The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

เหล่านักเรียนห้องS เดินตามเส้นทางคริสตัลสีฟ้าไปเรื่อยๆ

“ทุกคนคะ..อย่าเดินชิดผนังมากเกินไปนะคะ..อาจมีมอนสเตอร์ถือกำเนิดมาจากตรงนั้นอีก”

โชคดีที่นักเรียนห้องSคนนั้นที่ถูกเล่นงานทีเผลอไม่ค่อยบาดเจ็บเท่าไหร่เนื่องจากมีชุดเกราะช่วยป้องกันเอาไว้

กลุ่มของเรเวลอยู่กันแบบกระจัดกระจายปะปนกับเพื่อนคนอื่นๆในห้อง

รูอันเดินอยู่แถวหลังสุดของห้อง

ชีน่าอยู่แถวกลาง

เรเวล เซซิเลีย เซเลน่า และลูน่า อยู่แถวหน้า

ภูมิศาตร์คริสตัลสีฟ้าในดันเจี้ยนชั้นที่1 ไม่ค่อยกว้างเท่าไหร่นัก ทำให้เซซิเลียไม่จำเป็นต้องใช้ <เมล็ดจำลองแผนที่> เพราะเพียงแค่เดินมุ่งหน้าต่อไปเรื่อยๆก็จะพบกับบันไดสู่ชั้นถัดไป

‘เปรี้ยะ!!..เปรี้ยะ!’

ผนังคริสตัลแตกร้าวเป็นแนวยาว

“ทุกคนระวัง..มอนสเตอร์จะถือกำเนิดอีกแล้ว” ชีน่ากล่าวเตือน

สมาชิกห้องSทุกคนตั้งท่าเตรียมพร้อม

“ฮูๆๆๆๆๆๆๆๆ……..”

มอนสเตอร์โกเลมกว่า40ตัวแหวกผนังออกมา

“ได้เวลาออกโรงแล้ว..หึๆ”

เซเลน่าแบฝ่ามือที่หุ้มไปด้วยถุงมือสีแดง

มอนสเตอร์โกเลม3ตัวพุ่งเข้ามาหาเซเลน่า

“เพิ่งเจอหน้ากันไม่นาน..แต่ไม่น่าอายุสั้นเลยนะ”

‘เวทย์ไฟ-อาชูร่าริปเปอร์’

เซเลน่าตวัดมือเพียงครั้งเดียว…เกิดตาข่ายสีแดงลากผ่านโกเลม3ตัว..จนโกเลมถูกหั่นกลายเป็นลูกเต๋าแล้วแหลกสลายไป

โกเลม1ตัวม้วนตัวเองพุ่งไปโจมตีแนวกลางจากด้านข้าง

“ป้องกันเร็ว!”

สมาชิกห้องSผู้ชาย 2 คนไขว้อาร์ติเฟกซ์ประเภทโล่และกระบอกเพื่อต้านเอาไว้

“ครึกก…ครืดดดด”

เท้าทั้งสี่ข้างจมมิดจนพื้นคริสตัลแตกละเอียด

“ตอนนี้แหละ!”

ผู้หญิงอีก2คนกระโดดเข้าทางด้านหลังโกเลมแล้วเตรียมชาร์จสกิล

'เวทย์น้ำแข็ง-ท่าฟันหิมะ/เวทย์แสง-ท่าฟันความเร็วสูง’

‘ฉับบ……/ฟิ้งงงง……’

โกเลมขาดเป็น4ท่อนในพริบตา..ท่ามกลางการประสานงานอันยอดเยี่ยม

"ถึงจะอยู่คนละปาตี้กัน..แต่ช่วยกันเท่าที่ช่วยได้เถอะนะ”

"อืม..นั่นสินะ"

ชายหญิง4คนต่างคุยกันแล้วเตรียมประสานงานต่อสู้กับมอนสเตอร์ต่อ

เรเวลมองภาพนั้นแล้วรู้สึกอดชื่นชมไม่ได้..เพราะว่าแท้จริงแล้วตัวเขาก็ไม่เคยต่อสู้แบบประสานงานกับใครมาก่อน

