ภาคที่ 2 GAMES START ตอนที่32 หนึ่งสองสาม
เส้นทางที่ราบเตียนกว้างและยาวไปยันสุดสายตาที่ปลายทางมีแหล่งน้ำขนาดใหญ่แค่มองจากตรงนี้ก็รู้ถึงความใหญ่ได้
" เราต้องวิ่งไปอีกไกลแค่ไหนล่ะเนี่ยอุตส่าห์ " สเตล่ามองซ้ายขวาสอดส่องเหล่ามอนสเตอร์ทั้งหลายที่แอบอยู่ในป่า
" ฉันก็ไม่รู้ "พวกเธอแค่วิ่งต่อไปผลาญมานาไปทีละนิดกับเวทเสริมกำลัง
ทะเลสาบขนาดใหญ่ที่มองลงไปก็จะได้เห็นฝูงปลาตัวน้อยใหญ่แหวกว่ายไปมา
" โหย...น่าลงไปว่ายมากเลย" สเตล่าเดินตรงไปที่ริมทะเลสาบมองน้ำใส ๆ และฝูงปลา
" ฉันไม่เอาดีกว่ายิ่งไม่ค่อยชอบน้ำลึก ๆ แบบนี้อยู่ "
" เธอใช้เวทน้ำได้แท้ ๆแต่กลัวน้ำเนี่ยนะ ฮ่าฮ่า "เธอยิ้มเยาะหัวเราะคิกคักแต่ภายในน้ำที่มีฝูงปลาก็ได้หายไป
" กรี๊ด ! "สเตล่าตกใจร้องลั่นก่อนจะกระโดดถอยออกมาพร้อม ๆกับปลาที่มีขนาดตัวใหญ่โผล่ขึ้นหวังกัดเธอ
" มอนสเตอร์เหรอ ?" ด้วยขนาดที่ใหญ่โตของมัน เมื่อตกลงไปในน้ำอีกครั้งทั้งเสียงที่ดังและน้ำที่กระจายออกเหมือนกับโดนระเบิดขณะเดียวกันก็มีแรงสั่นสะเทือนอย่างกับแผ่นดินไหวไม่ไกลจากที่ที่พวกเธอยืนอยู่
" เกิดอะไรขึ้น ?" แรงสั่นที่เกิดขึ้นทำเอาพวกมอนสเตอร์ในป่าแตกตื่นกันหมด
" นั่นใคร ? " เงาคนภายในป่าที่กำลังเดินตรงมาหาพวกเธอคานะตะโกนเสียงดังออกไปพร้อมทั้งเตรียมตัวรับมือ
" ก-กิ นั่นนายเหรอ ?" ชายหนุ่มที่เดินออกมาจากป่าข้างทางเขาคือซึฮากิพวกเธอยืนอึ้งมองตาไม่กะพริบก่อนจะวิ่งเข้าสวมกอด
" ไม่น่าเชื่อเลยว่าเราจะมาเจอนายที่นี่" เมื่อกอดจนพอใจแล้วพวกเธอก็ถอยออกมา
" เฮ้ทำไมนายไม่พูดอะไรเลยล่ะ " สเตล่าเอามือโบกผ่านตาของเขาแต่ซึฮากิที่สายตาเลื่อนลอยเหมือนไม่รู้สึกตัว
" ฉันว่าเขาดูแปลก ๆ นะ" พวกเธอเดินวนไปรอบตัวซึฮากิมองดูตั้งแต่บนลงล่างด้วยความสงสัย
" นั่นนายจะไปไหน ?" ซึฮากิเดินต่อไปผ่านตัวพวกเธอโดยไม่สนใจ คานะได้แต่ตะโกนเรียกสุดเสียง
" ยังไงก็ตามเขาไปก่อน" พวกเธอสองคนเดินตามหลังซึฮากินานหลายสิบนาที
" เขาจะไปยันไหนเนี่ย ?" จู่ ๆซึฮากิก็วิ่งเร็วขึ้นทำให้พวกเธอต้องเร่งฝีเท้าตามหลังให้ทัน
" กิ ! หยุดสักที "พวกเธอวิ่งตามกันนานเป็นชั่วโมงผ่านป่าที่มีมอนสเตอร์มากมาย
พวกเธอได้พบเห็นสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าเมื่อซึฮากิหยุดวิ่งและเผชิญหน้ากับซึฮากิอีกคน
" นี่มันอะไรเนี่ย ?" เสียงหายใจพะงาบของสเตล่าไม่เหมือนกับคานะที่ยังไม่เหนื่อยนักพวกเธอจ้องมองซึฮากิสองคนยืนทำอะไรกันสักอย่าง
