ค่ำคืนในเหมันตนครนั้นหนาวเหน็บกว่าที่เคยเป็ ลมหนาวที่พัดผ่านตรอกซอกซอยที่มืดมิดและซับซ้อนราวกับเขาวงกตนั้น หวีดหวิวราวกับเสียงกรีดร้องของเหล่าิญญาที่เพิ่งจะหลุดรอดออกมาจากขุมนรก เฟิงหลงแบกร่างของบิดาไว้บนหลังที่แข็งแกร่งของเขา พุ่งทะยานไปตามเงามืดที่ทอดตัวอยู่ตามชายคาบ้านเรือนราวกับภูตพรายไร้เงา เสียงโห่ร้องและสัญญาณเตือนภัยจากคฤหาสน์ตระกูลเซียวที่อยู่ไกลออกไปค่อยๆ จางลง กลายเป็เพียงเสียงอื้ออึงในความทรงจำที่บอกเล่าถึงความโกลาหลที่เขาทิ้งไว้เื้ั
เขาไม่ได้มุ่งหน้าออกจากเมืองในทันที สัญชาตญาณของนักล่าที่เขาได้รับมาบอกเขาว่านั่นคือสิ่งที่ศัตรูคาดการณ์ไว้ การหลบหนีในตอนนี้ที่ประตูเมืองทุกบานถูกปิดตายและมีทหารยามตรวจตราอย่างเข้มงวดที่สุด คือการเดินเข้าไปติดกับดักด้วยตัวเอง
หลังจากเคลื่อนไหวอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเขาก็มาหยุดอยู่ที่มุมที่อับที่สุดและถูกลืมเลือนที่สุดของเมือง... เขตโรงฆ่าสัตว์เก่าที่ถูกทิ้งร้างไปนานหลายปี กลิ่นเหม็นเน่าของเืแห้งกรังและซากสัตว์ที่หมักหมมจนกลายเป็ส่วนหนึ่งของดินนั้นรุนแรงจนแทบจะทำให้คนธรรมดาต้องอาเจียน แต่สำหรับเฟิงหลงแล้ว สถานที่ที่น่ารังเกียจที่สุดสำหรับคนทั่วไป กลับกลายเป็ที่ซ่อนตัวที่ปลอดภัยที่สุดในยามนี้
เขาเลือกโรงเก็บของที่ทำจากไม้ซึ่งผุพังที่สุดหลังหนึ่ง ใช้ไหล่กระแทกประตูไม้ที่เปื่อยยุ่ยจนพังลงอย่างง่ายดาย ภายในนั้นเต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นที่หนาเตอะจนมองไม่เห็นพื้นเดิม มีเพียงแสงจันทร์สีเงินซีดที่ลอดผ่านรูโหว่บนหลังคาลงมาเป็ลำ ทำให้พอมองเห็นสภาพภายในได้ลางๆ
เฟิงหลงวางร่างของบิดาลงบนกองฟางแห้งเก่าๆ ที่มุมห้องอย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขามองดูสภาพของเฟิงเจิ้นภายใต้แสงจันทร์สลัวๆ แล้วหัวใจของเขาก็บีบรัดด้วยความเ็ปที่เย็นเยียบ ผิวของบิดาซีดขาวจนแทบจะเป็สีเดียวกับหิมะ ริมฝีปากแห้งแตกและมีสีดำคล้ำจากพิษร้าย ลมหายใจแ่เบาจนแทบไม่รู้สึก ทุกส่วนของร่างกายกรีดร้องบอกเล่าเื่ราวความทุกข์ทรมานที่ได้รับมาตลอดหนึ่งปีเต็มในขุมนรกแห่งนั้น
"ท่านพ่อ..." เขาวางฝ่ามือลงบนหน้าอกของบิดาและหลับตาลง โคจร "ปราณอสูร" อันบริสุทธิ์สายหนึ่งเข้าไปในร่างของเฟิงเจิ้นอย่างเชื่องช้าและระมัดระวังที่สุด
ปราณอสูรนั้นโดยเนื้อแท้แล้วรุนแรงและเต็มไปด้วยไอสังหาร แต่ภายใต้การควบคุมอันสมบูรณ์แบบของเฟิงหลง มันกลับกลายเป็พลังชีวิตที่อบอุ่น ช่วยขับไล่ไอเย็นจากพิษและพยุงอาการของเฟิงเจิ้นเอาไว้ชั่วคราว เขาััได้ถึง "พิษสลายปราณ" ที่กัดกินอยู่ภายใน มันเป็พิษที่ร้ายกาจและเ้าเล่ห์ เกาะติดอยู่กับเส้นชีพจรที่เหลืออยู่ราวกับปลิงดูดเื หากเป็เขาคนก่อน คงไม่มีปัญญาทำอะไรได้เลย แต่ตอนนี้... ด้วยความรู้ด้านพิษและโอสถที่เขาดูดกลืนมาจากความทรงจำนับไม่ถ้วนในหุบเหว ทำให้เขามองเห็นวิธีการรักษาที่ซับซ้อนนับสิบวิธี แต่ทุกวิธีล้วน้าสมุนไพริญญาหายากที่ไม่มีทางหาได้ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้
"อึ่ก..." เฟิงเจิ้นค่อยๆ รู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง เขามองไปรอบๆ ด้วยสายตาที่สับสน "ที่นี่... ที่ไหนกัน? เราหนีออกมาได้แล้วรึ?"
