ตัวร้ายจนๆ ขอตั้งแก๊งอันธพาล

╔.★.═════════╗

บทที่ ๖

╚═════════.★.╝

        ตัดกลับมาที่ลานกว้างหน้าบ้าน

สายตาของโหงหนิวยังคงมองกดดันให้ฉันถ่ายพลังสีเหลืองนวลเข้ากระบี่อย่างติดๆขัดๆต่อไป 

“พักได้”

“ฟู่ว”

เถียนเถียน ขอโทษนะที่ฉันใช้ร่างกายของเธอตามอำเภอใจแบบนี้ แต่ขอนอนแผ่บนพื้นก่อนนะ รู้สึกผิดกับเถียนเถียนตัวจริงก็ข้อหนึ่ง แต่ตอนนี้โลกมันหมุนๆ รู้สึกเหมือนจะตายเลย

        ฟึ่บ ฟึ่บ

มือนิ่มของเด็กปาดเหงื่อเล็กน้อยบนใบหน้าออกให้ ก่อนจะอุ้มขึ้นในท่าเ๽้าสาว 

“มันคัน”

อ่อ เพิ่งเห็นว่าตรงที่นอนลงไปมีดอกหญ้าสีขาวผุดอยู่

“ทำไมเ๽้าให้ข้าฝึกกระบี่ล่ะ แถมมาสอนข้าอีก ไม่สิ เ๽้าเป็๲วิชากระบี่ด้วยเหรอ ใครสอน”

“ค่าข้าว”

แล้วคำถามอื่นละ จะปล่อยเบลอกันง่ายๆแบบนี้เลย? โอ๊ย หยิ่งจริงนะเ๽้าหนู ว่าแต่รีบเดินได้ไหม ชวนคุยแก้เขินไม่ไหวแล้วเนี่ย

บ้านก็อยู่ห่างไปแค่นี้ทำไมวันนี้ดูไกลจัง ไกลแบบที่อยากให้ขาเขายาวสักห้าเมตรไม่ก็เดินเร็วกว่านี้หน่อย ไม่สิถ้าวิ่งได้ก็วิ่งเลย งุดหน้าซุกอกคุยนี่มันน่าอายจะตายชัก

หลายวันผ่านไป

เพอร์เฟค

ฉันยืนมองข้าวสวยบนโต๊ะอาหารเย็นอย่างภูมิใจ ข้าวสวยร้อนๆที่วางอยู่เพียงถ้วยเดียว

“ในเมื่อเ๽้าเอาอาหารที่ข้าทำมาบังคับข้าฝึกกระบี่ งั้นเ๽้าก็กินข้าวเปล่าไปแล้วกัน”

ตอนแรกก็ว่าจะไม่ทำเลย แต่กลัวคนแถวนี้หิวตาย วัยกำลังโตซะด้วย

“ทำไมมีถ้วยเดียว”

เอ๋ ดูไม่เห็นโกรธเลยแฮะ หรือจะเก็บอาการเก่ง อย่าถามกลับตาแป๋วแบบนี้สิ

“อะแฮ่ม ข้าจะไปกินในเมือง”

“ไม่ได้”

เกินไปแล้วนะ

“ไม่ได้อะไรของเ๽้า ถึงตอนนี้ข้ายังขี่กระบี่ไม่ได้ แต่แค่ให้กระบี่นำทางพาไป ข้าไม่หลงหรอก”

“ไม่ได้”

“ข้าเป็๲พี่ใหญ่นะ เป็๲เ๽้าของแก๊ง ข้าจะไป!”

ใช่แล้ว ต้องเบ่งให้เด็กมันรู้ซะบ้าง พอเบ่งจบก็รีบลงเขามาเลย ที่ตีนเขามีหมู่บ้านเล็กๆพอให้ได้เข้าไปพักผ่อน หมู่บ้านเล็กไม่มีสิ่งบันเทิงก็จริง แต่ร้านเหล้าน่ะมีทุกที่ จริงไหม ตอนนี้ก็พอมีเงินเก็บจากการฝากผักโหงหนิวลงมาขายติดตัวอยู่ด้วย

ฉันเดินเข้าไปในร้านเหล้าด้วยความภูมิอกภูมิใจ พยักหน้ารับเสียงพ่อค้า

“แม่นาง ยินดีต้อนรับ นั่งก่อนๆ”

“เถ้าแก่ ข้าเอาเหล้-อ้ะ”

ใครกัน ใครมาหิ้วคอเสื้อฉัน!

“โหงหนิว! ทะ ทำไมทำหน้าดุแบบนั้นล่ะ”

“กลับ!”

“อ้ะ แต่ข้าเพิ่งมาเองนะ โหงหนิวเ๽้าปล่อยข้า”

ในขณะที่ฉันโวยวายไม่หยุด พ่อค้าและคนที่เห็นเหตุการณ์กลับไม่มีใครเข้ามาช่วยเลยสักคน

พวกคนใจดำ ข้าวปลาก็ยังไม่ได้กิน เหล้าก็ยังไม่ได้แม้แต่กลิ่นอีก

“กลับไปก็ไม่มีข้าวกิน เย็นขนาดนี้เราหาของกินที่นี่กันก่อนเถอะ”

“เดี๋ยวข้าทำให้กินเอง”

“ทำไมเ๽้าแทนตัวเองว่า‘ข้า’ล่ะ เ๽้าเด็กปีนเกลียวนี่” กว่าจะรู้ตัวว่าโกรธแต่มือก็ทุบเ๽้าเด็กหิ้วปีกเรียบร้อย อย่ามาจับห้อยต่องแต่งเดินไปมาแบบนี้สิ

“ข้าวของเถียนเถียน ข้ากินแล้ว ตอบแทนค่าข้าว พรุ่งนี้เ๽้าต้องฝึกกระบี่ต่อ”

“อะไรนะ เ๽้าจงใจนี่ โหงหนิว!” 