จากนั้นก็มีซึฮากิอีกสองคนตามมาอีกตอนนี้ทั้งคานะและสเตล่าต่างก็อ้าปากค้างไปตาม ๆ กันเมื่อเห็นซึฮากิถึงสี่คน
" อย่าบอกนะว่าเราจะโดนพิษหรืออะไรสักอย่างหลอนประสาท" สเตล่าถึงกับกุมขมับส่วนคานะก็ต้องขยี้ตาซ้ำ ๆ
" ถึงเวลาต้องกลับแล้ว" พวกซึฮากิกำลังคุยกันเสียงเบาเหมือนไม่อยากให้ใครได้ยินทันทีที่เงียบพวกเขาก็วิ่งกันไปที่ไหนที่หนึ่ง
" พวกเขาอาจจะเป็นร่างโคลนของกิยังไงก็รีบตามไปก่อนเถอะ " พวกเธอยังคงวิ่งไปกันต่อโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
ภายในถ้ำเล็ก ๆที่มีน้ำไหลหยดตลอดเวลา พวกกรีนเดินนำพวกเขาไปเรื่อย ๆ
" นี่เราก็เดินมานานแล้วนะยังไม่มีวี่แววทางออกเลยไปทางไหนก็มีแต่ความมืด "
" ฉันยังมีลูกเมียที่บ้านอีกนะเฮ้ยจะไม่ยอมตายที่นี่แน่ ๆ "
" พวกนายก็เงียบกันก่อนได้ไหม! " กรีนตะคอกเสียงดังใส่พวกนักสำรวจ พวกเขาต่างก็กังวลและหวาดระแวงไม่แพ้กัน
" ให้ตายสิ ไอ้พวกนี้บ่นได้บ่นดีจริงๆ "กรีนบ่นพึมพำอยู่กับตัวเองขณะที่พวกเขาเดินตามกันเป็นขบวนแบบอดอะไรตายอยากไม่มีทั้งเรี่ยวแรงและแรงใจ
" พี่...หนูหายใจไม่ค่อยออก "โคลอี้สูดหายใจโดยใช้ปากช่วยเอามือกำหน้าอกไว้ด้วยท่าทางทรมาน
" น้องต้องอดทนไว้พี่รู้ว่ามันอาจจะยากแต่เราไม่มีทางอื่นแล้ว "ไมเดนอุ้มโคลอี้ขึ้นหลังเพื่อให้เธอพักจากการเดินบ้าง
พวกร่างโคลนไปถึงไหนแล้วนะ ? เราก็อุตส่าห์ส่งพวกมันออกไปสำรวจพื้นที่แต่ก็ดันมาโดนกับดักก่อน ซึฮากิเดินรั้งท้ายคอยระวังหลังให้พวกเขา
เสียงแหลม ๆ ประสานกันจนน่ารำคาญดังมาจากข้างหน้าพวกเขาต่างก็เงียบกันหมดโดยสัญชาตญาณ กรีนค่อย ๆชะโงกหน้าออกไปมองดูจึงได้เห็นเหล่าฟ็อกกี้จำนวนมากกับร่างของเหล่านักสำรวจที่ส่งออกไป
" ดับไฟเร็ว "เสียงกรีนที่เบาเหมือนกระซิบบอกต่อ ๆ กันไปถึงด้านหลัง ไฟทั้งหมดดับลงทำให้เหลือเพียงแสงจากจุดที่ฟ็อกกี้อยู่คริสทัลน้อยนิดที่ช่วยส่องสว่างเห็นพวกมันกำลังกัดกินเหล่านักสำรวจกันอย่างเอร็ดอร่อย
" พี่...หนูกลัว "โคลอี้พูดเสียงสั่นโดยที่ไม่รู้ว่าข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น
ทำไมถึงดับไฟกันนะ ? หรือจะเจอพวกมอนสเตอร์เข้าให้ ถ้ำแคบ ๆ แถมมีพวกเราอัดกันแน่นแบบนี้ใช้สกิลไม่ได้กันพอดีไมเดนขมวดคิ้วคิดไม่ตก
" เราต้องจัดการมันให้ไวที่สุดก่อนที่จะมีมาเพิ่ม" กรีนและนักสำรวจส่วนหนึ่งก้มลงต่ำย่องไปใกล้ ๆ พร้อมกับอาวุธที่อยู่ในมือ
