เื่ ฉันนั้นหรือ คือ ฮีโร่
คุณหมอส่วนตัว
ผู้แต่ง Cydrag
---------------------
แสงสีทองของพระอาทิตย์สาดส่องเคลื่อนคล้อยทางทิศตะวันตก...
เวลาสำหรับการหาที่พักมาถึง...
รุ้งเพลิดเพลินกับการฝึกใช้แว่นอัจฉริยะและแหวนแก้วรุ้งตลอดหลังมื้อเย็นกุ๊งกิ๊งและบับเบิ้ลคอยดูแลอยู่ใกล้ๆเธอเริ่มคุ้นเคยกับการใช้สองสิ่งวิเศษนี้มากขึ้นสามารถวางวัตถุบนมือหายเข้าไปเก็บในแหวน เรียกวัตถุที่เก็บในแหวนออกมาวางบนมือสามารถสั่งแหวนปล่อยพลังแสงสีรุ้งเป็เกราะลูกแก้วขนาดใหญ่ป้องกันล้อมรอบตัวสามารถสั่งแหวนให้ทุกสิ่งหยุดการเคลื่อนไหวในรัศมีสิบเมตรสามารถปล่อยเส้นลำแสงทำลายล้างวัตถุอันตราย สามารถใช้แว่นอัจฉริยะพูดคุยติดต่อสื่อสารกับกุ๊งกิ๊งและบับเบิ้ลสามารถใช้แว่นรับส่งและดูข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์จากบับเบิ้ลหรือกุ๊งกิ๊งสามารถใช้แว่นสืบค้นข้อมูลจากแหล่งข้อมูลทั่วโลกได้ สามารถใช้แว่นตรวจเช็กพลังและความสามารถของบุคคลที่พบเห็นสามารถใช้แว่นควบคุมการมองเห็นได้ทุกพื้นที่ไม่ว่าจะที่มืดมีฝุ่นหมอกจัดหรือที่ที่ไม่สามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่า สามารถใช้แว่นมองทะลุวัตถุที่อยู่ภายในหรืออยู่ไกลหลายร้อยกิโลเมตรสามารถควบคุมแว่นปล่อยลำแสงทำลายล้าง
เธอฝึกใช้สองสิ่งอัศจรรย์นี้อย่างตื่นเต้นและสนุกสนานใต้ต้นไม้ใบสีชมพูซึ่งตอนนี้ดอกลิตเติ้ลแฟนที่รุ้งนำมาปักไว้ได้หยั่งรากลึกและค่อยๆ เติบโตบนพื้นที่ตรงนี้แล้ว
จนใกล้เวลาพลบค่ำ...
"ท่านรุ้งขอรับ!นี่ก็ใกล้จะค่ำแล้ว เราต้องหาที่พักกันแล้วขอรับ!"
บับเบิ้ลเอ่ยขึ้นเป็นัยๆว่าต้องหาที่พักกันเอง ไม่มีที่พักเตรียมไว้ให้
"อ้าว...ไม่มีบ้านให้พักหรือ? ทำไงดี?"
รุ้งใงง และสับสน
"ใช่แล้วท่านรุ้ง!เราต้องหาที่พักกันเอง แต่ไม่ยากเลย ท่านสามารถสร้างบ้านเองได้ทุกที่เดี๋ยวทำตามที่กุ๊งกิ๊งบอกนะ!"
กุ๊งกิ๊งพูดให้กำลังใจเธอและนี่จะเป็อีกสิ่งหนึ่งที่เธอต้องฝึก นั่นคือการสร้างที่พักเฉพาะกิจ
"เริ่มจากเลือกสิ่งที่จะเป็ตัวบ้านอะไรก็ได้ จะเล็กหรือใหญ่ก็ได้ทั้งนั้น แต่พวกเรามักเลือกสิ่งที่เล็กหน่อยจะได้สะดวกในการปิดบังอำพรางตัวไม่ให้ใครพบเจอ"
กุ๊งกิ๊งอธิบายเธอพลางยกมือไปมา ทำท่าทางว่าเลือกได้ทุกอย่างที่อยู่ในบริเวณนี้
"งั้น เห็ดดอกนั้นได้ไหม? เล็กดี ว่าแต่เล็กไปหรือเปล่าแล้วทำไงต่อหรือ?"