‘เวทย์พืช-ปืนใหญ่ดอกไม้’

แสงเลเซอร์ยิงออกจากดอกไม้ยักษ์พุ่งเข้าไประเบิดตัวโกเลมจนแหลกกระจุย

เซซิเลียเองก็ต่อสู้คนเดียวเหมือนกัน

'เอาเถอะ..เราคงน้อยหน้าไม่ได้แล้วล่ะนะ…'

เพราะการประสานงานมันเอาไว้จัดการสำหรับศัตรูที่เก่งกว่านั่นแหละ…..แต่ถ้าเป็นเจ้านี้แล้วล่ะก็

เด็กหนุ่มถีบพื้น..พุ่งไปด้วยความเร็ว

"..!!"

โกเล็ม2ตัวตกใจเงื้อหมัดชก..แต่เขาหลบได้แบบสบายๆ

จากนั้นกระโดดแล้วใช้ขาขวาที่สวมเกราะเตะโกเล็ม1ตัวจนคอหลุด

ส่วนโกเล็มอีกตัวพยายามหันหน้ามาด้วยปฎิกิริยาที่ตามความเร็วของเด็กหนุ่มไม่ทัน

‘ไฟเยอร์โบลต์’

กระสุนสายฟ้าเพลิงพุ่งเข้าไประเบิดหัวโกเลมที่มีเลเวลถึง31จนแหลกกระจุย

“เจ้าพวกนี้มันอ่อนแอกว่าที่คิดแหะ….เซซิเลีย..เจ้าพวกนี้มันเลเวล31จริงๆงั้นหรอ?” เรเวลตะโกนถาม

“ถ้าตามข้อมูลที่อาร์ติเฟกซ์ฉันบอก..มันเป็นแบบนั้นนะคะ..”

เซซิเลียอัญเชิญดาบแซ่เถาวัลย์…จากนั้นเหวี่ยงฟาดโกเล็ม1ตัวที่ม้วนตัวกลิ้งเข้ามาหา

“หรอ…งั้นก็ช่วยไม่ได้แหะ”

‘เวทย์ไฟ-ไลน์นิ่งไดรฟ์’

แสงสีน้ำเงินคลุมรอบตัวและอาวุธ..เข้าสู่ <สถานะไลน์นิ่งโหมด>

ในสถานะนี้จะบูสต์ค่าสเตตัสความเร็วและกำลังให้เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม

เด็กหนุ่มถีบพื้นแล้วใช้หอกฟันโกเล็ม3ตัวจนแหลกละเอียด

โกเล็ม5ตัวถูกเตะจนหัวหลุด

4ตัวถูกฟันจนขาดเป็นเสี่ยงๆ

‘คัตเตอร์สเปียร์’

8ตัวถูกคมดาบครีบฉลามสีแดง..ฟันขาดเป็นแนวยาว..โดยบทร่ายสกิลที่แสนสั้น

เรเวลต่อสู้เข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆท่ามกลางฝูงโกเล็มมหาศาลที่กำเนิดออกมาจากฝาผนังดันเจี้ยนไม่ยอมหยุด

ในขณะเดียวกันเศษซากโกเล็มก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน

เซเลน่า,เซซิเลีย,ลูน่า ก็ทำแบบเดียวกัน

พวกเขาเริ่มทิ้งระยะห่างจากสมาชิกห้องSที่เป็นกลุ่มใหญ่

เมื่อเดินเข้ามาลึกขึ้น..ภูมิศาสตร์ของดันเจี้ยนก็ยิ่งกว้างขึ้น…ซึ่งเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าใกล้เข้าสู่ชั้นถัดไป

และเมื่อดันเจี้ยนเห็นผู้รุกรานกำจัดผู้พิทักษ์ของตนได้อย่างง่ายดาย..จึงยิ่งให้กำเนิดมอนสเตอร์มาเยอะขึ้น..ราวกับจะบอกว่าไม่ยอมให้ผ่านไปได้ง่ายๆ