พวกเขาอาศัยความมืดแยกกันไปประจำตำแหน่งดาบและหอกที่เตรียมสังหารพวกมันเหลือเพียงรอสัญญาณเท่านั้น
" ... " กรีนพยักหน้าภายใต้ความมืดสลัวๆ พวกเขาพร้อมใจกันจู่โจมอย่างรวดเร็ว คมดาบที่ปาดและแทงเข้าไปที่ร่างของฟ็อกกี้พวกมันที่เหลือกรูกันเข้ามาพร้อมกับเสียงแหลมประสานกันน่ารำคาญเหมือนกบ
" ทุกคนระวังไม่ให้โดนพรรคพวกด้วยที่แคบแบบนี้สู้ลำบาก"กรีนและแนวหน้าตะลุมบอนกับฟ็อกกี้หลายสิบตัวทั้งเวทน้ำที่พุ่งกระแทกลำตัวจนจุกลุกไม่ขึ้นระเบิดน้ำ หรือแม้แต่กรงเล็บสายน้ำที่ฟาดฟันกับของมีคมได้สบาย ๆ
" อ๊าก ! "ดาบที่ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังพร้อม ๆ กับแขนข้างนั้นวินาทีที่เหล่านักสำรวจได้เห็นก็มือไม้สั่นกัดฟันแน่น
" กลับไปหาหน่วยแพทย์" กรีนพยายามจะมาช่วยแต่ก็ไม่อาจละสายตาไปจากศัตรูตรงหน้าได้
" มีบางอย่างแปลก ๆพวกฟ็อกกี้ไม่น่าแข็งแกร่งแบบนี้ " ชายคนหนึ่งที่ถูกซัดกระเด็นออกมาเขาฝืนพูดด้วยท่าทางร่อแร่ลุกยังไม่ขึ้นด้วยซ้ำ
" พวกมันรวมกลุ่มกันอย่างมีรูปแบบน่าจะมีจ่าฝูงคอยนำอยู่ "ฟ็อกกี้ยืนเรียงกันเป็นแถวเหมือนกับกำแพงซัดทุกคนที่เข้าใกล้ได้ง่าย ๆไม่ว่าจะใช้ดาบหรือหอกก็ถูกโต้กลับด้วยเวทน้ำของพวกมัน
" เปลี่ยนไปใช้อาวุธระยะไกล" หน่วยแพทย์ที่อยู่ด้านหลังส่งธนูหลายคันให้แนวหน้าทันทีที่ง้างลูกศรมานาก็ไข้รวมกันเมื่อปล่อยมือยิงลูกศรออกไปพุ่งเข้าที่หัวของฟ็อกกี้แต่จำนวนลูกศรที่เข้าเป้ามีไม่ถึงสิบตัว
" ยิงใหม่อีกรอบ ! "พวกเขาเตรียมลูกศรอีกครั้งแต่พวกฟ็อกกี้ก็รู้ทันพุ่งเข้าใส่แทนที่จะยืนรวมกันเป็นกำแพงเหมือนเดิมเวทน้ำแรงดันสูงพ่นออกมากระแทกโดนธนูพังไปหลายคันพร้อม ๆกับผู้ถือที่โดนมันสังหารอย่างรวกเร็ว
" อ๊าก ! อย่าเข้ามานะ"พวกมันบางตัววิ่งลุยไปด้านหลังที่ที่หน่วยแพทย์อยู่ขณะที่โคลอี้และไมเดนยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น
" สร้างโล่กันพวกมันเร็ว"
" เออ ! อะ- "ทันทีที่ชายหนุ่มยกไม้คทาขึ้นมาก็ถูกกรงเล็บของฟ็อกกี้ตะปบโดนใบหน้าและคอตัดเส้นเลือดใหญ่รวมไปถึงหลอดลมตาย
" เหวอ-ตายแน่ "พวกเขาตื่นตระหนกวิ่งหนีตายกันอย่างเดียวจนเบียดและทับพวกไมเดนกับคนที่ไม่รู้เรื่องไปด้วย
" ใจเย็นไว้น้องพี่ " ไมเดนเอาตัวเข้าบังโคลอี้เพื่อปกป้องเธอจากคนขี้ขลาดที่วิ่งหนีตายโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น
" พี่... "โคลอี้หลับตาปี๋ด้วยความกลัวทั้งสั่นและมีน้ำตาไหลออกมาทีละนิด