เธอจึงชี้มือไปที่เห็ดสีขาวดอกหนึ่งซึ่งหลบรวมอยู่กับกลุ่มกอเห็ดดอกอื่นในกอใหญ่ใกล้กับที่พวกเขายืนอยู่เพราะกุ๊งกิ๊งบอกว่าเลือกสิ่งเล็กๆ จะปลอดภัยกว่า เธอจึงลองเลือกดู
"ได้เลยท่านรุ้ง! เยี่ยมมาก!ขั้นต่อไป ท่านรุ้งเอานิ้วไปแตะที่เห็ดดอกนั้น ไม่ต้องดึงดอกเห็ดออกไม่ต้องเคลื่อนที่ ตั้งจิตแน่วแน่ ส่งพลังจิตควบคุมพลังผลึกคริสทัลให้ส่งพลังสารเทคโนโลยีสร้างระบบที่พักส่งเข้าไปที่เห็ดดอกนี้ และขอให้ท่านนึกถึงรูปแบบของห้องและสิ่งอำนวยความสะดวกภายในที่พักแห่งนี้!"
เขาอธิบายเธอให้เข้าใจขั้นตอนพวกเขาเดินไปที่กลุ่มเห็ดในกอหญ้าเป้าหมาย โค้งตัวก้มลง มองไปที่ดอกเห็ดที่เลือกไว้รุ้งยื่นมือออกไป ใช้นิ้วชี้ข้างขวาแตะค้างบนดอกเห็ดเบาๆ เธอหลับตาลงเกิดแสงสีม่วงสว่างแวบเล็กๆ คลุมรอบเห็ดดอกนั้นทันที
"เยี่ยมเลยท่านรุ้ง! บ้านเฉพาะกิจสำเร็จแล้ว!ต่อไปคือการเข้าไป ก็เพียงแค่ท่านใช้นิ้วแตะไปที่ดอกเห็ดอีกครั้ง และกุ๊งกิ๊งกับบับเบิ้ลต้องแตะตัวของท่านรุ้งด้วยแล้วจะเข้าไปด้วยกันได้ โดยเมื่อพร้อมเข้าไป ให้ท่านส่งจิตพูดว่า เข้าที่พัก หรือออกที่พัก เท่านี้เอง!"
กุ๊งกิ๊งพูดอธิบายวิธีการเข้าและออกจากที่พักรวมทั้งการนำผู้อื่นเข้าและออกจากที่พักของตนด้วยพลังจิต ตอนนี้กุ๊งกิ๊งและบับเบิ้ลแตะแขนของรุ้งเตรียมพร้อมแล้ว
"โอเค!งั้นเดี๋ยวรุ้งเริ่มเลยนะ!"
พวกเขาทั้งสามต่างตื่นเต้นอยากรู้ว่าในที่พักที่รุ้งสร้างขึ้นนั้นเป็อย่างไรบ้าง
ในอึดใจ...
ไร้แสงไร้เสียง ใดๆ...
พวกเขาเข้ามายืนอยู่ในบ้านเห็ดสีขาวทันที พื้นฝาผนังและเพดานล้วนเป็สีขาวสีเดียวกับดอกเห็ด ห้องนอนสามห้องสำหรับพวกเขาคนละห้องที่นอนหมอนผ้าห่มอุ่นนุ่มสบาย ห้องน้ำที่มีสายน้ำสะอาดบริสุทธิ์สีทองห้องครัวกับโต๊ะทานข้าวและเก้าอี้ดอกเห็ดขนาดกำลังดี ในห้องนั่งเล่นมีทีวีจอใหญ่และโต๊ะดอกเห็ดกับโซฟายาวสั้นหลากทรงดอกเห็ดสุดน่ารักน่านั่งพักนุ่มสีขาวแสงไฟสว่างนวลแต่ละห้องเปิดปิดเองได้ตามจิต้า ดูเป็รูปแบบของบ้านง่ายๆไม่ได้หรูหราไฮเทคแต่อย่างใด แต่บับเบิ้ลและกุ๊งกิ๊งสามารถััได้ถึงความรักความอบอุ่น และความสุขในบ้านอัศจรรย์หลังนี้
"ว้าว...เข้ามาแล้วหรือนี่? เป็ไงบ้างกุ๊งกิ๊ง บับเบิ้ล โอเคไหม? ใช้ได้ไหมแบบนี้?"