‘เปรี้ยย!!…’

ฝาผนังรอบตัวเรเวลแตกเป็นแนวยาวที่กว้างมหาศาล

มอนสเตอร์โกเลมกว่า100ตัวแหวกผนังคริสตัลออกมา…พร้อมคำรามเสียงด้วยความโมโห

เสียงเหยียบพื้นวิ่งเข้ามาระดับที่สั่นสะเทือนทั่วชั้นที่1

‘เวทย์ไฟ-สเปียร์เจเวลิน’

แสงเลเซอร์สีแดงยิงกวาดล้างโกเล็มกว่า30ตัว

จากนั้นเรเวลกระโดดหลบการโจมตีของโกเล็มกว่า70ตัว..แล้วลอยขึ้นไปเหยียบบนฝ้าเพดาน

ฝูงโกเล็มกว่า70ตัวเงยหน้าขึ้นมอง

“เยอะขนาดนี้ขอล้างบางให้หมดเลยละกันนะ”

‘เวทย์ไฟ-หอกดาวตก’

เกิดวงเวทย์สีแดงที่มีอาณาเขตเหนือพื้นดินติดฝ้าเพดาน

ดาวตกสีแดงจำนวนมหาศาลตกใส่โกเล็มจนแหลกละเอียดไม่เหลือซาก

ผนังดันเจี้ยนและพื้นดินเกิดความเสียหายอย่างหนักจนถล่มลงมา

“วะ..เวรแล้ว.."

เรเวลและผองเพื่อนพยายามหลบหินจากเพดานที่ถล่ม

แน่นอนว่าสมาชิกห้องSคนอื่นๆก็เหมือนกัน

"วะ..เหวออ...อะไรกันเนี่ยย"

“โถ่เอ้ยยย…ที่แคบแบบนี้ใครมันร่ายสกิลทำลายล้างวงกว้างฟะ”

หลังดันเจี้ยนหยุดถล่มไม่นาน…มอนสเตอร์ก็หยุดการกำเนิด

ส่วนโกเล็มที่เหลือก็ถูกกำจัดจนหมด

เรเวลรีบวิ่งเข้ามาหาทุกคนพร้อมกับกล่าวขอโทษ

จนในที่สุดการสำรวจดันเจี้ยนชั้นที่1 ที่มีภูมิศาสตร์แคบแต่ค่อนข้างลึก..ก็จบลงในเวลา4ชั่วโมง

#ณ ปากทางเข้าสู่ดันเจี้ยนชั้นที่2#

ถึงที่แห่งนี้จะเป็นปลายทางของชั้นที่1 แต่ก็มีขนาดกว้างประมาณ ¼ ของ รร.อัศวินเวทย์มนต์

พวกนักเรียนห้อง S มามุงยืนรออยู่ตรงปากทางลงบันได

“ตรงนี้คือบันไดลงไปสู่ชั้นที่2 สินะ”

“ใช่แล้วค่ะ”

“ชั้นแรกใช้เวลาเคลียร์อยู่ที่ 4 ชม. ถ้าใช้เวลาอีกสัก 8-12 ชั่วโมงพวกเราน่าจะไปอยู่ที่ชั้น3-4ได้ค่ะ”

“เห้ออ...มอนสเตอร์กำเนิดมาเรื่อยๆแบบนี้จะให้ไปนอนตรงไหนกันล่ะเนี่ย”

เรเวลเดินนำลงบันไดไปเป็นคนแรก

นักเรียนห้องSทั้งหมดล้วนเดินทางสู่ชั้นที่2

-------------------------------------------

#ดันเจี้ยนชั้นที่2#

ชั้นนี้มีรูปแบบเป็นผนังคริสตัลเหมือนกัน…แต่มีลักษณะเป็นคริสตัลสีเขียวมรกต

ภูมิศาตร์โดยรวมนับว่ากว้างกว่าชั้นแรกประมาณเท่าตัวได้

“แสงสีเขียวนี่ดูลึกลับจังเลยนะ”

