Chapter10
TheOrbs of Forestia
นักดาบฝึกหัดทั้งสี่คนวิ่งมาถึงเวิ้งของป่ามีทุ่งดอกเดซีสีขาวและเหลืองแสงอาทิตย์สาดส่องลงมายังผืนพิภพกลิ่นหอมของหมู่มวลดอกไม้อบอวลไปทั่วทั้งบริเวณกรีนฟังกัสที่พวกเขาไล่ตามมาหยุดยืนอยู่ตรงจุดที่แสงแดดส่องลงมามอสส์บนตัวของมันส่องแสงสีทองาแที่ถูกฟันค่อยๆเยียวยาเรเฟสรู้สึกผิดที่ทำร้ายเ้าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่ไม่ได้มีพิษสงค์อะไรกับพวกเขามากนักณอีกด้านหนึ่งของเวิ้งทุ่งดอกเดซีนักดาบฝึกหัดชายอีกสี่คนวิ่งตามกรีนฟังกัสอีกสองตัวมาพวกเขาคือออกัสติน ลีโอนาร์ด โทมัสและบอริส กรีนฟังกัสอีกสองตัววิ่งออกมาตากแสงแดดเช่นกัน
“พวกเ้าก็แก้คำใบ้ได้แล้วสิ”เด็กหนุ่มผมยักศกสีน้ำตาลเข้มยาวประบ่า ดวงตาสีฟ้านามว่าออกัสตีนถามทีมของเรเฟสฟลอร่า เซ็ดมอนด์และแอลเล็ต
“พวกเ้าก็ด้วยแต่ยังไงต่อละทีนี้”เซ็ดมอนด์กล่าวพรางเกาหัวไปด้วยมองพวกกรีนฟังกัสอย่างสงสัย
ฟลอร่าสังเกตเห็นที่กลางทุ่งดอกเดซีตรงพื้นเป็หินวงกลมขนาดใหญ่เหมือนสัญลักษณ์บางอย่างคล้ายๆรูปเขาวงกตกับดอกไม้สลักบนหิน นางเดินเลี่ยงกรีนฟังกัสไปตรงกลางทุ่งตามด้วยเรเฟสแอลเล็ต และเซ็ดมอนด์พอออกัสตีนเห็นฟลอร่าเดินไปตรงจุดนั้นทีมของเขาจึงเดินตามมาสมทบ
“มีคำจารึกบนนี้ด้วยหมู่มวลบุปผาร้องรำอวยพรเทพดาซอสพลังแห่งป่าสถิตในผืนพิภพมอบพลังชีวิตสู่วัฏจักรไม่รู้จบ”ฟลอร่าอ่านคำจารึกก่อนจะเอามือกดที่สลักวงกลมตรงกลางทันใดนั้นวงกลมในทุ่งดอกเดซีเริ่มเคลื่อนไหวหมุนเป็วงกลมช้าๆ มันค่อยๆปรากฏอีกสามวงในบริเวณใกล้เคียงพวกมันหมุนไปในทิศทางเดียวกันกรีนฟังกัสรักษาาแเสร็จรีบวิ่งหนีออกจากทุ่งดอกเดซีเสาหินสามอันพุ่งขึ้นจากวงกลมทั้งสามบนเสาหินขนาดใหญ่มีรูปสลักของดอกไม้และหน้ากากสัตว์ป่ามากมายเสาที่ปรากฏสูงประมาณสามสิบเมตรแบ่งออกเป็เจ็ดชั้นในแต่ละชั้นจะมีท่อนซุงสี่ชิ้นหมุนเป็ลักษณะเหมือนกังหันซึ่งในแต่ละชั้นจะหมุนสวนทางกันนักดาบฝึกหัดทั้งแปดคนถึงกับตกตะลึงกับภาพที่เห็นที่ปลายยอดของทั้งสามเสามีลูกแก้วสีเขียวเปล่งแสงออกมา