เธอตื่นเต้นมากนี่เป็ครั้งแรกที่เธอสร้างบ้านเอง แถมสร้างด้วยพลังพิเศษ สุดยอดเลยแล้วหันไปถามพวกเขาว่าถูกใจหรือไม่
"น่าอยู่มากเลยท่านรุ้ง! /น่าอยู่มากเลยขอรับ!"
กุ๊งกิ๊งและบับเบิ้ลพยักหน้ารับพูดตอบพร้อมกัน ส่งยิ้มดีใจกับความสามารถที่พัฒนาเร็วมากของรุ้งและแน่นอนพวกเขาชอบบ้านหลังนี้มากเลยทีเดียว
พวกเขาเดินดูตามห้องต่างๆดูสิ่งของเครื่องใช้ที่รุ้งใช้พลังจิตสร้างขึ้น จนถึงเวลาอาบน้ำรุ้งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน จึงถามกุ๊งกิ๊งกับบับเบิ้ลว่าต้องใช้พลังจิตสร้างเสื้อผ้าด้วยไหมแล้วกุ๊งกิ๊งนึกขึ้นได้ว่ามีอีกสิ่งหนึ่งที่ชายปริศนาท่านนั้นได้สั่งให้เขามอบให้กับเธอในคืนแรกของการเข้าห้องฝึกพลังนั่นคือ...
"นี่ชุดของท่านรุ้งนะ!ท่านผู้นั้นฝากให้กุ๊งกิ๊งมอบให้กับท่านในคืนแรกของการเข้าฝึก ชุดนี้พิเศษมากไม่ต้องออกแรงซัก ชุดนี้จะจัดการทำความสะอาดตัวเองอัตโนมัติตามที่จิตท่านกำหนดแม้ขณะสวมใส่อยู่ ก็ทำความสะอาดอัตโนมัติได้โดยไม่ต้องถอดนอกจากนั้นยังมีความทนทานระดับสูงสุด ไม่ขาด ไม่หนาว ไม่ร้อน ไม่เปียก ไม่ไหม้ทนไฟ ทนน้ำ ป้องกันสารพิษ ป้องกันแสงอันตราย แต่หากเกิดการขาดหรือชำรุดขึ้นมาชุดพิเศษนี้จะทำการซ่อมแซมตัวเองได้อย่างรวดเร็ว เป็ชุดที่ยอดเยี่ยมมากท่านลองใส่ดูนะชุดนี้ยังปรับขนาดเองให้เหมาะกับรูปร่างของผู้สวมใส่ได้อีกด้วย!"
กุ๊งกิ๊งล้วงในกระเป๋าวิเศษของเข้าอยู่สักพักแล้วนำชุดเดรสสีขาว แบบเสื้อแขนยาว กระโปรงสั้น ถุงเท้ายาวกับรองเท้าหนังพิเศษมอบให้กับเธอ และพูดแนะนำชุดเสื้อผ้าพิเศษนี้ให้รุ้งเข้าใจ
"พี่ชายคนนั้นมอบให้รุ้งอีกหรือ? ดีใจจัง!ฝากขอบคุณพี่เขาด้วยนะกุ๊งกิ๊ง!"
รุ้งรู้สึกตื้นตันใจและประทับใจชายปริศนาผู้นั้นมากพูดแล้วนำชุดนี้มากอด เธอชอบชุดนี้มาก เดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องนอนของตนใส่แล้วรู้สึกทำให้ตัวเบาขึ้นด้วย และขนาดเหมาะพอดีกับร่างกาย
วันเวลาของการฝึกพลังมหัศจรรย์...
