ผมเล่นเกมออนไลน์โดยมี Passive Skill ที่หากถูกโจมตีสิบทีจะตาย

หลังจากการสลายตัวไปเขาและเธอก็หันมามองหน้ากันอย่างเข้าใจแล้วเดินชมตลาดท่ามกลางละอองดินที่เริ่มจะย้อมให้ ทรินิตี้กลับไปเป็นขอทานอีกรอบหนึ่ง"ฝุ่นนี้ท่านได้แต่ใดมาเนี่ย" ทรินิตี้บ่นพลันน้ำเหลือบไปเห็นหน้าจอของระบบร้านค้าที่ลอยอยู่เป็นรูปหน้ากาก เธอจึงรีบเดินเข้าไปดูทันทีหน้ากากผ้าสีน้ำตาลครึ่งใบหน้าธรรมดา ๆ น้ำไม่รีรอกดจ่ายตังซื้อมาให้เขาที่มองดูร้านอื่น ๆ อยู่"ปกป้องคะ นี่หน้ากากค่ะ" เธอยื่นให้"ขอบคุณครับ เท่าไหร่เนี่ย" เขาถามกลับ"ไม่เป็นไรค่ะ ถือว่าเป็นของรางวัลสำเร็จคนเก่งที่สำเร็จภารกิจนะคะ" เธอยิ้มให้"ขอบคุณครับ ว่าแต่ของน้ำหละครับ น้ำไม่สวมเหรอ" ทรินิตี้สงสัยเพราะน้ำไม่ได้มีอาการรำคาญฝุ่นออกมาแม้แต่น้อย"น้ำสวมแล้วค่ะ แต่ว่าด้วยอาชีพของน้ำทำให้หน้ากากไม่แสดงผลภายนอกออกมาค่ะ" เธอตอบพลางจับไปบนใบหน้าของตัวเอง"คงจะเป็นอาชีพนักบวชแบบพิเศษสินะครับ ดีกว่าของแฮคเยอะเลย" ทรินิตี้พูดพลางคิดถึงแฮคที่โดนผลพิเศษไม่แสดงเสื้อออกมา แต่เมื่อไปถึงเมื่อครั้งตอนออกจากธนาคารมา คนอื่น ๆ นั้นก็ไม่ได้มีการแสดงผลหน้ากากบนใบหน้าสักคน เขาจึงรู้สึกอิจฉาไม่น้อย"ถ้าได้อาชีพของแฮคมา น้ำจะลบไอดีทิ้งไปทันทีค่ะ" ทั้งคู่หัวเราะไปด้วยกัน ทรินิตี้นั้นเกือบนึกภาพตอนน้ำได้อาชีพนักดาบมาแต่เขาก็รีบปัดความคิดไม่ดีทิ้งไปซะก่อนจบการสนทนาเขาก็รีบสวมมันทันทีตึ๊ง ไม่สามารถสวมใส่ไอเท็มปกติได้เนื่องจากขัดกับลักษณะพิเศษของอาชีพค่ะ"เอาแล้วไง เฮ้อ....." เขาหลบไปหาที่ยืนหลบด้านข้าง ดาบเขี้ยวมังกรลมถูกนำออกมาอีกครั้ง ค่อย ๆ กรีดหน้ากากซึ่งเป็นผ้าสองชั้นโดยปล่อยให้ชั้นนอกขาดเล็กน้อยเหลือแต่ผ้าชั้นในที่ยังโอเคอยู่ส่วนน้ำได้แต่ยืนดูปกป้องด้วยความสงสารที่ไม่สามารถใช้ไอเท็มปกติได้"เสร็จเรียบร้อย !" เขาชูหน้ากากขึ้นด้วยภูมิใจแล้วใส่มันในทันทีสภาพของปกป้องเริ่มกลมกลืนกับผู้คนในตลาดที่เดินไปด้วยหน้ากากกันฝุ่น ทั้งสองลองเดินดูไอเท็มไปเรื่อยจนมาหยุดสะดุดใจที่ร้านหนึ่ง"ตาข่ายนี้น่าสนใจอยู่นะครับ"ไอเท็ม : ตาข่ายล้อมขนาดสองตารางเมตรรายละเอียด : ใช้จับสัตว์อสูรขนาดเล็กหรือวางไว้ที่พื้นเพื่อขัดจังหวะการเคลื่อนให้ช้าลงหรือไม่สามารถเคลื่อนที่ได้พังได้ง่ายด้วยการถูกไฟ หรือของมีคม"พ่อค้ามีกี่ชิ้นครับ"ทรินิตี้ถามเพราะสนใจในคุณสมบัติที่เป็นประโยชน์ต่อการล่ามอนสเตอร์เยอะ ๆ ซึ่งเขาคิดว่าภารกิจเลื่อนคลาสต้องมีมอนสเตอร์ให้ฆ่าหลายตัวแน่ ๆ"4ชิ้นน้อง" พ่่อค้าตอบกลับมาพลางยิ้มที่เงินกำลังจะมาหาเขา"เหมาครับ" เงินสองพันเหรียญทองถูกจ่ายไปทันทีทำให้เขาในตอนนี้กลับมาเป็นขอทานอย่างแท้จริงอีกรอบหนึ่ง เพราะเงินนั้นเหลืออีกไม่กี่เหรียญเงินกับเหรียญทองแดงอีกกองใหญ่ แต่ถ้าหากเทียบกับเมื่อครั้งอยู่ที่เมืองเริ่มต้นก็ยังนับว่าเขามีฐานะดีกว่าเดิมมาก"ถ้าอย่างนั้นน้ำไปหาของมั่งดีกว่าค่ะ" ทั้งสองเดินตามหาไอเท็มต่อไปจนมาถึงร้านอีกร้านหนึ่งไอเท็ม : แก๊สอารมดีรายละเอียด : ทำให้สิ่งมีชีวิตที่โดนอยู่ในสถานะเคลิบเคลิ้ม หรืออย่างมากที่สุดคือการหัวเราะโดยไม่มีเหตุผลเป็นเวลาหนึ่งนาที สามารถแก้ได้ด้วยเวทย์รักษาสถานะผิดปกติ"น้ำจะเอาไปมอมใส่มอนสเตอร์ช่วงที่เจอกับบอสค่ะ" ด้วราคาถึงหนึ่งพันเหรียญและมีเพียงชิ้นเดียวน้ำจึงตัดสินใจซื้อมาโดยไม่คิดอะไรมาก"พ่อค้าได้มาจากไหนเหรอคะ" น้ำถามพ่อค้ามองมาที่เธอก็ส่งสายตาเจ้าชู้เข้าให้ทีหนึ่งแล้วตอบกลับมา"เป็นเควสลับจ้าน้องสาว ถ้าสนใจพี่จะบอกให้ได้นะ แต่ต้องมีซัพพอร์ทให้พี่แทนไอหนุ่มข้าง ๆ" ทรินิตี้ได้ยินก็จ้องเขม็งใส่พ่อค้าราวกับจะกินหัวของเขาให้ได้"ไม่ให้โว๊ย และไม่สนด้วย เราไปกันเถอะ !" ทรินิตี้พูดอย่างโมโห แล้วลากน้ำเดินออกมาด้วยแรงของปกป้องที่ดึงเธอเพื่อจะออกไปให้พ้นหน้าของพ่อค้าคนนี้"ให้ตายเถอะ พ่อค้าหน้าม่อ"ทรินิตี้บ่นขณะมือนั้นยังคงจูงน้ำอยู่"เอ.... มีคนขี้ฉวยโอกาสแถวนี้ด้วยแหละค่ะ" น้ำพูดพลางหัวเราะบาง ๆ ใส่ทรินิตี้ที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเขารีบหยุดเท้าแล้วหันมาหาเธอ"ใครฉวยโอกาสเหรอครับ หรือว่าพ่อค้าคนนั้น?"