LIKE | เทรย์เลอร์
Milk : "หมอเทรย์ทานข้าวกลางวันหรือยังค่ะ"
"มิลล์ซื้อลูกพลับมา เดี๋ยวมิลล์เอาขึ้นไปให้บนห้องนะคะ"
ถึงแม้จะมีแค่ฝั่งมิลล์คนเดียวที่พิมพ์ข้อความหาหนักขวาตลอด แต่ก็ไม่ยอมถอดใจอย่างน้อยเขาก็ยังเปิดอ่านข้อความของเธอถึงแม้จะไม่ตอบอะไรก็ตาม นั้นคงเป็เพราะสไตล์เงียบๆ นิ่งๆของเขาจึงทำให้หญิงสาวคิดเข้าข้างตนเอง
"น้องมิลล์กินข้าวหรอยังลูก"
"ยังเลยค่ะพี่ลูกสอน"
"อ้าวทำไมไม่ไปกินละ เที่ยงแล้วนะหรือหนูพัก่ไหน"
"อ่อ พอดีมิลล์ไม่ได้ซื้อข้าวมาค่ะเมื่อเช้า ตื่นสายนิดหน่อย แต่เดี๋ยวมิลล์สั่งในแอพเอาค่ะ"
เธอเลือกที่จะบอกรุ่นพี่ไปแบบนั้นเพราะไม่อยากให้ลูกสอนรู้ว่าเธอตื่นมาทำอาหารให้ผู้ชายจนสายไม่ได้ทำอาหารมาเผื่อตัวเอง และไม่ได้ซื้ออาหารเข้ามากินอีกด้วย
"โอเค งั้นหนูไปพักเถอะถึงเวลาแล้ว"
"ได้ค่ะ"
เท้าเล็กลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงเข้าไปในห้องพักพยาบาลถือถุงกระดาษที่บรรจุกล่องลูกพลับที่ตกแต่งอย่างสวยงามน่ากินขึ้นไปยังชั้น 15
ก๊อกๆ!!
หญิงสาวเคาะประตูห้องทำงานของหมอหนุ่มเบาๆ เพื่อเป็สัญญาณเตือนให้คนที่อยู่ภายในตั้งตัว แต่เมื่อนิ่งเงียบไปสักพัก ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน เธอจึงค่อยๆแง้มประตูออกเล็กน้อยเพื่อสอดส่องสายตาเข้าไปหาคนตัวโต แต่กลับไม่เจอเหมือนเดิม
"ไม่อยู่ ไปไหนนะ"
ร่างบางเดินก้าวเข้ามาภายในห้อวว่างถุงกระดาษไว้บนโต๊ะ รีบหันหน้าไปมองที่ถังขยะเหมือนเดิมเพื่อหวังอยู่ในใจว่าเทรย์คงจะไม่ใจร้ายซ้ำรอยรอบสอง แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อเจอช่อดอกไม้ และกล่องอาหารของเธออยู่ในนั้นเหมือนเดิม
"อื้อ ใจร้ายจัง"
ตากลมสวยเริ่มหดเกร็ง กระพริบตาถี่ๆไล่กลิ่นอายของความชื่นแฉะออกจากดวงตา เธอรีบก้มลงไปหยิบกล่องอาหารในถังขยะโดยไม่รังเกียจมันแม้แต่นิดเดียว
แอ๊ดดด
เสียงเปิดประตูดังขึ้น ร่างใหญ่เดินตรงดิ่งเข้ามาภายในห้องกลับต้องชะงักเมื่อมองเห็นร่างเล็กกำลังใช้มือปัดเศษฝุ่นและเศษกระดาษที่เปียกชื้นจากกาแฟหกเมื่อเช้าออกจากกล่องอาหาร และช่อดอกไม้
เมื่อหางตาเธอเหลือกไปเห็นร่างของใครบางคนที่จ้องมองเธออยู่ ฉุดให้มิลล์รีบเบนสายตาหันไปปะทะกับเขาทันที ก่อนที่เธอจะเผยยิ้มออกมาจางๆให้กับเขาที่ยังคงยืนนิ่งเงียบขรึมอยู่หน้าประตูห้อง
"มิลล์เอาลูกพลับมาฝากคุณหมอค่ะ มิลล์รู้ว่าหมอเทรย์ชอบทานลูกพลับ"
รอยยิ้มจางๆเผยออกมาจากเรียวปากเล็ก เหมือกำลังอดกลั้นความรู้สึกผิดหวังเอาไว้ แต่ก็ไม่วายแสดงออกมาบนใบหน้าจนคนตัวโตััได้
"เฮ้อ!!"