“ตรงนั้นลูกแก้วแห่งป่า!” เรเฟสชี้ไปที่ปลายยอดของเสาออกัสตินะโขึ้นไปที่เสาแรกใกล้ตัวเขาพยายามที่จะทรงตัวบนท่อนไม้ เรเฟสะโขึ้นอีกเสาตามด้วยเพื่อนๆของเขา ชั้นแรกยังคงหมุนไปอย่างช้าๆ โทมัสลีโอนาร์ดและบอริสะโขึ้นตามพวกเขาพยายามทรงตัวตามขอนไม้ของชั้นหนึ่งและสองที่กำลังหมุนเซ็ดมอนด์ะโตามฟลอร่าและเรเฟสขึ้นไปที่ชั้นสามทันใดนั้นหน้ากากรูปกระรอกก็ถูกหมุนมาที่หน้าของเขามันพ่นละอองสีเหลืองออกมาทำให้ตัวเขาชาก่อนจะร่วงลงไปที่พื้นหญ้า
“เซ็ดมอนด์!!” แอลเล็ตเรเฟสและฟลอร่าะโเมื่อเห็นเพื่อนของตนเองร่วงลงไปที่พื้นหญ้าบอริสและโทมัสเองก็เช่นกัน ณ เสาต้นที่สองข้างๆกันพวกเขาถูกละอองจากหน้ากากหมูป่าพ่นใส่จนร่วงลงมารู้สึกชาและขยับไม่ได้แอลเล็ตรีบะโลงมาดูเซ็ดมอนด์ บอริสและโทมัส
“ทุกคนไม่ต้องเป็ห่วงข้าจะดูแลพวกเขาให้!” แอลเล็ตะโบอกเพื่อนๆอีกสี่คนบนสองเสาที่พยายามจะมุ่งหน้าขึ้นไปเอาลูกแก้วแห่งป่าพวกเขายืนบนขอนไม้ที่กำลังหมุนแอลเล็ตนำน้ำในถุงหนังออกล้างหน้าเพื่อนๆ ที่นอนอยู่บนพื้นหญ้าเขาพยายามที่จะล้างละอองออกให้หมด
“ทุกคนระวังรูปสลักหน้ากากในแต่ละชั้น!”ฟลอร่าะโบอกทุกคนในตอนนี้นางไต่ขึ้นชั้นที่สี่ได้แล้วโดยสามารถมองเห็นออกัสตินและลีโอนาร์ดที่อยู่อีกเสาเช่นกันพวกเขาพยายามทรงตัวเพราะขอนไม้บนชั้นที่สูงขึ้นเริ่มหมุนเร็วขึ้นเรเฟสะโขึ้นไปสมทบกับฟลอร่าบนชั้นที่สี่ของเสาแรกและะโขึ้นไปที่ชั้นห้าพวกเขาสามารถหลบหลีกละอองจากรูปสลักได้หมด
“ลีโอนาร์ด!”ออกัสตินะโขณะที่ร่างของเพื่อนร่วงลงไปที่ชั้นสองเขาคว้าเกาะขอนไม้ไว้ทันและะโม้วนตัวขึ้นมาตั้งหลักใหม่
ที่ชั้นห้าความเร็วของเสาหมุนเร็วขึ้นจนฟลอร่าและเรเฟสทรงตัวไม่ทันพวกเขาร่วงลงมาที่ชั้นสามออกัสตินไหวตัวทันเขาะโขึ้นชั้นห้าได้ชั่วครู่และตัดสินใจอย่างรวดเร็วะโขึ้นไปที่ชั้นหกฟลอร่ารู้สึกาเ็ที่แขนเล็กน้อยนางเริ่มรู้สึกถึงไอร้อนในร่างกายเรเฟสจับมือนางขึ้นมาบนขอนไม้เดียวกัน ก่อนจะพากันะโขึ้นชั้นที่สี่แอลเล็ตยืนมองเพื่อนๆหลังจากที่บอริสได้สติและดูแลเซ็ดมอนด์อาการของเซ็ดมอนด์โดนละอองเข้าไปในระยะประชิดทำให้เขาฟื้นตัวช้ากว่าบอริส
ที่ชั้นหกออกัสตินะโหลบไปมาระหว่างขอนไม้ทั้งสี่กับหน้ากากรูปสัตว์สามอันที่พยายามพ่นละอองความเร็วในการหมุนไม่ต่างจากชั้นห้านักเรเฟสและฟลอร่าสามารถะโขึ้นมาบนชั้นหกของเสาแรกได้สำเร็จและต้องพยายามะโหลบทั้งหน้ากากที่พ่นละอองและหลบกันเองไม่ให้ชนกันกลางอากาศฟลอร่าเริ่มรู้สึกถึงไอร้อนที่ขาทั้งสองข้าง