ช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว...
จนวันที่ห้าของการฝึกมาถึง...
กุ๊งกิ๊งให้รุ้งฝึกพลังในหลากหลายรูปแบบพลังและความสามารถของเธอมีพัฒนาการที่ดีเยี่ยมแบบก้าวะโ
การฝึกพลังตัวเบายืนบนยอดไม้การทรงตัวกับการปีนหน้าผา การเคลื่อนไหวร่างกายไร้เสียงััตาทิพย์มองทะลุทุกสรรพสิ่ง การล่องหนหายตัวในอึดใจไม่ให้ผู้ใดเห็นหรือััได้ การหลบหลีกสิ่งกีดขวางอย่างกับรู้ล่วงหน้าการเดินทะลุวัตถุหรือกำแพง การต่อสู้ป้องกันตัวพื้นฐาน ร่างกายแข็งแกร่งทนทาน ประสาทตาหูจมูกผิวััแม่นยำทั้งระยะใกล้ไกล สมองไวไหวพริบเลิศวิเคราะห์สถานการณ์เร็ว
เหล่านี้คือชุดพลังพื้นฐานที่รุ้งจำเป็ต้องชำนาญเพื่อใช้ในการป้องกันตัวและเธอทำได้อย่างดีเยี่ยม กุ๊งกิ๊งและบับเบิ้ลภูมิใจในความอัจฉริยะของเธอมาก
การฝึกผ่านไปจนถึงวันที่ห้า กับพัฒนาการทางพลังจิต พลังความสามารถที่ประสานเข้ากับพลังจากผลึกคริสทัลเพอร์เพิลได้อย่างดีขึ้นเรื่อยๆแต่บับเบิ้ลวิเคราะห์พลังร่างกายของเธอแล้ว พบว่ายังมีขีดจำกัด อันเนื่องมาจากอายุและร่างกายเป็มนุษย์ ตอนนี้เธอยังเด็ก ร่างกายเล็กผอม กล้ามเนื้อ กระดูก เอ็นิั ยังไม่ดีพอ แม้จะได้สารจากผลึกคริสทัลช่วยเสริมประสานพลังแต่หากใช้ร่างกายนานเกินไป อาจเป็การฝืนร่างกายจนเสื่อมโทรม ดังนั้น พวกเขาจึงควรพาเธอเข้าไปพบแพทย์พิเศษประจำตัวของเธอเพื่อทำให้ร่างกายทุกส่วนของรุ้งสุดแข็งแกร่งเหนือคนปกติและนี่เป็สิ่งหนึ่งที่ชายปริศนาคนนั้นได้กำชับกับกุ๊งกิ๊งและบับเบิ้ลไว้ก่อนแล้ว
ระหว่างพักทานมื้อเที่ยง พวกเขาปรึกษากันและตัดสินใจจะพารุ้งไปพบแพทย์พิเศษประจำตัวของรุ้งในบ่ายวันนั้น
"แพทย์ประจำตัวของรุ้งงั้นหรือ? ท่านอยู่ที่ไหน? แล้วเราจะไปพบท่านยังไง?"
เธอสนใจและตื่นเต้นดีใจที่จะได้ไปพบแพทย์พิเศษประจำตัวเธอมาก เพราะนี่จะเป็ผู้วิเศษอีกท่านหนึ่งที่เธอจะได้รู้จักเธอจึงหันหน้าไปถามกุ๊งกิ๊ง
กุ๊งกิ๊งเห็นรุ้งหันหน้ามาถามเขาเขาหันหน้าต่อไปทางบับเบิ้ล รุ้งจึงหันหน้าไปทางบับเบิ้ลด้วยเพราะกุ๊งกิ๊งไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหน ห้องยาล้านแขนงในห้องวิเศษส่วนตัวของแต่ละคนนั้นจะมีที่ตั้งแตกต่างกันไป
"แพทย์พิเศษประจำตัวของท่านรุ้งจะอยู่ที่ห้องยาล้านแขนง หรือที่เรียกว่า ห้องเสริมพลังขอรับ"
บับเบิ้ลจึงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นทั้งรุ้งและกุ๊งกิ๊งมองจ้องเขม็งมาทางเขา
"แต่ห้องเสริมพลังนี้ถูกออกแบบมาให้สามารถเคลื่อนที่ได้ตอนนี้บับเบิ้ลก็ไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหนขอรับ แต่..."