“ไม่อะ..ฉันว่ามันดูสยองๆยังไงไม่รู้แหะ”

นักเรียนห้องSคุยกันด้วยเสียงซุบซิบดังมาจากทางด้านหลัง

เรเวลยังคงเดินไปข้างหน้าต่อ

เซเลน่ากับเซซิเลียมองไปรอบๆด้วยความระมัดระวัง

ลูน่ามองไปทางเรเวล..โดยไม่ได้มองไปทางอื่น

‘เปรี้ยะ..!…..แกร็กๆ!’

ผนังเกิดรอยร้าว

“มาอีกแล้วสินะ”

เรเวลมองไปยังรอยแตกนั้น..แล้วทำสีหน้าจริงจังขึ้น

มอนสเตอร์แหวกผนังออกมาแล้วร้องเสียงคำราม

“ฮึมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ…….ฮูๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

ภาพลักษณ์ของมอนสเตอร์ในชั้นนี้ดูแตกต่างจากชั้นที่1อยู่มาก

‘ไม่ใช่แค่รูปลักษณ์..แต่พลังเวทย์ของมอนสเตอร์ก็เพิ่มขึ้นงั้นหรอ!’

“เซซิเลีย..ช่วยตรวจสอบเลเวลของมันให้ที” เรเวลตะโกนบอก

“ค่ะ”

‘เวทย์พืช-สเกาเตอร์’

-----------------------------------------

[ดาร์คโกเล็ม]

มอนสเตอร์: LV32

เผ่า: หินผา

รายละเอียด: ผู้พิทักษ์ดันเจี้ยน

-----------------------------------------

[วอเตอร์โกเล็ม]

มอนสเตอร์: LV32

เผ่า: หินผ่า

รายละเอียด: ผู้พิทักษ์ดันเจี้ยน

------------------------------------------

[ไฟเยอร์โกเล็ม]

มอนสเตอร์: LV32

เผ่า: หินผา

รายละเอียด: ผู้พิทักษ์ดันเจี้ยน

-----------------------------------------

มอนสเตอร์ประเภทโกเล็มมีสีดำ สีฟ้า และสีแดง 3 ตัวมายืนเรียงตัวกันด้านหน้า

“มอนสเตอร์พวกนี้ทุกตัวมีเลเวลอยู่ที่ 32 ค่ะ”

“งั้นหรอ…แปลว่าเก่งกว่าชั้นที่1สินะ”

เซเลน่ากล่าวแล้วพุ่งไปโจมตี

‘เวทย์ไฟ…’

โกเล็มสีฟ้าอ้าปาก..พ่นลมหายใจที่เป็นลำน้ำขนาดใหญ่

“!”

เซเลน่าเอี้ยวตัวหลบได้แบบฉิวเฉียด

ปืนใหญ่น้ำยิงเลยไปจนถึงแนวกลาง

“หลบเร็ว!!”

นักเรียนห้องSบริเวณนั้นกระโดดหลบ

‘ตู้มมมมม’

แรงอัดน้ำกระแทกจนพื้นคริสตัลแตกกระจาย

“ชิ…โจมตีด้วยเวทย์น้ำงั้นหรอ..”

ไม่ต้องบอกก็คงรู้..ว่าเวทย์ไฟนั้นแพ้ทางเวทย์น้ำ

วอเตอร์โกเล็มอ้าปากอีกครั้ง

‘ตู้มมมม!…’

หัววอเตอร์โกเล็มระเบิดกระจุย

“ก็ถ้าเวทย์ไฟมันแพ้ทาง..ก็แค่ใช้การโจมตีกายภาพก็สิ้นเรื่อง”

เด็กหนุ่มผมขาวคนหนึ่ง..กล่าวแล้วยืนเหนือซากโกเล็มสีฟ้า

ตัวของเขาห่อหุ้มด้วยแสงสีน้ำเงิน

“ไม่ต้องบอกฉันก็รู้เฟ้ยย…”

เซเลน่าหน้าแดง..แล้วสะบัดหน้าไปด้านข้าง

‘ชิ..หมั่นไส้ไอหมอนี่ชะมัดเลยแหะ’

โกเล็มสีแดง(ไฟเยอร์โกเล็ม) อ้าปากเตรียมตัวพ่นไฟใส่เรเวล

“!”