น้ำกึ่งยิ้มกึ่งขำออกมา"คนที่มีหางอะค่ะ" ทรินิตี้มองกลับไปยังพ่อค้าคนนั้นก็ยังไม่พบหางตามที่น้ำพูดออกมาน้ำค่อย ๆ ยกแขนที่มีมือของใครบางคนจับข้อมือไว้แล้วเอียงคอใส่ทรินิตี้อย่างน่ารัก "คนนี้ยังไงหละคะ ""ชะอุ่ย ! กราบขอประทานอภัยครับ" ทรินิตี้ค่อย ๆ ปล่อยมือช้า ๆ ราวกับว่ากำลังวางช้อนจากอาหารจานโปรดเกือบไปแล้วไหมหละเอ็ง เขาคิดในใจอีกด้านหนึ่งเดียที่เดินงง ๆ ไปทั่วตลาดเพื่อหาของที่เพื่อจะหาของที่พอจะเอามาช่วยเหลือปาร์ตี้ของเขาได้เลื่อนมาเกาหลังหัวตัวเองแทน"ว่าแต่เควสเลื่อนคลาสมันเป็นยังไงเนี่ย" หน้านิ่ง ๆ กวาดมองไปรอบ ๆ อย่างฉงนใจ"เอ๊ะนั่นมัน" พลันสายตาของเขาก็ตกลงที่ไอเท็มบางอย่างที่หน้าจอของร้านหนึ่ง....ทางด้านของแฮค ซึ่งกำลังอยู่ภายในร้านขนาดใหญ่ซึ่งประกอบเป็นสถานที่ด้วยไม้ล้วน ๆ และเฟอร์นิเจอร์หรูอีกมากมายเหมาะสมกับการเป็นร้านค้าขายอาวุธของเมือง"ระเบิดจ๋า พี่มาแล้วจ้ะ อยู่นี่แล้วหนะ เขยิบมาใกล้ ๆ" พลันเจ้าของร้านส่งสายตาเอือม ๆ มาที่แฮคพร้อมดันกล่องไม้ใส่ลูกระเบิดมาให้เขาเขาก้มหน้าลงเพื่อสูดกลิ่นความใหม่ของสินค้าแล้วยิ้มกว้างออกมา"ของโคตรดีเลยเฮีย นอกจากระเบิดยังมีไอเท็มอะไรน่าจะสนใจอีกมั่ง"สายตาที่มองมาอย่างประหลาดคนว่าไอนี่มันมาซื้อระเบิดหรือกัญชากันแน่ของเจ้าของร้านแล้วตอบกลับไป"มีระเบิดควัน จะเอาไหม แต่ใช้กับเมืองเริ่มต้นไม่ได้" ชายเจ้าของร้านหยิบระเบิดที่ใส่ไว้ในกล่องสี่เหลี่ยมซึ่งมีไว้สำหรับตั้งโชว์มาให้เขาดูแฮคลงไปสูดดมอีกครั้งหนึ่ง"นี่มันกลิ่นของสงคราม ดีลครับ มีอะไรอีกบ้างครับ"อีกฝ่ายเปลี่ยนสีหน้าประหลาดใจไปเป็นรอยยิ้มแห่งเงินตราแทน"เอ่อไม่ทราบว่ามาซื้อในนามของกิลด์ใดเหรอ""ในนามของแฮคสมาชิกปาร์ตี้ซาเล้งสะท้านฟ้าครับ บอกไว้ก่อนนะ ผมมีเงินซื้อถึงแม้จะไม่ได้ใส่เสื้อก็เถอะ""โอ้ แน่นอนว่าเราจะไม่มองคนจะภายนอกอย่างแน่นอน" ชายเจ้าของร้านหรี่ตาลงเพราะแน่นอนเขามองคนจากเงิน เท่านั้น !