ขณะที่บับเบิ้ลพูดอธิบาย รุ้งกับกุ๊งกิ๊งต่างทำหน้าตาสงสัยเพราะคำว่าไม่รู้อยู่ที่ไหน
"อ้าว!"
รุ้งกับกุ๊งกิ๊งอุทานพร้อมกันโดยไม่ได้นัดแนะบับเบิ้ลเห็นปฏิกิริยาของเขาสองคนแล้ว รีบพูดอธิบายต่อทันที เพื่อให้พวกเขาเข้าใจและเตรียมตัวออกเดินทาง
"แต่ ห้องยาล้านแขนง หรือห้องเสริมพลัง หรือ ห้องยาวิเศษนี้ สามารถเคลื่อนที่ได้เอง โดยจะอยู่บนท้องฟ้า ในก้อนเมฆก้อนใดก้อนหนึ่งถ้า้าไปยังสถานที่แห่งนี้ จำเป็ต้องบินหรือเหาะไป"
บับเบิ้ลพูดไปพยายามยกมือเล็กๆ ชี้ขึ้นฟ้าไปด้วย
รุ้งยังบินไม่เป็กุ๊งกิ๊งจึงได้โอกาสสอนวิธีบินขึ้นฟ้าให้เธอ นี่เป็อีกหนึ่งพลังวิเศษพื้นฐานที่เขาจะต้องฝึกให้เธอเช่นกันพลังเหินฟ้าใช้พลังจิตกับพลังผลึกคริสทัลเพอร์เพิลเป็หลักสร้างสารพิเศษทำให้ร่างกายเบาลอยได้ ใช้ร่างกายควบคุมทิศทางรุ้งฝึกอยู่ชั่วครู่จนรู้สึกว่าบินได้ พวกเขาจึงเริ่มออกเดินทาง
พวกเขาบินขึ้นไปบนฟากฟ้าสูงเหนือหมู่เมฆ รุ้งใส่แว่นตาที่เปลี่ยนเป็หมวกอัจฉริยะเต็มใบมองเห็นทุกอย่างได้อย่างชัดเจน รุ้งเห็นกุ๊งกิ๊งบินขึ้นฟ้าและบินมาอยู่ข้างๆเธอ เหมือนตุ๊กตาหมาน้อยขนยาวขาวปุยบินได้ เห็นแล้วน่ารักมากส่วนบับเบิ้ลเป็ผึ้งตัวกลมคล้ายลูกกวาดสีหวานบินได้ เขาบินนำหน้ากุ๊งกิ๊งและรุ้ง พวกเขาเหาะไปบนฟ้าเรื่อยๆสายตามองหาตามก้อนเมฆต่างๆ แม้ยังไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหนแต่อุ่นใจเพราะมีบับเบิ้ลคอยบินนำทาง จนในที่สุดพวกเขาหาเจอ บับเบิ้ลสังเกตเห็นที่้ามุมขวาของเมฆก้อนหนึ่งมีรอยนูนขึ้นคล้ายกับลักษณะของประตูเล็กๆ
"ท่านรุ้ง ท่านกุ๊งกิ๊ง ดูที่มุมขวา้าของก้อนเมฆก้อนนั้นสิขอรับ!"
บับเบิ้ลหันหลังไปหาพวกเขาทั้งสองที่กำลังบินตามหลังและใช้มือเล็กๆ ชี้ให้พวกเขาดูรอยสีขาวนูนบนก้อนเมฆก้อนนั้น
"อืม ไปกันเถอะ! ท่านรุ้งอย่าลืมใช้พลังตัวเบายืนบนก้อนเมฆนะ!"