“นี่มันอะไรกันความร้อนที่ขานี้ข้ารู้สึกถึงความเร็วในการเคลื่อนไหวของข้าที่เพิ่มขึ้น”ฟลอร่าคิดในใจพรางะโหลบละอองจากหน้ากากและเรเฟสไปด้วย
“ฟลอร่าระวัง!”เรเฟสะโเตือนก่อนที่หน้ากากนกอินทรีจะพ่นละอองออกมานางะโหลบไปที่ขอนไม้ก่อนจะดีดตัวด้วยความเร็วสูงขึ้นไปที่ชั้นเจ็ดอย่างรวดเร็วเรเฟสถึงกับอ้าปากค้างใกับการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของฟลอร่า
ออกัสตินยังคงไม่สามารถะโขึ้นจากชั้นหกได้รวมถึงเรเฟส
“การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วเมื่อสักครู่ของฟลอร่านั่นคือพรแห่งพละกำลังสายความเร็ว” บอริสกล่าวขณะที่มองเพื่อนๆ บนเสาทั้งสองต้นลีโอนาร์ดพยายามไต่ขึ้นชั้นที่ห้าอีกรอบของเสาที่สองเพื่อไปสมทบกับออกัสติน
“นางปลุกพลังตัวเองได้แล้วสินะ”เซ็ดมอนด์ค่อยๆ ลุกขึ้นแอลเล็ตและโทมัสประคองเขายืนขึ้น
ทันใดนั้นออกัสตินเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วคล้ายฟลอร่าเขาม้วนตัวอย่างรวดเร็วขึ้นไปที่ชั้นเจ็ดสามารถมองเห็นฟลอร่าที่อยู่บนเสาอีกต้นได้อย่างชัดเจนรวมถึงทิวทัศน์ของป่ากรีมาเรียจาก้า
“เยี่ยมมากเพื่อน!!”บอริส ลีโอนาร์ด และโทมัสะโให้กำลังใจออกัสตินจากพื้นหญ้าเพื่อนของพวกเขาสามารถปลุกพรแห่งพละกำลังสายความเร็วได้อีกคนเรเฟสะโขึ้นมาที่ชั้นเจ็ดสำเร็จฟลอร่าะโหลบหน้ากากอีกสามอันที่กำลังพ่นละอองเป็จังหวะจากเสาอย่างรวดเร็วเรเฟสพยายามแต่พลาดร่วงลงไปที่ชั้นหกอีกครั้งออกัสตินะโขึ้นไปคว้าลูกแก้วแห่งป่าของเสาที่สองสำเร็จเสาต้นที่สองทั้งเจ็ดชั้นหยุดหมุนหน้ากากทุกอันหยุดพ่นละอองทันทีที่เขาคว้าลูกแก้วสีเขียวนั้นออกมาจากแท่นลีโอนาร์ดที่อยู่บนชั้นหกถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ทุกอย่างหยุดหมุนสักทีฟลอร่าะโม้วนตัวและคว้าลูกแก้วสีเขียวของเสาต้นแรกได้สำเร็จทำให้เสาต้นแรกหยุดหมุนเช่นกันเรเฟสรู้สึกโล่งใจที่ไม่ต้องคอยหลบหน้ากากบ้าๆ พวกนั้นอีก
เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจจากเพื่อนๆดังก้องจากพื้นหญ้ารวมถึงเรเฟสและลีโอนาร์ด