"ที่ปลอดภัยขอรับท่านพ่อ" เฟิงหลงตอบพลางดึงมือกลับ "ข้าได้ใช้พลังของข้าช่วยระงับอาการของท่านไว้ชั่วคราว แต่การจะถอนพิษให้หมดสิ้น จำเป็ต้องใช้ 'แก่นโลหิตอสูรเพลิง' และ 'หญ้าคืนิญญาเจ็ดดาว'"
เฟิงเจิ้นเบิกตากว้างด้วยความใ "นั่นมัน...สมบัติล้ำค่าระดับตำนาน! เราจะไปหามันมาจากที่ไหนกัน..."
"ข้าจะหามันมาให้ได้เอง" เฟิงหลงกล่าวอย่างหนักแน่น "แต่ก่อนอื่น... เราต้องทำให้พวกมันชดใช้"
เฟิงเจิ้นมองลึกเข้าไปในดวงตาของบุตรชาย เขาไม่เห็นแววตาของเด็กหนุ่มที่อ่อนโยนและซื่อตรงคนเดิมอีกต่อไป แต่เห็นเพียงความลึกล้ำที่ดำมืดราวกับหุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง และเปลวไฟแห่งความแค้นที่เยือกเย็นจนน่าขนลุก เขาอดไม่ได้ที่จะถามออกไป "หลงเอ๋อร์... หนึ่งปีที่ผ่านมา... มันเกิดอะไรขึ้นกับเ้ากันแน่?"
เฟิงหลงนิ่งไปชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าเื่ราวฉบับย่อให้ฟัง เขาไม่ได้พูดถึง "ห้วงิญญาอสูรา" โดยตรง เพียงแค่บอกว่าเขาโชคดีรอดชีวิตจากการตกเหว และได้รับ "มรดก" ของยอดฝีมือโบราณท่านหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ ทำให้เขามีพลังและความสามารถดังเช่นทุกวันนี้
แม้จะเป็เื่ราวที่เหลือเชื่อราวกับเทพนิยาย แต่เมื่อเห็นพลังที่บุตรชายแสดงให้เห็นกับตาตัวเอง เฟิงเจิ้นก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อ ความรู้สึกของเขานั้นซับซ้อนอย่างยิ่ง... ทั้งภาคภูมิใจที่บุตรชายรอดชีวิตและแข็งแกร่งขึ้น แต่ก็ทั้งหวาดกลัวในความเปลี่ยนแปลงและไอสังหารอันเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวลูกของเขา
"แล้ว...แล้วเ้าจะทำอย่างไรต่อไป? บุกเข้าไปฆ่าพวกมันรึ? ไม่ได้นะ! ตระกูลเซียวและตระกูลหลันมีรากฐานที่มั่นคง ยอดฝีมือของพวกมันมีมากมายนัก! เ้าตัวคนเดียวจะไปสู้ได้อย่างไร!" เฟิงเจิ้นกล่าวเตือนด้วยความเป็ห่วงอย่างสุดซึ้ง
เฟิงหลงแค่นเสียงหัวเราะเ็า "ท่านพ่อ ท่านคิดว่าข้าโง่เขลาถึงเพียงนั้นเชียวรึ? การฆ่าพวกมันทิ้งง่ายๆ... มันเป็การเมตตาพวกมันเกินไป"
เขาลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตูที่พังยับเยิน มองออกไปยังคฤหาสน์ตระกูลเซียวที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งบัดนี้ยังคงสว่างไสวและเต็มไปด้วยความโกลาหล
"พวกมันทำลายเราสามอย่าง หนึ่งคือเกียรติยศและชื่อเสียง สองคือทรัพย์สินเงินทอง และสามคือครอบครัว... การแก้แค้นของข้า ก็จะทำลายพวกมันสามอย่างเช่นกัน แต่จะทำในแบบของข้า"