‘เวทย์น้ำ-อควาเพียซิ่งช็อต’

กระสุนธาตุน้ำ1นัดออกจากปากกระบอกปืนของลูน่า..แล้วแตกกระจายออกเป็นหลายนัด…เข้ากระแทกไฟเยอร์โกเล็มจนร่างกายแหลกละเอียด

ลูน่าควงปืนสั้นที่คล้ายกับปืนโจรสลัด 1 กระบอก แล้วเล็งไปทางดาร์คโกเล็มต่อ

‘เวทย์แสง-เเซทเทิลไลท์ช็อต’

เกิดอักขระวงเวทย์แสงด้านล่างดาร์คโกเล็ม

“วูปปป…เปรี้ยงงงง!!!!!!”

เสาลำแสงสีเหลืองขนาดมหึมาผ่าร่างโกเล็มสีดำอย่างรุนแรงจนหายไปในพริบตา

ดันเจี้ยนชั้นที่2เกิดแรงสั่นสะเทือน

บริเวณที่ดาร์คโกเล็มเคยยืนอยู่ตอนนี้เกิดหลุมลึกเกือบ 100 เมตร

“พะ..พลังโจมตีรุนแรงมาก!…”

เซซิเลียหันไปมองทางลูน่าด้วยความตกใจ

“ไปกันต่อเถอะ…”

ลูน่ากล่าวจบแล้วก้าวเดินไปข้างหน้าต่อ

***************************

#1ชั่วโมงผ่านไป ณ ดันเจี้ยนชั้นที่2#

เหล่าสมาชิกห้องS ต่อสู้กับมอนสเตอร์ในชั้นนี้อย่างดุเดือด

เรเวลที่เห็นลูน่าต่อสู้เพียงลำพังจึงกระโดดเข้าไปหาเธอแล้วต่อสู้ด้วย

"ก่อนหน้านี้ขอบใจนะลูน่า ><”

เด็กหนุ่มมายืนอยู่ข้างๆเธอแล้วกล่าวขอบคุณ

ลูน่ายิงกระสุนปืนธรรมดาระเบิดหัวโกเลม

“ระวังหน่อยละกัน..ถึงมอนสเตอร์ชั้นนี้จะไม่ได้แข็งแกร่งมาก..แต่ถ้าสำรวจแบบประมาทก็อาจจะตายได้.."

“โห..นี่เธอเป็นห่วงคนอื่นเป็นด้วยหรอเนี่ย..”

“ฉะ..ฉะ…ฉันไม่ได้ห่วงนายสักหน่อย..เจ้ากระต่ายบ้า…”

เรเวลหลบการโจมตี..แล้วใช้หอกแทงเข้าไปที่หน้าอกของโกเล็ม

“เอาน่าๆ…ว่าแต่ที่ผ่านมาฉันไม่ค่อยได้สังเกตเธอเลยนะ…เลยไม่รู้ว่าหลังคลาสอัพแล้วตัวเธอจะเก่งขนาดนี้….ไม่สิ..เธอคงเก่งกว่าฉันมาตั้งนานแล้วล่ะ”

“ไม่หรอก..คนที่ได้ที่1 ของโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์คือนาย…ไม่ใช่ฉัน”

“ทำไมเธอไม่ใช่อาร์ติเฟกซ์ทั้งสองกระบอกล่ะ…เธอมีปืนที่หน้าตาคล้ายปืนโจรสลัดอยู่อีก1กระบอกไม่ใช่หรอ”

