั่งหน้าตาซีดเซียว ขอบตาดำคล้ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้นคลุ้มคลั่ง มือเรียวสองข้างสั่นเทิ้มขยับขูดเขียนอักขระค่ายกลทรมานลงบนแผ่นไม้หนาอย่างบ้าคลั่ง

“หลีเฮง... ไอ้ขยะหลีเฮง! คอยดูเถอะ... ข้าจะกรีดเนื้อเจ้าทีละชิ้น! ข้าจะบดขยี้ไข่ของเจ้าให้กลายเป็นเศษหิน! เจ้าทำให้ข้ากลายเป็นขันที... ข้าจะทำให้เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็นหมื่นเท่า!” ฉู่เฟิงกรีดร้องลั่นถ้ำเสียงแหลมสูงผิดจากชายชาตรีดั้งเดิม

ในตอนนั้นเอง หัวหน้านักฆ่าชุดเทาก็พาร่างศพปลอมของหลีเฮงวิ่งพรวดพราดเข้ามาในถ้ำพลันคุกเข่าลงกับพื้นหิน

“รายงานคุณชายฉู่เฟิง! พะ... พวกเราจับตัวไอ้ขยะหลีเฮงมาได้แล้วขอรับ!” หัวหน้านักฆ่าเอ่ยเสียงสั่นพรางสั่งลูกน้องวางร่างแข็งทื่อลงตรงหน้าฉู่เฟิง

ฉู่เฟิงเบิกตากว้าง แสยะยิ้มกว้างอย่างวิปลาสสะใจ “ฮ่า ๆ ๆ! ดีมาก! เอาตัวมันมาขึงกับแท่นศิลาค่ายกล... เอ๊ะ?”

รอยยิ้มวิปลาสพลันแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เมื่อสายตาจ้องมองร่างเปลือยเปล่าของหลีเฮงที่นอนแอ่นนิ่ง ดวงตาสองข้างเบิกโพลงเหลือกค้างขึ้นฟ้า ลิ้นหนาสีม่วงจุกคาอยู่ที่ริมฝีปากอย่างไร้สิ้นชีวิตชีวา ใบหน้าซีดเซียวเย็นชืดไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจหรืออณูพลังปราณหลงเหลืออยู่เลยสักนิด

แต่สิ่งที่สะดุดตาฉู่เฟิงที่สุดคือ ส่วนล่างที่ไร้อาภรณ์ปกปิดกลับตั้งกตระหง่านเด่นชี้หน้าเขาอย่างองอาจท้าทายประหนึ่งปืนใหญ่สะกดสวรรค์!

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!!!” ฉู่เฟิงแผดเสียงลั่นถ้ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและละอายใจสะเทือนใจขีดสุด “ทำไมมันถึงอยู่ในสภาพเยี่ยงนี้! และทำไม... ทำไมไอ้สิ่งนั้นของมันยังแข็งชี้หน้าข้าเยาะเย้ยข้าเยี่ยงนี้วะ!”

หัวหน้านักฆ่าหน้าซีดกราบลงกับพื้น “พะ... พวกเราซัดเข็มยาสลบระดับสี่เข้าใส่เพื่อจับกุม ทว่าคาดไม่ถึงว่าร่างกายขยะ Rank D ของมันจะอ่อนแอเกินไปจนทนฤทธิ์ยาสลบสะกดวิญญาณไม่ไหว... มันขาดใจตายคามือระหว่างเดินทางมาขอรับคุณชาย! ส่วนเรื่องตรงนั้น... คาดว่าเป็นปฏิกิริยาสะท้อนย้อนกลับของวิชาสัปดนของมันก่อนตายขอรับ!”

“ตาย? มันตายง่าย ๆ เยี่ยงนี้รึ!” 

ฉู่เฟิงแทบจะกระอักเลือด ชายหนุ่มอัจฉริยะตระกูลฉู่แทบบ้าตายเพราะตั้งใจเตรียมเครื่องมือทรมานไว้สะเดาะเคราะห์ล้างแค้น ทว่าไอ้ขยะที่เป็นเป้าหมายกลับชิงตายไปเสียก่อนแถมยังนอนเปลือยกายโชว์ท่อนเอ็นชูคอตั้งชันเยาะเย้ยความเหี่ยวเฉาของตนเองอีก!

“ไอ้สุนัขรับใช้พวกโง่เขลา! ใครใช้ให้พวกเจ้าลงมือหนักปานนั้น!” ฉู่เฟิงคว้ากระบี่ข้างเก้าอี้ขึ้นมา ชี้คมกระบี่สั่นระริกไปที่เป้ากางเกงของศพปลอมหลีเฮง “ในเมื่อมันตายแล้ว... ข้าก็จะสับไอ้สิ่งไร้ยางอายของมันให้เละคามือเดดี๋ยวนี้! ไปชักดาบออกมาสับมัน!”

ทว่า... ยังไม่ทันที่ใบมีดของนักฆ่าจะจรดลงบนจุดกึ่งกลางของร่างศพปลอม

*ฟู่...*

ร่างจำลองของหลีเฮงที่เกิดจากทักษะ ‘แมงดาลอกคราบ’ เมื่อหมดระยะเวลาสัมผัสการเชื่อมโยงระบบ พลันแปรสภาพกลายเป็นละอองน้ำแข็งเย็นเฉียบและฝุ่นหิมะปลิวฟุ้งกระจายระเบิดออกเสียงเบาหวิว พ่นน้ำแข็งเปียกปอนเลอะเปรอะเปื้อนใบหน้าและเนื้อตัวของฉู่เฟิงรวมถึงกลุ่มนักฆ่าจนเปียกโชกหนาวสั่นสะท้าน!

ความว่างเปล่าเข้าแทนที่บนพื้นถ้ำ ไม่มีศพ ไม่มีหลีเฮง ไม่มีแม้แต่เศษเนื้อ มีเพียงน้ำแข็งละลายกองนองก้นถ้ำ

ฉู่เฟิงตัวสั่นพั่บ ๆ สองตาแดงฉานไปด้วยความโกรธจัดและสับสนจนแทบคลั่ง “หลอกลวง... มันหลอกลวงข้า! มันยังไม่ตาย! ไอ้ขยะนั่นมันใช้วิชาแปลงกายหลบหนีไปแล้ว! ส่งคนออกไปค้นหาทั่วหุบเขาลึกเดี๋ยวนี้! ขุดแผ่นดินล่าตัวมันกลับมาให้ได้!!!”

เสียงกรีดร้องด้วยความเคียดแค้นดังทะลุถ้ำ ท่ามกลางพายุหิมะภายนอกที่กำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อรอคอยการหนีเอาตัวรอดแสนอนาถและฮาป่วนของหลีเฮงในตอนถัดไป!

- จบบทที่ 41 -