ผมชื่อปฐี ทวีชัย หรือ ดิน แม่ผมท้องผมั้แ่เธออายุยังน้อยมากด้วยความที่อยู่ในวัยคะนองจึงตัดสินใจผิดพลาดตามอารมณ์ชั่ววูบประสาเด็กวัยรุ่นยุคสี่จีที่แยกแยะไม่ออกระหว่างความรักกับความใคร่ นับว่าผมโชคดีที่มีโอกาสได้เกิดไม่โดนคุมกำเนิดเสียก่อนเพราะคุณตากับคุณยายไม่อยากสร้างบาปเลยบอกจะช่วยกันเลี้ยงและจับพ่อแม่ผมแต่งงานพ่อจึงย้ายมาอยู่บ้านคุณยาย
ทว่าแค่สองปีพ่อของผมก็จำใจต้องลาจากพวกเราไปั้แ่ตอนแม่มีอายุแค่สิบหกปีเท่านั้น นอกจากรูปถ่ายแล้วใบหน้าของเขาตอนตัวเป็ ๆ ผมจำไม่ได้เลย พ่อทิ้งเราไปเพราะความคึกคะนองขับมอเตอร์ไซค์ผาดโผนยกล้อซิ่งจึงวิ่งเข้าใต้ท้องรถสิบล้อร่างเละ ไม่จำใจจากก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว แม่เลยกลายเป็หญิงม่ายลูกติดมีเรือพ่วงลำเล็ก ๆ มาั้แ่ยังเป็สาวรุ่นตอนนั้นผมอายุแค่สองขวบแต่เธอไม่เคยทอดทิ้งหรือเลี้ยงผมทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ เลย
ั้แ่จำความได้ แม่ก็ลำบากเพื่อผมมาตลอด อดทนขยันขายสินค้าออนไลน์ทั้งเป็อินฟลูเอนเซอร์ จนทุกวันนี้เธอส่งเสียผมให้ได้มีโอกาสเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วและผมเพิ่งได้งานตำแหน่งดีในวัยเพียงยี่สิบสองปี งานที่ได้เป็บริษัทเดียวกันกับเพื่อนแม่ผมทำ มันเป็งานออฟฟิศระบบของโรงแรมระดับห้าดาวในกรุงเทพมหานคร
ผมดีใจนะที่จะได้เจอเธอทุกวัน ตำแหน่งเธอก็สูงกว่าผมประสบการณ์ทำงานก็มากกว่า แต่เราก็ทำงานกันคนละฝ่ายถ้าอยากเจอแค่เดินไปหาไปทักทายก็ได้แล้ว ผู้หญิงคนนี้ผมปลื้มเธอั้แ่ยังเด็กจากแค่ปลื้มมันก็เปลี่ยนเป็ความ้าตามวัย พอโตขึ้นอีกหน่อยก็กายเป็ความ้าทางกายและใจพอทำงานก็กลายเป็แอบรักและหวังว่าเธอจะรู้และให้โอกาสผมได้ดูแลหัวใจเธอสักครั้ง