“…” ลูน่าเงียบ

ตัวเธอหลบแสงเลเซอร์จากโกเลมแสงแล้วเตะเข้าไปที่คอ…จนหัวโกเล็มแสงขาดกระเด็น

“แล้วทำไมฉันต้องใช้ครบ2กระบอกล่ะ”

“นั่นสินะ…ฉันคิดว่าเธออาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่ต้องปกปิดความสามารถที่แท้จริงของตัวเองน่ะ”

“….” ลูน่าเงียบแล้วหันมามองทางเรเวล

“คนที่คู่ควรที่จะได้ที่1 ไม่ใช่ฉันหรอก…แต่คือเธอ..”

เรเวลกล่าวอย่างหนักแน่นพร้อมกับปล่อยกระสุนสายฟ้าเพลิงระเบิดหัวโกเล็ม

“ทำไมนายคิดแบบนั้นล่ะ?”

“ฉันเคยสู้กับเธอมาครั้งนึง..แค่ดูก็รู้แล้วว่าเธอจงใจแพ้ให้ฉันตอนก่อนเข้ารอบชิง…นอกจากนี้เวลาสู้ร่วมกับคนหมู่มากฉันไม่ค่อยจะได้เห็นเธอร่ายสกิลเท่าไหร่เลย…ราวกับไม่ค่อยอยากให้คนอื่นรู้ยังไงอย่างงั้น”

“นายน่ะ…คิดมากเกินไปรึป่าว?”

“ก็อาจจะใช่…ฉันก็ไม่ได้อยากขุดคุ้ยเธอหรอกนะ…และก็อ่านใจเธอไม่ได้เหมือนกับเซซิเลียด้วย…แต่ว่านะ…ถ้าหากมีเรื่องที่เธอไม่สบายใจเพราะเหตุผลบางอย่างและสิ่งนั้นมันเกี่ยวข้องกับเหตุผลที่ทำให้เธอต้องปกปิดตัวตน…ฉันคิดว่าฉันอาจให้คำปรึกษาเธอได้นะ..แบบว่าอย่างน้อยฉันก็อยากช่วยน่ะ...ในฐานะที่ฉันเป็นเพื่อนของเธอ”

“หึ..นายเนี่ย..พูดจาย้อนแย้งกันจริงๆเลยนะ…ยังคิดว่าฉันเป็นเพื่อนอยู่อีกหรอ”

“เอาเถอะ..ไม่ว่ายังไงเธอเองก็คือผู้หญิงคนแรกที่ยอมเป็นเพื่อนกับผู้ชายอย่างฉัน...ส่วนฉันเองก็คงเป็นผู้ชายเฮงซวยที่สุดในโลกที่มีความฝันบ้าๆล่ะนะ”

เรเวลกล่าวแล้วหัวเราะ

ลูน่าถีบโกเล็มที่พุ่งเข้ามาจนกระเด็นไปไกล

“แต่เพราะความฝันบ้าๆของนาย..นั่นก็เป็นเหตุผลให้ฉันสนใจในตัวนายล่ะนะ…ความจริงแล้วฉันเองก็ไม่ต่างจากนายเท่าไหร่นักหรอก”

‘เวทย์มิติ-กระสุนเทเลพอร์ต’

ลูน่ายิงกระสุนเพื่อสร้างประตูมิติด้านหน้า

เธอหายเข้าไปในประตูมิติแล้วไปโผล่กลางฝูงโกเล็มนับร้อย

‘เวทย์ความมืด-อิลูมิเนชั่นโฮล’

กระสุนสีดำพุ่งออกจากปากกระบอกปืนสร้างหลุมดำขนาดใหญ่ขึ้น

โกเล็มจำนวนมากถูกหลุมดำแห่งความมืดกลืนกิน..จนร่างกายสลายหายไป..ไม่เหลือแม้กระทั่งดรอปไอเท็ม

“บางที..ถ้าเป็นนาย..อาจทำให้ความฝันในบางเรื่องของฉันเป็นจริงก็ได้”