“เก่งมากฟลอร่าออกัสติน!” เรเฟสกับลีโอนาร์ดะโชื่นชมทั้งสองคน ฟลอร่ายิ้มด้วยความอ่อนแรงออกัสตินถึงกับนั่งพักพิงเสาไม้บนยอดของชั้นเจ็ด
“พวกเราจะเอายังไงกับเสาต้นที่สามดีละลูกแก้วแห่งป่าอีกลูกยังอยู่บนนั้น?”ออกัสตินะโถามเพื่อนๆฟลอร่าครุ่นคิดและมองเสาต้นที่สองที่ออกัสตินนั่งอยู่บนยอดก่อนจะคำนวณระยะห่างทั้งสามเสาเสาแรกกับเสาที่สองอยู่ห่างกันประมาณยี่สิบเมตรแต่ระยะห่างจากเสาที่สองไปเสาที่สามที่กำลังหมุนอยู่นั้นราวๆสามสิบเมตร ฟลอร่าโยนลูกแก้วแห่งป่าให้เรเฟสใส่ในกระเป๋าหนังของเขา
“ออกัสตินเ้าใช้พรแห่งความเร็วรับข้าทีข้าจะะโไปให้เ้าส่งตัวและข้าจะดีดตัวเองไปยังเสาต้นที่สามถ้ามีแรงส่งจากเสาต้นที่สองระยะการโดดของข้าน่าจะต่อเนื่องมากกว่าเ้าโดดเอง!”ฟลอร่าะโบอกออกัสติน
“มันอันตรายนะฟลอร่า”เรเฟสกล่าวอย่างกังวล
“เชื่อใจข้าเถอะ”ฟลอร่ายิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับเรเฟสออกัสตินโยนลูกแก้วแห่งป่าให้ลีโอนาร์ดเก็บก่อนจะตั้งท่ารอรับฟลอร่าขาทั้งสองข้างตั้งมั่นที่ยอดของเสาชั้นที่เจ็ดฟลอร่ารวบรวมไอความร้อนในร่างกายทั้งหมดไปที่ขาทั้งสองข้างก่อนจะพุ่งตัวออกจากขอนไม้ยาวไปหาออกัสตินที่ยืนอยู่บนยอดของเสาที่สองนางะโได้สูงมากเพราะพลังจากพรแห่งพละกำลังสายความเร็วออกัสตินใช้มือรับเท้าของฟลอร่าส่วนตัวเค้าดีดขึ้นจากยอดเสาประมาณห้าเมตรออกแรงส่งนางให้โดดไปเสาต้นที่สามสายลมเย็นปะทะเข้าหน้าฟลอร่านางรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นกที่กำลังบินมองเห็นทิวทัศน์ของป่ากรีมาเรียอันแสนเขียวขจีจากบนท้องฟ้านางม้วนตัวลงที่ขอนไม้ของเสาต้นที่สามบนยอดชั้นเจ็ดพอดีก่อนจะรีบวิ่งไปคว้าลูกแก้วแห่งป่าลูกที่สามเสาต้นที่สามหยุดหมุนทันทีเพื่อนๆ อีกเจ็ดคนสงเสียงเชียร์ด้วยความดีใจความกังวลที่ว่านางจะได้รับาเ็หายไปหมด เรเฟส ลีโอนาร์ดออกัสตินและฟลอร่าไต่ลงมาจากเสาแต่ละต้นเพื่อไปสมทบกับเพื่อนๆ ที่พื้น
“สุดยอดไปเลยฟลอร่า”เซ็ดมอนด์กล่าวชม
“ข้าละอิจฉาเ้าจริงๆ”แอลเล็ตกล่าว
“หัวหน้าทีมของพวกเรา”เรเฟสแตะไหล่ฟลอร่า นางยิ้มอย่างเขินอายกับคำชมจากเด็กชายทั้งสามคน โทมันสบอริสและลีโอนาร์ดวิ่งเข้าไปหาออกัสตินก่อนจะจับเขาโยนขึ้นลงด้วยความดีใจ
“เ้าจะทำอย่างไรกับอีกลูกหนึ่งละฟลอร่า?”ออกัสตีนถาม