ดวงตาของเฟิงหลงทอประกายแสงอันเย็นเยียบและชาญฉลาด "แผนของข้ามีสามขั้นตอน"
"ขั้นแรก: ทำลายเส้นเืใหญ่ พวกมันยึดกิจการของเราไป ข้าก็จะทำให้กิจการของพวกมันพังพินาศ ตระกูลเซียวร่ำรวยมาจากการค้าแร่เหล็กและอาวุธ ข้าจะลอบเข้าไปในเหมืองแร่ของพวกมันและสร้างหายนะ ทำให้เหมืองถล่มลงมา ข้าจะปล้นคาราวานขนส่งสินค้าของพวกมัน ทำให้พวกมันสูญเสียทั้งเงินและชื่อเสียงด้านความน่าเชื่อถือ"
"ขั้นที่สอง: หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความหวาดระแวง พวกมันทำให้เรากลายเป็ฏในสายตาคนทั้งเมือง ข้าก็จะทำให้พวกมันกลายเป็ปีศาจในสายตาของกันและกัน ข้าจะลอบสังหารคนสำคัญของตระกูลเซียว แต่จะทิ้งหลักฐานปลอมที่ชี้ไปยังตระกูลหลัน และจะทำเช่นเดียวกันกับตระกูลหลัน ข้าจะปล่อยข่าวลือถึงความลับอันโสมมของพวกมัน (ซึ่งข้าได้มาจากความทรงจำของพวกยามที่ข้าฆ่า) ให้แพร่กระจายไปทั่วเมือง เมื่อความเชื่อใจถูกทำลาย พวกมันก็จะเริ่มกัดกินกันเองจากภายใน"
"และขั้นสุดท้าย... การเก็บเกี่ยว" น้ำเสียงของเขากดต่ำลงจนน่าขนลุก "เมื่อพวกมันอ่อนแอลงทั้งทางการเงินและแตกแยกกันเองจนถึงขีดสุด... ข้าจะเริ่ม 'เก็บ' พวกมันทีละคน เริ่มจากระดับล่างขึ้นไปจนถึงระดับบน ข้าจะทำให้ตระกูลเซียวและตระกูลหลันต้องอยู่ท่ามกลางความหวาดกลัวทุกวินาที ไม่รู้ว่าใครจะเป็รายต่อไป และสำหรับสองคนนั้น... เซียวเทียนอี้และหลันซูเหยา... ข้าจะเก็บพวกมันไว้เป็คนสุดท้าย"
"ข้าจะทำลายพลังของมัน... ทำลายความงามของนาง... ทำลายทุกสิ่งที่พวกมันภาคภูมิใจต่อหน้าต่อตา ก่อนจะมอบความตายที่เ็ปและน่าสมเพชที่สุดให้เป็ของขวัญปิดท้าย"
เฟิงเจิ้นอ้าปากค้าง ตัวแข็งทื่อไปกับแผนการที่ได้ยิน มันไม่ใช่แผนการแก้แค้นของนักรบผู้กล้า... แต่มันคือแผนการของอสูรที่คิดคำนวณมาอย่างรอบคอบและโเี้ที่สุด! บัดนี้เขามองบุตรชายของตนเองราวกับเป็คนแปลกหน้าโดยสมบูรณ์
เฟิงหลงหันกลับมามองบิดา ดวงตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "ท่านพ่อวางใจเถิด ความโกลาหลในคืนนี้เป็เพียง 'บัตรเชิญ' ที่ข้าส่งไปให้พวกมันเท่านั้น... การแสดงที่แท้จริง... กำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้านี้"
เขามองออกไปนอกประตูอีกครั้ง ดวงตาของเขาสะท้อนภาพคฤหาสน์ตระกูลเซียวที่อยู่ไกลออกไป... และในความมืดนั้นเอง แสงสีเืจางๆ ก็ได้วาบขึ้นในดวงตาของเขาอย่างเงียบงัน
2K