เสียงถอนหายใจของคนร่างใหญ่ดังเฮือก ใบหน้าและท่าทางของเขายังคงนิ่งเฉยไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบโต้เธอแม้แต่น้อย
เมื่อมองเห็นใบหน้าที่นิ่งเฉย แสดงออกมาอย่างเบื่อหน่าย เธอบีบกล่องอาหารที่เปื้อนไปด้วยคราบกาแฟเอาไว้แน่น ขยับตัวถอยห่างเทรย์ไปเรื่อยๆเปิดประตูออกไปจากห้องทันทีโดยไม่มีคำลำลาหลุดออกจากปากของเธอเลยสักคำ
ทันทีที่ร่างเล็กลับสายตา เขาทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้อีกครั้งด้วยความรู้สึกสับสน ไม่รู้จะทำตัวยังไงเมื่อเห็นว่ามิลล์รู้ความจริงว่าเขาไม่ยอมทานข้าวที่เธอทำมาให้ แถมโยนช่อดอกไม้และกล่องข้าวของเธอทิ้งขยะโดยไม่แยแสมันเลยแม้แต่นิด
@ห้องน้ำ
"อึก ฮือๆ ใจร้ายมากๆเลยนะรู้มั้ย"
หญิงสาวปล่อยโฮเสียงสะอึกสะอื้นอยู่ในห้องน้ำเพียงลำพัง เมื่อมองไปยังกล่องอาหารที่เลอะเทอะไปด้วยคราบกาแฟ มือเล็กถูกยกขึ้นมาปัดหยดน้ำตาออกจากแก้มสวย
"ทิ้งลงได้ยังไง ไม่เปิดมันดูด้วยซ้ำว่าข้างในมีอะไร"
กล่องอาหารถูกเปิดออกมา หญิงสาวรู้สึกเสียดายเพราะวัตถุดิบทุกอย่างที่เธอเลือกมาทำให้มีแต่ของดีๆ เธอจึงนำอาหารทั้งหมดกลับไปทานที่ห้องพักพยาบาลด้วยความรู้สึกเศร้าใจและผิดหวัง
@ห้องพักพนักงานโรงพยาบาล
ร่างบางยืนมองตัวเองในกระจกใสบานใหญ่ภายในห้องน้ำ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจดีแล้วว่าจะไม่เสียใจให้กับเื่แค่นี้อีกต่อไป เธอยังคงอยากทำอาหารให้เขา ถึงแม้เขาจะไม่ทานมันเลยสักครั้งและก็ทิ้งมันมาตลอดก็ตามแต่ อย่างน้อยเหลืออีก 19 วันเธอจะตั้งใจจีบหมอให้ดีที่สุดเท่าที่คนหนึ่งจะทำได้
"เชอะ คิดหรอว่าฉันจะยอมแพ้ง่ายๆ หมอเทรย์!!"
เสียงบ่นพึมพำกับตัวเองในเงากระจก มือเล็กยกขึ้นมาปาดน้ำตาที่ไหลรินอยู่ที่แก้มทั้งสองข้าง ส่งยิ้มหวานๆให้กำลังใจกับตัวเองในเงาใส พลางหยิบแตงกวาและสมุนไพรที่ผสมไว้ขึ้นมาจัดแจงทาผอกหน้าขาวโพลนไปทั่วโครงหน้า
LIKE | เทรย์เลอร์
Milk : "พรุ่งนี้มิลล์หยุด หมอเทรย์อยากทานอะไรเป็พิเศษมั้ยค่ะ"
"????????"
1K