แฮคเมื่อเห็นหน้าตาของอีกฝ่ายแล้วจึงอยากลองสกิลปากที่เพื่อนรักของเขาใช้ซะบ่อยจึงเริ่มโม้บ้าง"เห็นตัวผมอย่างนี้จริง ๆ แล้วคนอื่น ๆ มีกำลังซื้อมากกว่านี้ซะอีก ตอนนี้พวกเขาแยกย้ายหาของกันในตลาดอยู่ ที่เฮียมีของไรดี ๆ หละก็รีบโชว์มาวันหลังผมจะชวนเพื่อนของผมมาอีก" สายตาของแฮคจ้องไปเพื่อจับปฏิกิริยากลับมา ทว่าเด็กอย่างเขามีหรือจะสู้พ่อค้าได้ เขาจึงพบเพียงรอยยิ้มกลับมาเท่านั้นพร้อมเสียงตอบกลับ"พูดมาแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นก็รับไป"ตึ๊งท่านได้รับภารกิจการซื้อสินค้าคุณภาพสูงรายละเอียด : เนื่องจากท่านได้ร้องขอที่จะทำการติดต่อซื้อขายสินค้ามากกว่าที่ปรากฎในชั้นสำหรับสินค้าแนะนำ อีกทั้งท่านยังได้ซื้อไอเท็มจำนวนมากในครั้งแรกของการติดต่อ วิธีการสำเร็จคือซื้อสินค้าภายในร้านจำนวน หนึ่งล้านเหรียญเงิน (หนึ่งล้านในโลกจริง)จำนวนที่ซื้อในปัจจุบัน สองพันเหรียญเงินรางวัล : ได้รับสิทธิสินค้าที่ไม่ถูกนำออกมาขายทั่วไป ไม่จำกัดเวลาแฮคถึงกับตาเหลือกเมื่อเห็นข้อมูลของภารกิจที่มันช่าง......"นี่จะขูดเลือดขูดเนื้อกันไปถึงไหน ไอเกมตูดบาด"(อุบาท) แฮคคิดในใจทว่าใบหน้ายังคงแกล้งยิ้มออกไป"ถ้าจะนับจำนวนเงินรวมกับเพื่อน ๆ ในปาร์ตี้ของผมด้วยได้ไหมครับ" แฮคถามลองเชิงไปถึงแม้ว่าโอกาสที่จะสำเร็จนั้นแทบจะมองไม่เห็นเลยในตอนนี้"ได้แน่นอนข้าอนุญาต ถ้าหากว่านั่นคือปาร์ตี้ปัจจุบันของเจ้าในตอนนี้ ข้าอนุญาติให้ไม่เกินสิบคน" เจ้าของร้านแสยะยิ้มอีกรอบ"กราบขอบพระคุณเป็นอย่างสูงครับ ตอนนี้ผมขอรับลูกระเบิดทั้งยี่สิบลูกไปก่อนก็แล้วกัน" แฮคพูดจบก็เก็บลูกระเบิดทั้งหมดเข้าหน้าต่างระบบแล้วเขาก็เดินออกมา

"เหอะ ๆ ล้านนึงเหรอคิดว่าเป็นมหาเศรษฐีกันรึไง!"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 55 เดินตลาด

คล้ายกับเรื่องผมเล่นเกมออนไลน์โดยมี Passive Skill ที่หากถูกโจมตีสิบทีจะตาย ที่คุณอ่าน

ผมเล่นเกมออนไลน์โดยมี Passive Skill ที่หากถูกโจมตีสิบทีจะตาย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 55 เดินตลาด

คล้ายกับเรื่องผมเล่นเกมออนไลน์โดยมี Passive Skill ที่หากถูกโจมตีสิบทีจะตาย ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้