ชายหนุ่มชะงัก นี่เขากำลังทำอะไรแล้วทำไมต้องง้องอนผู้หญิงให้มาแต่งงานด้วยมีผู้หญิงอีกครึ่งค่อนประเทศที่ยอมแต่งงานกับเขาหาก้า
“ถ้าอยากกลับก็กลับไปเลยผมไม่ห้ามที่เหลือจะเป็เื่ของผู้ใหญ่ที่จะตกลงกัน”
“คะ... คุณหมายความว่ายังไง” โมนาถามเขาน้ำตาคลอ
“เื่บางเื่คุณคงไม่เข้าใจถ้าคุณอยากทำอะไรตามใจชอบก็เชิญเถอะผมไม่ห้าม เพราะผมไม่ชอบการอ้อนวอนใครทั้งที่ฝ่ายอัลเล็นโซ่กำลังช่วยเหลือดีกาลโน่อยู่ แต่คุณทำราวกับว่าผมเป็ลูกหนี้ที่กำลังขอร้องเ้าหนี้ให้เมตตา”
ซาฟลุกขึ้นยืน แล้วก้าวไปยืนข้างหน้าต่างเพื่อรักษาระยะห่างของหัวใจและให้อีกคนได้คลายกังวล โมนาต้องคิดและตรองให้ดีสำหรับเขา บางที... หากเขาปล่อยโมนาไปอาจจะเป็การดีก็ได้ถ้ามันถลำลึกเกรงยากจะถอนผู้หญิงคนนี้กำลังทำให้เขาเสียการควบคุมตัวเองอย่างรุนแรงและนี้คือความน่ากลัวของเธอ
คนสวยกัดริมฝีปากช้อนสายตามองเธอทอดทิ้งผู้คนมากมาย และทำให้พ่อผิดหวังไม่ได้
“แล้ว... คุณจะช่วยพ่อฉันใช่ไหม”
เขานิ่งไม่ตอบอะไรมีเพียงสีหน้าเรียบเฉยไม่ปรากฏอารมณ์หรือรอยยิ้มใดๆ
“ผมคงทำอะไรไม่ได้เพราะผมไม่มีหลักประกันว่าพ่อคุณจะสามารถรักษาคำพูดกับเงินจำนวนมหาศาลขนาดนั้นกับผม”
เธอต้องยอมรับชะตากรรมของตระกูลใช่ไหมอยากให้เลือกพี่เทียร่า สองคนมีอะไรกันแล้วแล้วเขาทิ้งพี่เทียร่าได้อย่างไร คนที่มีอะไรกันแล้วต้องอยู่ด้วยกันแล้วเหตุใดยังเลือกเธอเป็เ้าสาว
“ผมให้เวลาคุณหนูคิดว่าจะเอายังไง”
เขาหันมาเผชิญหน้ากับเธออีกครั้งดวงตาสีเทาหม่นช่างดูมีมนต์ขลังหากสาวๆ ใดได้เห็นมันคงอ่อนระทวยแทบเท้าโมนาเองเคยได้ยินเื่สี่เทพบุตรในตระกูลอัลเล็นโซ่มาก่อน แต่เธอไม่เคยสนขอแค่ได้อยู่กับพ่อก็เพียงพอแล้ว
“ถ้าหากฉันอยู่ที่นี่แล้วคุณสัญญาว่าจะช่วยคุณพ่อฉันก็ยินดีที่จะอยู่”
“คุณหนูเข้าใจความหมายของการอยู่กับผมที่นี่หรือเปล่า?”
“ฉันไม่เข้าใจคุณกำลังจะบอกอะไร”
“ผมอธิบายยากแต่ผมจะลองปฏิบัติกับคุณเล็กน้อยก็แล้วกัน...”
ร่างสูงใหญ่เดินมาหยุดยืนตรงหน้าโน้มกายลงมาใช้มือคว้าเอวบางไว้ โมนาเบิกตากว้างด้วยความใเมื่อถูกรั้งเข้ากอดจนแน่น
“คุณจะทำอะไรคะ!”หญิงสาวร้องถามเสียงสั่น
เขาไม่ตอบแต่สิ่งที่เขาทำทำให้คนถูกกระทำดวงตาเบิกกว้างด้วยความกลัว ริมฝีปากสีกุหลาบถูกเขาฉวยโอกาส ร่างกายกำลังสั่นสะท้านหัวใจกำลังเต้นแรงจนแทบะเิออกมา
“อื้อ!”คนตัวเล็กครางประท้วง
ซาฟชะงักเมื่อร่างบางทรุดลงแทบกองกับพื้นหากไม่รับแค่จูบเธอก็สลบไปแล้ว
“นี่มันบ้าชัดๆ”เขาหงุดหงิดขึ้นมา
ชายหนุ่มรีบช้อนร่างคนไม่ได้สติไว้ในอ้อมแขนใบหน้างดงามลอยเด่นอยู่ตรงหน้า เธอหลับใหลราวกับทารก พาเธอไปที่ห้องแล้วบรรจงวางไว้บนเตียงเขามองใบหน้า มือลูบไล้แ่เบา แล้วก้มลงจุมพิตริมฝีปากซึ่งรสััมันยังตราตรึงใช้มือรั้งผ้าห่มคลุม โมนา ช่างน่าทะนุถนอมเสียเหลือเกิน
154