“เผื่อสำหรับทีมไหนที่ค้นหาลูกแก้วแห่งป่าไม่พบแล้วกันข้าจะมอบให้พวกเขา” ฟลอร่ายิ้ม
“สมกับเป็ฟลอร่าใจดีเสมอเลยมาเถอะทุกคนทำอาหารกินกันดีกว่านี่สี่โมงเย็นละข้าไม่คิดเลยว่าพวกเราจะพบลูกแก้วได้เร็วขนาดนี้มีเวลายันเที่ยงพรุ่งนี้เลยนะ”แอลเล็ตกล่าว
“เ้าหิวอีกแล้วหรือ?”เซ็ดมอนด์ถามทุกคนหัวเราะด้วยความชอบใจและเอ็นดูแอลเล็ต
“พวกข้าช่วยทำอาหารด้วยละกันตุนเสบียงกันมาหลายอย่างเลย” โทมัสกล่าวอย่างเป็มิตรทั้งแปดคนหาจุดพักริมทะเลสาบก่อนจะปรึกษาหารือดูแผนที่กันอีกรอบเพื่อค้นหาเส้นทางไปยังที่ราบสูงสุสานดาบของบรรพบุรุษ
“ทิศตะวันออกของป่ากรีมาเรียสินะเป้าหมายของพวกเรา” เซ็ดมอนด์นั่งดูแผนที่กับแอลเล็ตและบอริสพวกเขานั่งกินอาหารเย็นด้วยกันพูดคุยถึงประสบการณ์ถึง่เวลาในโรงฝึกดาบที่ผ่านมาถึงแม้ทีมของออกัสตินกับทีมของเรเฟสจะไม่ได้สนิทกันแต่พวกเขาก็ถูกชะตากันไม่น้อยหลังจากที่ช่วยกันค้นหาลูกแก้วแห่งป่า
เรเฟสนั่งครุ่นคิดอยู่ริมทะเลสาบไม่ไกลจากเพื่อนๆนักใน่โพล้เพล้ริ้วของก้อนเมฆสีขาวตัดกับท้องฟ้าสีส้มแดงพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้าเป็สัญญาณที่ใกล้ว่ายามราตรีกำลังจะมาเยือนเขายินดีกับฟลอร่าที่ได้รับพลังแต่เขาเองก็อยากจะเป็คนที่สามารถไต่ขึ้นไปคว้าลูกแก้วแห่งป่ามาให้เพื่อนๆฟลอร่าเดินมานั่งข้างๆ ส่งยิ้มให้เรเฟสอย่างเป็มิตรเรเฟสหลบสายตาด้วยความอายนางจ้องมองเงาน้ำที่สะท้อนท้องฟ้ายามเย็น
“ข้าคิดว่าข้าอ่านใจเ้าออกนะว่าเ้ากำลังคิดอะไรเรเฟสกับเหตุการณ์เมื่อ่บ่าย”ฟลอร่ายิ้มเรเฟสทำหน้ามุ่ยเด็กชายรู้สึกว่าตัวเองช่างเป็คนที่อ่านออกได้ง่ายฟลอร่าขำเล็กน้อยกับท่าทีของเรเฟส
“ข้าเคยบอกเ้าไว้นานแล้วั้แ่เ้าประลองกับเดวอสเ้าเป็หนึ่งในหลายๆคนที่แข็งแกร่งเรเฟสข้าเพียงแค่โชคดีในวันนี้ที่สามารถใช้พลังแฝงของชาวเบโดเลียขึ้นมาได้”ฟลอร่ากล่าวพรางมองนกฝูงหนึ่งที่กำลังบินกลับรังบนท้องฟ้า
“เ้าใจดีเสมอฟลอร่าข้าเพียงแค่เบื่อหน่ายกับตัวเอง” เรเฟสเอานิ้วเขี่ยดินข้างๆก่อนจะหยิบหินก้อนเล็กๆ มาขว้างลงน้ำ ฟลอร่ายิ้ม