" อ๊าก ! "มันข่วนด้วยเวทน้ำจากกรงเล็บโดนหลังของชายหนุ่มที่กำลังวิ่งหนีจนล้มลงไป
" อย่า-อย่านะ " เขาลุกลี้ลุกลนหยิบไม้คทาฉุกเฉินขึ้นมาแต่ด้วยมือที่สั่นเป็นเจ้าเข้าทำให้มันร่วงลงพื้นขณะที่มือของมันกำลังเอื้อมเข้ามาจะคว้าเอาชีวิตของเขาไป
" ช่วยด้วย ! "ชายหนุ่มตะโกนสุดเสียงแต่ก่อนที่กรงเล็บจะปาดคอของเขาก็มีโล่มานาโผล่ออกมาป้องกันได้ทันพอดี
" ถอยออกไปได้แล้วมันเกะกะ" ซึฮากิเข้าเผชิญหน้ากับฟ็อกกี้ที่ตัวสูงกว่านิดหน่อยสายตาที่นิ่งเฉยไม่มีความรู้สึกกลัวจ้องแข่งกับมันอยู่ไม่กะพริบ
" ยากินายจะทำอะไร !เราต้องหนีกันแล้ว "ไมเดนอุ้มโคลอี้ขึ้นเดินออกห่างทันทีแต่เขาก็ยังเป็นห่วงรอซึฮากิก่อน
" มานาครึ่งหนึ่งที่เหลือฉันจะมาใช้ฟุ่มเฟือยไม่ได้"ฟ็อกกี้อ้าปากกว้างพร้อมกับเวทน้ำที่เตรียมพุ่งเข้าที่หัวของซึฮากิในระยะประชิด
" ระวัง ! "ไมเดนตกใจตะโกนเรียกไปโดยสัญชาตญาณภายใต้ความมืดสลัวเขาได้เห็นหัวของฟ็อกกี้ขาดร่วงลงพื้น
" นายว่าอะไรนะ...ไมเดน" แม้จะไม่ได้เห็นแววตาของซึฮากิแต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้ไมเดนไม่กล้ามองหน้า
" ไม่มีอะไร...ว่าแต่พวกเราจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง? " ไมเดนไม่ทันพูดจบซึฮากิก็มุ่งตรงไปหาพวกกรีนทันที
" อ๊าก ! "ดีน่าโดนเวทน้ำเฉี่ยวเข้าที่แขนขวาจนเลือดออกสภาพสะบักสะบอมที่ได้รับจากตอนตกลงมาก็ยังไม่หายแต่ต้องมาต่อสู้อีก
" ดีน่าเธอถอยออกไปก่อน" กรีนเข้ามาช่วยทำให้เธอเปิดทางให้หนี
" ไม่ได้นะคะหนูยังสู้ไหว"
" นี่เธอจะบ้าหรือไงแขนก็หักไปข้างหนึ่งแล้วแบบนี้ก็มีแต่ถ่วงเปล่า ๆ "กรีนตะคอกเสียงดังทำให้เธอกวาดสายตามองไปที่นักสำรวจคนอื่น ๆ พวกเขาต่างก็พยักหน้าเป็นการตอบเห็นด้วย
" ขอโทษนะคะ "ดีน่าวิ่งกลับไปยังหน่วยแพทย์ที่ไม่เหลือใครอยู่ตรงนั้น
" ยากิพวกเขาหายไปไหนกันหมดแล้ว "ซึฮากิไม่ตอบอะไรแต่กลับเดินผ่านตัวเธอตรงไปหาพวกฟ็อกกี้
" สูดลมให้เต็มปอดล่ะ" เพียงประโยคสั้น ๆ ที่ซึฮากิพูดทิ้งท้ายไว้ถึงเธอจะงงแต่ก็ทำตามอย่างไม่ลังเล
" [ Box ] " เหล่านักสำรวจและฟ็อกกี้ต่างก็ดิ้นทุรนทุรายหายใจไม่ออกก่อนที่พวกมันจะถูกเวทปิดกั้นการเคลื่อนไหวเหมือนถูกเชือกรัดไว้มีดสั้นที่รวบรวมมานาไว้ตวัดเข้าที่คอของพวกมันตายเรียงตัว
" แฮ่ก ๆ " หลังจากที่ซึฮากิยกเลิกเวทมนตร์พวกเขาก็กลับมาหายใจได้ตามปกติอีกครั้งเสียงสูดลมเข้าออกรุนแรงและดังแสดงให้เห็นถึงความทรมานที่ได้รับ
