ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 70: คอขวดใหม่

หลังจากที่เว่ยหลงจากไป หลิงเซียวก็นั่งนิ่งอยู่ในโถงรับแขก สายตาของเขาจับจ้องไปยังเทียบเชิญสีทองในมือด้วยแววตาที่เย็นชา

"จวนเจ้าเมือง...ขอบเขตแก่นทองคำ..."

เขารู้ดีว่า "ข้อตกลง" ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานของความแข็งแกร่งที่เขาสามารถล่มสลายตระกูลเฉินได้ แต่ความแข็งแกร่งนี้ก็ยังคงอยู่ในขอบเขตสร้างแก่นแท้ ตราบใดที่เขายังก้าวข้ามไปยังขอบเขตต่อไปไม่ได้ เขาก็ยังคงเป็นเพียง "ตัวหมาก" ที่ทรงพลังในสายตาของผู้ปกครองที่แท้จริงเหล่านี้

"การเมืองเป็นเรื่องน่ารำคาญ" เขาโยนเทียบเชิญสีทองลงบนโต๊ะอย่างไม่แยแส "มีเพียงพลังที่แท้จริงเท่านั้นที่เป็นนิรันดร์"

เป้าหมายของเขาชัดเจน...ทะลวงสู่ขอบเขตแก่นทองคำ!

เขาไม่รอช้า ลุกขึ้นและเดินกลับไปยังห้องฝึกซ้อมส่วนตัวที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในคฤหาสน์ เขาสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดรบกวนโดยเด็ดขาด ก่อนจะเปิดใช้งานค่ายกลป้องกันของห้องจนถึงระดับสูงสุด

หลิงเซียวนั่งลงขัดสมาธิ และเปิดถุงเก็บมิติของเฉินเทียนหนานออก

พรึ่บ!

ศิลาปราณระดับต่ำนับพันก้อนและศิลาปราณระดับกลางอีกหลายสิบก้อนถูกเทออกมากองรวมกันรอบตัวเขา! พลังงานลมปราณที่หนาแน่นแผ่พุ่งออกมาจนอากาศในห้องเริ่มบิดเบี้ยวเล็กน้อย!

นี่คือความมั่งคั่งที่ตระกูลใหญ่สั่งสมมานานหลายสิบปี บัดนี้มันได้กลายเป็นเชื้อเพลิงทั้งหมดของเขา!

"ด้วยทรัพยากรขนาดนี้...บวกกับรากฐานแห่งเต๋าชั้นเลิศของข้า...การทะลวงขอบเขตก็อยู่แค่เอื้อม!"

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป เขาเริ่มโคจรพลังลมปราณทันที!

ร่างกายของหลิงเซียวกลายเป็นหลุมดำที่น่าสะพรึงกลัว! เขาดูดซับพลังงานจากกองศิลาปราณรอบกายอย่างบ้าคลั่ง!

ศิลาปราณทีละก้อน...ทีละก้อน...เริ่มสูญเสียแสงสว่างและแตกสลายกลายเป็นผงธุลี พลังงานมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขาและถูกกลั่นกรองโดยรากฐานแห่งเต๋าชั้นเลิศจนกลายเป็นพลังลมปราณที่บริสุทธิ์ที่สุด ก่อนจะไปรวมกันที่ตันเถียน

พลังลมปราณในร่างของเขาที่อยู่ในขอบเขตสร้างแก่นแท้ขั้นสูงสุดอยู่แล้ว เริ่มอัดแน่น...และอัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ! จนถึงจุดที่แท่นฐานในตันเถียนของเขาเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มันคือสัญญาณของการกำลังจะควบแน่นเป็น "แก่นแท้"!

"มาแล้ว!"

หลิงเซียวรวบรวมสมาธิทั้งหมด พยายามที่จะบีบอัดพลังลมปราณที่อิ่มตัวจนถึงขีดสุดนั้นให้ก่อตัวเป็นแก่นทองคำ!

แต่แล้ว...

วูบ!

พลังงานที่กำลังจะควบแน่นกลับสลายตัวไปอย่างกะทันหัน! ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไป!

"อะไรกัน?" เขาขมวดคิ้ว เขาไม่เคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน

เขาลองอีกครั้ง...รวบรวมพลังงาน...พยายามบีบอัด...และมันก็สลายตัวไปอีกครั้ง!

พลังงานในร่างของเขามีมากพอ...มากเกินพอด้วยซ้ำ แต่เขากลับไม่สามารถทำให้มัน "ก่อตัว" ขึ้นมาได้ มันเหมือนกับการพยายามสร้างปราสาททรายโดยที่ไม่มีน้ำเป็นตัวเชื่อมประสาน!

จิตวิญญาณของ "ภพ" เริ่มทำการวิเคราะห์ทันที เขานึกถึงพล็อตเรื่องนับไม่ถ้วนที่เคยอ่านมา...

"คอขวด!"

เขาระลึกขึ้นได้ในทันที การทะลวงจากขอบเขตสร้างแก่นแท้ไปสู่ขอบเขตแก่นทองคำ ไม่ใช่แค่การสะสมพลังงานเชิงปริมาณ แต่มันคือการเปลี่ยนแปลงเชิง "คุณภาพ" มันคือการหลอมรวมจิตวิญญาณ, พลังลมปราณ, และ "ความเข้าใจในเต๋า" ให้กลายเป็นหนึ่งเดียว!

เขามีพลัง...เขามีจิตสังหาร...แต่เขายังขาด "ความเข้าใจ" ในกฎเกณฑ์ของสวรรค์และปฐพีที่จะใช้เป็นแกนกลางในการก่อรูปแก่นทองคำ!

"หรือ...อีกวิธีหนึ่ง" เขานึกถึงทางลัดสุดคลาสสิก "คือการใช้ 'วาสนา' หรือ 'ตัวเร่ง' จากภายนอก...เช่นโอสถวิเศษในตำนานที่ควบแน่นกฎเกณฑ์เหล่านั้นเอาไว้แล้ว!"

หลิงเซียวยกเลิกการบำเพ็ญเพียร ศิลาปราณรอบกายหายไปแล้วกว่าครึ่ง แต่ระดับพลังของเขาก็ยังคงอยู่ที่เดิม

เขาลืมตาขึ้น ในแววตาไม่ได้มีความผิดหวัง แต่กลับเต็มไปด้วยความชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
"ดูเหมือนว่า...การนั่งบำเพ็ญเพียรอย่างเดียวนั้นไร้ประโยชน์เสียแล้ว"

เขาต้องออกไป...เพื่อตามหา "วาสนา" ชิ้นนั้น!