“ขอบใจนะข้าแค่อยากให้กำลังใจทุกคนพวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้วและพวกเราก็เป็สหายกันมาั้แ่เริ่มฝึกอันที่จริงข้าคิดว่าข้าไม่อาจผ่านการทดสอบด้วยตัวเองคนเดียวหรอกนะพลังของพวกเราทุกคนจะช่วยให้พวกเราบรรลุเส้นทางที่รออยู่แอลเล็ต และเซ็ดมอนด์ทุกคนมีความสำคัญหมด แม้แต่ออกัสติน โทมัสบอริสและลีโอนาร์ดในวันนี้อุปสรรคอีกมากมายรอพวกเราอยู่”ฟลอร่านั่งเอนหลังรับลมเย็นๆ ที่พัดมาเอื่อยๆ
“เ้าเข้มแข็งมากฟลอร่าเ้ามองโลกในแง่ดีเสมอ” เรเฟสนั่งกอดเข่าส่งยิ้มกว้างให้กับเด็กหญิงฟลอร่ารู้สึกยินดีที่ทำให้เรเฟสรู้สึกดีขึ้นได้
“เอาล่ะนอนพักกันสักหน่อยทุกคนพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางกันแต่เช้าตรู่เราน่าจะถึงที่ราบสูงก่อนสิบโมงเช้าวันพรุ่งนี้”ออกัสตินบอกกับเพื่อนๆ ทั้งเจ็ดคน
“เดี๋ยวข้ากับโทมัสจะเข้าเวรกะแรกให้”เซ็ดมอนด์กล่าวพวกเขาต้องคอยสลับเวรคุ้มกันเพื่อนๆ ทุกสองชั่วโมงยามราตรีของป่ากรีมาเรียมีแสงหิงห้อยนับล้านส่องแสงจากความมืดมิดของป่าเสมือนดวงดาวนับล้านบนท้องฟ้าที่เปล่งแสงออกมาไม่รู้จบพระจันทร์เสี้ยวสีเงินและพระจันทร์เต็มดวงสีทองมองเห็นเด่นชั้นทั้งคู่บนท้องฟ้ายามราตรีเสียงจิ้งหรีดเสียงกบดังเป็ระลอก
เวลาพลบค่ำสภาผู้าุโหมู่บ้านเบโดเลีย
เหล่าแกรนด์มาสเตอร์จากกองกำลังต่างๆและผู้าุโจากทุกหมู่บ้านมารวมตัวกันที่สภาาุโของหมู่บ้านเบโดเลียหลังจากข่าวการค้นพบถ้ำกับอสูรลึกลับจากหน่วยของมาสเตอร์เดสมาสเตอร์เคียร่าและมาสเตอร์โซโลมอน ณ สภาาุโในตอนนี้ประกอบด้วย
แกรนด์มาสเตอร์เว็นเดลกองกำลังไมท์ตี้ไลอ่อน
แกรนด์มาสเตอร์วิคเตอร์กองกำลังไอร์ออนวูลฟ์
แกรนด์มาสเตอร์โดโรแวนกองกำลังบลูฮอว์ค
แกรนด์มาสเตอร์บริเทียน่ากองกำลังเวสต์คานารี
แกรนด์มาสเตอร์โรเซลิน กองกำลังคริมสันฟ็อกซ์
ผู้าุโโรทีอาร์ หมู่บ้านเบโดเลีย
ผู้าุโมาเจียร์ หมู่บ้านเรดวู้ด
ผู้าุโทาบิธาร์ หมู่บ้านกรีนริเวอร์
ผู้าุโ ไบออนหมู่บ้านเยลโลว์สปริง
ผู้าุโ ไซรัสหมู่บ้านเดโทรี
ผู้าุโลิเลียน หมู่บ้านนิโอเลีย
ผู้าุโ ราโมนหมู่บ้านไบร์อาร์วู้ด
ผู้าุโ ทีเลียหมู่บ้านโวเซน
ทุกคนนั่งล้อมกองไฟขนาดใหญ่ในห้องโถงของสภาผู้าุโและกำลังหารือเื่อสูรลึกลับรวมถึงเหล่าเด็กทารกที่หายไป
“มันต้องเป็ผู้บูชาเืแน่ๆเวทมนตร์น่าสยองขวัญเยี่ยงนั้น!” ชายชราอายุราวๆหกสิบปีหนวดสีขาวยาวใส่ชุดคลุมสีน้ำตาล ผู้าุโราโมนผู้นำหมู่บ้านไบร์อาร์วู้ด
