วิกฤตรัก

คีตะนิ่งมองผู้หญิงที่เขารักที่สุดในชีวิต เขาเอื้อมมือจับที่หน้าฟ้าใส ฟ้าใสยกมือขึ้นจับไปที่มือของเขาที่กำลังจับที่ใบหน้างามของเธอ คีตะขมวดคิ้วกับท่าทางของฟ้าใส นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทำแบบนี้ ใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ

 “ฟ้าไม่หนีพี่ไปไหนหลอก ค่อยๆคุยกันได้ไหม” คีตะมองหญิงสาวตรงหน้าเหมือนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือคนแปลกหน้า ฟ้าใสไม่เคยมีทีท่าอ่อนโยนแบบนี้กับเขาเลย

คีตะมองฟ้าใส แล้วน้ำตาก็ค่อยไหลออกมา ฟ้าใสยกมืออีกข้างเช็ดน้ำตาให้ชายหนุ่ม 

คีตะสะอื้นสุดตัว ก่อนสวมกอดฟ้าใส ฟ้าใสเอามือลูบที่หลังของเขาเบาๆ เพื่อปลอบโยน

—————————-

เมื่อฟ้าใสอาบน้ำอาบท่าเสร็จ ก็เดินมาหาคีตะที่กึ่งนั่งกึ่งนอนที่เตียงนอน ฟ้าใสเดินไปนั่งข้างๆเขา หันหน้าเข้าไปหาคีตะ 

“ฟ้ากับเล เป็นเพื่อนเรียนด้วยกัน เลเขาดีกับฟ้ามาก ฟ้าอยากลืมทุกอย่างตอนแรกฟ้ากะจะไม่กลับมาที่ไทยแล้ว ก็เลยตัดสินใจคบกับเค้า”

คีตะทำท่าจะขัดขึ้น

 “ พี่คีฟังฟ้าก่อนสิ อย่าพึ่งขัด”ฟ้าใสยกมือขึ้นปิดปากคีตะ คีตะฉวยมือน้อยมาจูบ และดึงไว้แนบอก

“อะๆ พูดต่อ” 

ฟ้าใสมองหน้าเขาค้อนๆ

 “เราคบกันมาปีนึงค่ะ แต่เลกับฟ้าไม่เคยมีอะไรกันน่ะ จริงๆ อย่างมากก็จับมือ”ฟ้าใสบอกความจริงกับคีตะ เธอมองเข้าไปในตาของเขา

 “จริงน่ะ” คีตะมองมาที่คนรัก

 “จริงค่ะ ไม่เชื่อถาม เล ก็ได้ เรียกเล มาถามก็ได้” 

“ว่าแต่พี่คี พี่จะว่าฟ้าอย่างเดียวไม่ได้น่ะ ทีพี่ฟ้าเห็นมีผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลัง”ฟ้าใสได้ทีดุเขาบ้าง

 “พี่ไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงพวกนั้นเลยน่ะ ตั้งแต่มีฟ้า พี่ไม่เคยนอนกับใครเลยจริงๆ”

ฟ้าใสมองหน้าเขาเหมือนไม่เชื่อ 

“จริง พี่รักฟ้าคนเดียว  ฟ้ารักพี่ไหม? พอถึงคำถามนี้คีตะรู้สึกหวั่นๆกับคำตอบขึ้นมา

 “ถ้า...ไม่รักจะร้องไห้ตลอดหรอ ตอนที่พี่หลับไปตั้ง2เดือน”

ฟ้าใสพูดสารภาพออกมา คีตะยิ้มกว้าง กับคำตอบของคนรัก 

“ฟ้ารักพี่คี มีพี่คนเดียวทั้งตัวและหัวใจของฟ้า”

ฟ้าใสมองหน้าคีตะอย่างเขินอาย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสารภาพรักกับผู้ชาย 

คีตะดึงตัวเธอเข้ามาสู่อ้อมกอด เขารอเธอมานานเหลือเกิน  โชคดีแค่ไหนที่เขามีโอกาสฟื้นกลับมาได้ 

“งั้นกลับไปเราแต่งงานกันน่ะ”

 “หือ แต่งเลยหรอคะ”

ฟ้าใสเงยหัวขึ้นมองหน้าเขา

 “ไม่เอา พี่ไม่อยากให้ใครมองเมียพี่  แล้วฟ้าต้องอยู่แต่บ้านไม่ต้องไปทำงาน พี่ไม่อยากให้ใครเห็นเมียพี่”

 “ได้ไงค่ะ แล้วใครจะช่วยกิจการคุณพ่อ”

 “เดี๋ยวพี่ช่วยเอง น้า คนดี”

 “แล้วเล หละค่ะ”ฟ้าใสกังวลใจขึ้นมา

 “เดี๋ยวเราคงต้องคุยกับมันแหละ”คีตะพูดขึ้น 

คีตะก้มหน้าเข้าไปหาฟ้าใส จมูกของทั้งคู่ชนกัน ความรู้สึกเติมเต็มทั้งคิดถึง ทั้งความโหยหาทุกๆอย่างของกันและกัน

ต่อจากนี้คงไม่มีอะไรมาพลากให้เขาและเธอต้องจากกันไปอีกแล้ว

—————————-—จบ บริบูรณ์————————-