ไอ้ที่หงุดหงิดเป็๲ทุนเดิมยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ดูได้จากการรัวกำปั้นทุกถี่ๆ นี่การกลัวเด็กอดตายมันเป็๲เ๱ื่๵๹สร้างความวุ่นวายขนาดนี้ได้ยังไง

▀₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪▀

ภาพและเสียงของชายหญิงตรงหน้า ทำให้มี่มี่ได้แต่กัดฟันกรอด มือจิกกระโปรงมองจากข้างทาง นางต้องลงจากสำนักฝึกวิชามาอยู่ในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้

ทั้งที่เห็นเถียนเถียนชอบเข้าไปยุ่งกับพวกอันธพาล

“ไหนว่าจะไม่สนใจจะเป็๲ผู้ฝึกเซียน ไหนว่ารังเกียจนักหนา ทั้งที่ข้าตั้งใจบรรลุชั้นเซียนขึ้นไปหาเขา แต่เ๽้า เถียนเถียน เ๽้ากลับแย่งเขาไป คิดว่าอยู่ในร่างนั้นแล้วข้าจะมองเขาไม่ออกรึ!”

พอกันที นางไม่สนใจเ๱ื่๵๹ฝึกวิชาเซียนอะไรนั่นแล้ว

วิชาเซียนน่ะ ยังมีวิธีที่ง่ายกว่านั้น

นางเห็นชัยชนะอยู่ในมือจนยกยิ้มร้ายออกมา

▀₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪▀

ผิงผิง PART

เถียนเถียนเอ๊ย ชีวิตเธอช่างน่าอาภัพนัก 

ตอนเธอยังอยู่ก็ไม่ได้อยู่สุขสบาย หลังตายยังต้องพาร่างมาตกกรรมลำบากเก็บผักเก็บหญ้าอีก 

“เร็วสิวะ มันต้องอยู่แถวนี้แน่ อีกนิดเดียวไข่มุก๥ิญญา๸๼๥๱๱๦์ก็จะตกเป็๲ของพวกเรา”

เสียงคนกลุ่มใหญ่ลอยมาเข้าหู ลอยมาชนิดดังแบบไม่คิดจะปิดบังกันเลยทีเดียว

โทษทีนะ โหงหนิว เดี๋ยวพี่สาวจะมาเก็บผักไปทำมื้อเย็นให้ แต่ตอนนี้ขอเผือกก่อน 

แค่นึกว่าถ้าเด็กนั่นรู้เ๱ื่๵๹ขึ้นมาจะมีปฏิกิริยาเช่นใด ฉันก็หน้าแดงแล้ว 

ให้ตายเถอะ อายุขนาดนี้แล้วยังโดนเด็กถอนหงอก ทั้งอุ้ม ทั้งกอด ทั้งหิ้ว นี่มันลงโทษทางใจกันชัดๆ

ไม่ๆ ตอนนี้ต้องรีบแอบก่อน ขืนโดนจับได้เสียชื่อลูกพี่แก๊งปรับเซียนหมด

แต่มันจะเสียชื่อจริงหรือเปล่านะ สมาชิกมีอยู่แค่สองคนเอง 

ไม่ๆๆ สมาชิกมีเป็๲สิบ ถ้านับจริงๆก็มีทั้งโหงหนิว ทั้งฉัน โหงหนิว และโหงหนิว และทั้งฉัน ทั้งฉันอีกคน เห็นไหมสมาชิกคุณภาพสูงทั้งนั้น

แม่ง!

“อยู่แถวนี้แน่เหรอลูกพี่”

กลุ่มชายฉกรรจ์มีคนหนึ่งกล้ามโตตัวใหญ่ ส่วนอีกสองคนหุ่นแห้งดูตัวเล็กและเตี้ยกว่า แต่ลูกสมุน 1 ในนั้นดันมีผ้าปิดตาข้างเดียวอยู่หนึ่งคน 

“ก็ต้องอยู่แถวนี้สิวะ นี่ไงข้ายังเห็นเบาะแสประปรายอยู่เลย”

เบาะแส? เบาะใส่อะไรจะไปอยู่บนพื้นเห็นมีแต่หญ้า ฉันแอบมองอยู่หลังพุ่มไม้เงียบๆต่อไป 

“นี่ไง”

“ว้าว ใช่จริงๆด้วยลูกพี่”

นั่นมันดอกหญ้าธรรมดาไม่ใช่เหรอ!

เพราะรู้แล้วว่าพวกสามคนนี้น่าจะคว้าน้ำเหลว สองขาก็ก้าวถอยหลังเตรียมจะหนีกลับบ้าน 

        แกร๊ก!

ซวยชะมัด