“หลายสิบปีมานี้เราไม่ได้ปะทะกับพวกนั้นเลยนะคะแดนเหนือไม่ได้เป็เป้าหมายของพวกผู้บูชาเืมานานแล้ว มีเพียงาาก๊อบลินที่พวกเราสังหารไปเมื่อไม่นาน”สตรีอายุราวๆ สามสิบต้นๆผมสั้นประบ่าสีน้ำตาลอ่อนสวมชุดเกราะสีเงินทับชุดหนังสีน้ำตาลเข้มนางคือแกรนด์มาสเตอร์บริเทียน่าจากกองกำลังเวสต์คานารี
“เด็กทารกเ่าั้ช่างน่าสงสารเหลือเกินพวกเราต้องรายงานแก่พ่อแม่ของพวกเขา”สตรีสูงอายุผมยาวสีขาวสวมชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนลวดลายดอกไม้สีขาวนางคือผู้าุโทาบิธาร์หมู่บ้านกรีนริเวอร์
“ข้าได้ยินข่าวลือจากแดนใต้อันแสนไกลถึงสัตว์ประหลาดในความมืดที่คืบคลานอยู่ใกล้ๆอาณาจักรโอดอลิกและเวนูอาร์” บุรุษอายุราวๆ สี่สิบปีสวมชุดสีดำ ผู้าุโไซรัสจากหมู่บ้านเดโทรี
“หากมีจริงๆ นะไซรัสชาวเอลฟ์แห่งวารีคงกำจัดความมืดเ่าั้จนสิ้นหมดแล้วละพวกเขาไม่เคยให้ใครเข้าใกล้เพิร์ลวอลล์ด้วยซ้ำ”สตรีผมยักศกยาวสีแดงสวมชุดคลุมสีเหลืองอ่อนอายุยี่สิบปลายๆ ผู้าุโลิเลียนจากหมู่บ้านนิโอเลีย
“เอาล่ะ พวกเราต้องเพิ่มเวรยามและประกาศเตือนไม่ให้ชาวบ้านทุกหมู่บ้านเข้าป่าในเวลายามวิการณ์พื้นที่เกษตรกรรมของชาวบ้านก็ต้องเพิ่มกองลาดตระเวนอย่าลืมเด็กๆ ที่เข้าร่วมการทดสอบในป่ากันตอนนี้ด้วยพวกเขาอาจจะตกอยู่ในอันตราย”ชายชราอายุราวๆ หกสิบปีอีกคนไว้หนวดเคราสีเทา ผมเสยขึ้นสวมชุดคลุมสีแดงตัดลวดลายสีดำผู้าุโโรทีอาร์ของหมู่บ้านเบโดเลีย แกรนด์มาสเตอร์เว็นเดลพยักหน้า
“แกรนด์มาสเตอร์ทุกคนเพิ่มกองลาดตระเวนและหน่วยคุ้มกันตามจุดต่างๆของแต่ละหมู่บ้านรวมถึงจัดตั้งหน่วยที่มีฝีมือในการสำรวจบริเวณป่าทุกแห่งในอาณาจักรแดนเหนือของพวกเราทุกตารางนิ้วหากเจออสูรแบบนั้นอีกเราจะต้องกำจัดให้สิ้นซากไม่เช่นนั้นจะเป็ภัยต่อพวกเราทุกคนข้าจะเชิญนักเวทย์จากหุบเขาคาลาซาร์มาช่วยในการสืบสวนเหตุการณ์ในครั้งนี้”แกรนด์มาสเตอร์เว็นเดลกล่าวในที่ประชุมสีหน้าค่อนข้างเป็กังวล
“แจ้งมาสเตอร์แอคโนน่าและมาสเตอร์มาเรียข้าจะเพิ่มกำลังพลของพวกเราไปคุ้มกันประจำทุกด่านของการทดสอบ”แกรนด์มาสเตอร์เว็นเดลออกคำสั่งกับมาสเตอร์โซโลมอนเขาเป็ห่วงนักดาบฝึกหัดเยาว์วัยที่ออกเดินทางกันอยู่ ณ ตอนนี้
380