กุ๊งกิ๊งพูดกับรุ้งแล้วพยักหน้าขานรับบับเบิ้ลและบอกให้ทุกคนมุ่งไปที่เมฆก้อนนั้น โดยกำชับให้รุ้งใช้พลังตัวเบาเพื่อยืนบนเมฆไม่งั้นจะหล่นลงไปด้านล่างได้
พวกเขาลงมายืนที่หน้าประตูขาวปุยบานหนึ่งบนก้อนเมฆก้อนนี้แล้ว
"ว้าว...รุ้งยืนบนก้อนเมฆได้หรือนี่เหมือนฝันเลย บนนี้กว้างใหญ่จัง อุ๊ยๆ...!"
รุ้งตื่นเต้นเพราะไม่เคยคิดฝันว่าตัวเองจะได้ขึ้นมายืนบนก้อนเมฆแต่พลังตัวเบาของเธอยังไม่ค่อยชำนาญนัก จึงเกือบเผลอตกลงไปยังดีที่กุ๊งกิ๊งและบับเบิ้ลช่วยกันจับไว้ได้ทัน พวกเขาทั้งสามหันหน้ามองไปที่ประตูเมฆ ตอนนี้มาถึงวิธีการเปิดประตู
"ท่านรุ้งขอรับ!นี่คือห้องเสริมพลังของท่าน ดังนั้นต้องขอรบกวนท่านส่งพลังจิตเพื่อให้ประตูห้องยาวิเศษนี้เปิดออกขอรับ!"
บับเบิ้ลหันหน้าไปทางรุ้งและแจ้งให้เธอทราบวิธีการเปิดประตูเมฆบานนี้คล้ายกับการเปิดประตูบ้านที่พักเฉพาะกิจหรือบ้านเห็ดที่รุ้งสร้างขึ้นบับเบิ้ลและกุ๊งกิ๊งแตะที่ตัวของรุ้ง รุ้งส่งพลังจิตแน่วแน่นิ้วมือแตะไปที่ประตูเมฆ แล้วเอ่ยด้วยจิตว่า...
"เข้าห้องเสริมพลัง!"
เธอส่งพลังจิตอันแข็งแกร่งไปที่ประตู
ทันใดนั้น...
แรงลมบางอย่างอันทรงพลัง...
ดูดพวกเขาทั้งสามเข้าไปด้านใน โดยไม่ต้องเปิดประตูแต่อย่างใด...
ภายในห้องเสริมพลัง หรือ ห้องยาวิเศษ หรือ ห้องยาล้านแขนง แห่งนี้ช่างโล่งและกว้างเสียเหลือเกิน หรือจะเรียกว่าไม่มีอะไรในห้องนี้เลยก็ว่าได้ไม่มีอุปกรณ์เครื่องมือเครื่องใช้ใด เป็เพียงห้องสี่เหลี่ยม สีเงิน พื้นห้องผนังห้อง เพดานห้อง ล้วนเป็สีเงิน เรียบมันขลับ คล้ายกับห้องสเตนเลส กับแสงสว่างสีขาวอัตโนมัติที่หาที่มาของแสงไม่ได้ ไม่มีหลอดไฟอะไรทั้งสิ้น
พวกเขายืนอยู่ตรงกลางห้องหันตัวมองดูรอบข้าง อย่างกับต้องหาอะไรบางอย่างให้เจอ แต่หาอะไรไม่เจออยู่ดี
...ป๊อป!...
ทันใดนั้น...
เสียงบางอย่างดังขึ้นด้านหลังของพวกเขา...
"ยินดีต้อนรับท่านเ้าของห้องขอรับ!...กระผม...ทรีตเธอร์...ยินดีให้รับใช้ขอรับ!"
