กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่เก้าสิบแปด The Jedi

อันที่จริงหากเป็นเกมส์กระดาน DnD การขายวิญญาณให้ปีศาจเพื่อแลกกับเวทย์จะไม่มีผลใดใดตามมาต่อการเล่นเกมส์มากไปกว่าอาชีพอื่นๆ

แต่หากเป็น Warhammer หรือแนวเหนือธรรมชาติอย่างอื่นแล้ว

คนที่มีสติก็พอรู้ว่ามันต้องมีผลตามมาแน่ๆในการตกลงกับปีศาจเพื่อแลกกับพลังนี่

แน่นอน

หากมองจากสายตาของฝ่ายศาสนา

ผมที่มีเชื้อสายของท่านข่านและเทงกรีนั้นก็คงจะเป็นเชื้อสายของปีศาจสายฟ้าที่พวกคนเถื่อนไร้อารยธรรมนับถือกันนั่นล่ะ

“ขีดจำกัดสายเลือด”

คือแนวคิดที่ไม่ค่อยมีคนอยากยอมรับกันในโลกตะวันตกแห่งนี้

ทั้งที่นารุโตะนั้นทำได้ตรงไปตรงมากว่า

ว่าหากเรามีสายเลือดในด้านสายฟ้าหรือธาตุไม้เราก็จะใช้วิชานั้นๆได้ดีกว่าคนที่ไม่มีสายเลือดที่ทำให้เราพิเศษกว่าคนทั่วไป

ทางตะวันตกไม่ชอบแนวคิด

“ขีดจำกัดสายเลือด”

เพราะมันทำให้รู้สึกว่าคนคนหนึ่งมีความพิเศษมากกว่าคนทั่วไป

แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ชอบศาสนาหลัก

จึงเป็นที่มาของวิลโล่ที่มีฉากเซ็กส์ซีนกับปีศาจงูและวอร์ล็อกต่างๆที่มีฮาเร็มกรุ๊ปปี้กลุ่มแม่มดเป็นของตนเอง

แต่ก็ยังใช้เวทย์ได้ตามปรกติไม่มีปัญหาอะไร

ทั้งที่หากตัวประกอบหนังสยองขวัญทำอย่างนั้น

คงโดนปีศาจฉุดไปลงนรกไปตั้งนานแล้ว

ผมไม่คิดว่าจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับวิลโล่ในแง่นี้การห้ามอาจจะเหมือนการยุ

และเวทย์นอกจากขีดจำกัดสายเลือดแล้วจะเป็นนิสัยเฉพาะตัว

วิลโล่สามารถเป็นแม่มดที่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่งจนสามารถชกกับเทพเจ้าและสามารถเปลี่ยนแปลงกฎของเวทย์ได้

ผมไม่คิดว่าตนเองจะมีสิทธิไปสั่งสอนอะไรวิลโล่ในเรื่องเวทย์นี้

ผมแค่คิดว่าตนเองไม่น่าจะเอาตัวรอดได้หากทำอย่างเธอ

เลยเน้นไปในทางเวทย์ที่พอจะเข้าใจได้ง่ายอย่างสายเสริมพลังเท่านั้นเอง

ผมไม่ค่อยเชื่อถือเวทย์สายล้างสมองเท่าไรยิ่งในโลกที่มีคนที่สามารถด่าเทพเจ้าต่อหน้าได้อย่างบอนนี่

วิลโล่จับแขนแอนนาและมองมาทางผมและกลุ่มของบอนนี่อย่างสงสัย

ผมชูมือไปมาแบบเจได

“วางใจเถอะ ผมไม่ได้ล้างสมองใคร”

“ดูสิพวกเลโอนาร์ดทำท่าล้างสมองคนแบบเจได้ได้ด้วย”

แอนดรูว์กับแฮงก์เชียร์อยู่ด้านข้าง

“พวกเราทำตัวแบบเจไดได้จริงๆด้วย”

แฮงก์กล่าวเสริมอย่างดีใจ

“ชั้นรู้น่าว่าเจไดคืออะไรมันใช้กับชั้นไม่ได้ผลหรอก”

วิลโล่กล่าวอย่างโมโห

“ก็เพราะผมไม่ได้เน้นไปทางพลังเวทย์ล้างสมองนั่นล่ะมันเชื่อถือไม่ค่อยได้ สายเสริมพลังนั้นแน่นอนกว่า”

ผมกล่าวไปตามตรงต่อวิลโล่

แต่คนที่รอบข้างเรางงว่าพูดอะไรกัน

ยกเว้นคนจำนวนหนึ่งประมาณยี่สิบถึงสามสิบคนที่ใช้เวทย์ได้ในโรงเรียนนี้เท่านั้นที่รู้ว่าพวกเราพูดถึงอะไรกัน