หนุ่มรูปงามหล่อเหลา สูงโปร่ง ผิวขาวผ่อง ผมสั้นสีดำ อายุราวยี่สิบต้นๆในชุดแพทย์สีขาว เสื้อแขนยาว กางเกงขายาว รองเท้าบูตยาวสีขาว ปรากฏตัวขึ้นในพริบตาพร้อมกับเสียงป๊อปเมื่อครู่ เขากล่าวแนะนำตัวโค้งคำนับโดยแขนซ้ายพาดหลังและแขนขวาพาดบนหน้าท้องของตนอย่างสุภาพแล้วเงยหน้าส่งยิ้มทักทายพวกเขาทั้งสาม
แต่เดี๋ยวก่อน...เขาเป็หุ่นยนต์หรือนี่รุ้งเอามือขยี้ตาตัวเอง มองดูเขาอีกครั้งให้ชัด
"สวัสดี เราชื่อ กุ๊งกิ๊งเป็ผู้คุ้มครองท่านรุ้ง และนี่คือ บับเบิ้ล เป็ผู้ดูแลห้องวิเศษของท่านรุ้งและท่านนี้คือ ท่านรุ้ง เ้าของห้องวิเศษนี้นะ!"
กุ๊งกิ๊งเป็ตัวแทนกล่าวทักทายพวกเขาทั้งสี่โค้งคำนับและส่งยิ้มทักทายกัน
"กระผมทราบแล้วขอรับ!เบื้องบนได้แจ้งให้ทราบแล้วขอรับ!"
ทรีตเธอร์ทราบเื่ของพวกเขาอยู่ก่อนแล้วเขาแนะนำห้องให้รุ้งรู้จัก รุ้งสงสัยว่าจะแนะนำอย่างไรในเมื่อที่นี่เห็นไม่มีอะไรเลย แต่ความจริงแล้ว...
นี่คือห้องที่วิเศษมากนอกจากเป็ห้องรวมยาทุกแขนงทุกศาสตร์จากบนโลก ใต้พื้นโลก และนอกโลกแล้วยังเป็แหล่งรวมสสารทรงพลังพิเศษ เป็ห้องรักษาร่างกายวิเศษเป็ห้องทดลองทางเคมีและชีวภาพที่ล้ำสมัยที่สุดแห่งหนึ่ง เป็สถานที่เก็บรวบรวมสมุนไพรต้นกำเนิดตัวยาวิเศษ แร่ธาตุและอัญมณีที่มีคุณสมบัติพิเศษเพื่อใช้วิเคราะห์และพัฒนาเป็ตัวยาและพลังวิเศษทรงอานุภาพมหาศาล
และเหตุที่ห้องเสริมพลังวิเศษแห่งนี้ต้องเคลื่อนที่ได้เพราะต้องไปดูแล ทดลอง ตรวจสอบ วิเคราะห์คุณภาพ และเก็บผลการทดลองแร่ธาตุสสารต่างๆจากแหล่งทดลองธรรมชาติและสสารพิเศษที่สร้างขึ้นในห้องวิเศษส่วนตัวของท่านรุ้งแห่งนี้
เขาแนะนำให้ทุกคนรู้จักห้องต่างๆโดยการใช้พลังจิตสั่งห้องวิเศษนี้ เช่น ห้องยาเขตทวีปตะวันออกห้องยาเขตทวีปตะวันตก ห้องยาแม่มดมนตรา ห้องยายุคดึกดำบรรพ์ห้องทดลองสกัดพลังจากอัญมณี ห้องพัฒนาเทคโนโลยีพืชพันธ์ุ และห้องอื่นๆเพียงแค่ส่งพลังจิต แล้วจากห้องโล่งๆ ไม่มีอะไรได้แปรเปลี่ยนกลายสภาพเป็ห้องยาแขนงที่้าได้ดั่งใจนึกทันที มียาทุกอย่าง มีอุปกรณ์การแพทย์ทุกชนิด
ทั้งรุ้งกุ๊งกิ๊ง และบับเบิ้ล ต่างรู้สึกตื่นเต้น ดูน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนักเพราะห้องยาวิเศษของรุ้งมีมากมาย มากกว่าใครหลายคนในถิ่นกำเนิดของพวกเขา
"อืม...ขออนุญาตขอรับ!"
บับเบิ้ลพูดทักทรีตเธอร์ขึ้น
"ท่านบับเบิ้ล้าพูดถึงเื่ยาของท่านรุ้งใช่ไหมขอรับ?"
ทรีตเธอร์เหมือนเข้าใจว่าบับเบิ้ล้าสื่อความหมายถึงอะไร
บับเบิ้ลและกุ๊งกิ๊งพยักหน้าพร้อมกัน
"ขอเชิญท่านรุ้งทางนี้ขอรับ!"
ทรีตเธอร์ผายมือขวาไปทางด้านขวาของห้องทันใดนั้น สภาพห้องได้แปรเปลี่ยนเป็ห้องยาเทคโนโลยีล้ำยุคที่สุดพร้อมอุปกรณ์ไฮเทคครบครันที่ไม่มีทางหาได้บนโลกเขาให้เธอเดินเข้าไปอยู่ในหลอดแก้วขนาดใหญ่เกิดลำแสงวงแหวนห้าวงสีเหลืองทองสว่างบนหลอดแก้ว สแกนร่างกายของเธอจากศีรษะจรดปลายเท้าชั่วครู่ ไม่นานนัก มีเม็ดกลมๆ เล็กๆ คล้ายลูกปัดสีชมพูอมม่วงอมทอง ปรากฏขึ้นบนถาดสีเงินมันขลับที่ตั้งอยู่ข้างหลอดแก้วั์นี้
ทรีตเธอร์ยื่นยาวิเศษนี้ให้รุ้งทานรุ้งรู้สึกได้ทันทีถึงความเปลี่ยนแปลงจากภายในแม้ร่างกายภายนอกทุกอย่างคงเหมือนเดิม แต่เธอรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างข้างในคอยผลักดันและกระตุ้นให้ร่างกายส่วนต่างๆ มีความแข็งแกร่งขึ้นรุ้งรู้สึกตื่นเต้นมาก
"และนี่! คือ ยาของท่านกุ๊งกิ๊งกระผมได้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วขอรับ!"
ทรีตเธอร์ยื่นมือของเขาไปที่ด้านหน้าของกุ๊งกิ๊งแล้วยาเม็ดสีฟ้าปรากฏขึ้นบนมือเขาทันทีนี่คือยาที่เบื้องบนสั่งเตรียมไว้ให้กุ๊งกิ๊งเช่นกัน
รุ้งยังไม่ทันหายตื่นเต้นกับยาของตัวเองเธอหันมาสนใจยาของกุ๊งกิ๊งต่อ เอ๊ะ นี่ยาอะไรนะเธอจ้องมองตาเขม็งไปที่ยาบนมือขนปุยของกุ๊งกิ๊ง
"รุ้งอยากรู้ใช่ไหม? งั้นดูดีๆ นะ!"
กุ๊งกิ๊งทำหน้าตาทะเล้นใส่เธออีกแล้วยกมือโยนยาเม็ดสีฟ้าเข้าปากตนเอง เกิดแสงสีฟ้าสว่างจ้าแสงสว่างปกคลุมร่างกายของเขาจนมิดมองไม่เห็นตัว แต่แสงสว่างสีฟ้าได้ขยายใหญ่ขึ้นสูงขึ้น และสูงขึ้น
เมื่อแสงสว่างค่อยๆจางลง...
เธอมองเห็นเงาใครบางคน...
คนที่เธอไม่เคยรู้จัก...
หนุ่มร่างสูงโปร่งสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเิเ มีกล้ามเนื้ออย่างหล่อ รูปร่างแข็งแรง สง่างามในชุดเสื้อแขนยาวและกางเกงแขนยาวสีฟ้าขาว รองเท้าบูตยาวสีขาว รุ้งมองขึ้นไปบนหน้าของเขา จมูกโด่งตาโตอย่างมีเสน่ห์ คิ้วและปากเท่ได้รูป กับผมสั้นสีขาวเงิน อายุราวยี่สิบนิดๆ
ตอนนี้แสงสีฟ้าเมื่อครู่ได้หายไปหมดแล้ว เหลือเพียงหนุ่มคนนั้น ที่ยังส่งยิ้มให้เธอ รุ้งคิดในใจใครกัน
หรือว่า...
2K