" รีบไปกันต่อได้แล้ว" เวรเอ๊ยมานายิ่งเหลือน้อยอยู่ไอ้พวกนี้มันไม่คิดจะใช้เวทมนตร์ให้เกิดประโยชน์เลยหรือกลัวจะโดนพรรคพวก เฮ้อ...หวังว่าพวกร่างโคลนจะตามหาเราได้นะ
เหล่านักสำรวจที่ได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของซึฮากิที่เดินนำหน้าพวกเขาไปรู้สึกได้ถึงความอ่อนแอของตัวเองจนไม่กล้าพูดอะไรทั้งสิ้น
" ลืมการจัดแถวไปแล้วหรือไงทั้งที่ฝึกมาแล้วแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับทิ้งวิธีนั้นไป " ซึฮากิพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
" เป็นความผิดฉันเอง...เป็นผู้นำแท้ๆ แต่กลับตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูกทำให้พวกเขาต้องมาตายไปแบบนี้ "ท่ามกลางความเงียบขรึมกรีนก้มหน้ายอมรับผิดแก่เหล่านักสำรวจที่เหลือรอดอยู่
" ยังไงมันก็ย้อนกลับไปไม่ได้อยู่แล้ว" ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่มีเสียงน้ำหยดลงเป็นระยะ ๆพวกเขายังคงเดินหน้าต่อไปหน่วยแพทย์บางคนที่ยังกลับมาอีกครั้งหลังจากวิ่งหนีไปแต่ก็มีส่วนที่ไม่กลับมาเลย
" ซาบซึ้งกันพอหรือยัง ?รีบไปกันได้แล้วมันเสียเวลา "ฟ็อกกี้ตัวหนึ่งพุ่งตรงเข้าใส่ซึฮากิแต่เขาก็หลบกรงเล็บคม ๆ ของมันได้ก่อนจะใช้เวทลมฟันแขนขาดในทันทีเลือดที่กระเด็นไปโดนพวกนักสำรวจจนตกใจสะดุ้งแต่ไม่ทันไรฟ็อกกี้ตัวนั้นก็ถูกซึฮากิจัดการไปเรียบร้อยแล้ว
" เฮ้อ...แบบนี้มันช้าเกินไปฉันล่วงหน้าไปก่อนดีกว่าพวกนายค่อยตามมาแล้วกัน "ซึฮากิวิ่งเข้าไปในความมืดทิ้งพวกนักสำรวจไว้ข้างหลังอย่างไม่เหลือเยื่อใยทั้งสั้น
" ยากิไปแล้ว...ดูจากสภาพของพวกเขาคงต้องพักฟื้นซะก่อน"ไมเดนและหน่วยแพทย์มุ่งตรงเข้ามาช่วยเหลือเหล่านักสำรวจที่มีแผลและรอยช้ำเต็มตัวบางคนก็สูญเสียแขนขาไปเวทรักษาก็ทำได้เพียงหยุดเลือดและทำให้แผลปิดไม่ได้ช่วยในการต่อแขนขาพวกเขาได้
ภายในถ้ำที่มืดสนิทไม่เหมือนกับจุดที่พวกเขาต่อสู้กันซึฮากิมองเห็นในที่มืดได้ดีกว่าคนอื่นทำให้เรื่องนี้ไม่เป็นปัญหาสำหรับเขาเลยฟ็อกกี้บางตัวที่เดินไปมาก็ถูกสังหารอย่างรวดเร็วไม่กระทบเวลาของซึฮากิ
มานาเหลือไม่มากแล้วสิ ซึฮากิหยุดวิ่งแล้วหยิบเศษซากของฟ็อกกี้ที่เขาฆ่าไปมากัดกินทั้งเลือดและเนื้อดิบๆ
ตราบใดที่มีพวกมอนสเตอร์อยู่มานาเราก็จะมีใช้ได้เรื่อยๆ ดูจากตอนที่สู้แล้วพวกเขาคงจะไม่รู้วิธีนี้เพราะฉะนั้นเราจะทำต่อหน้าไม่ได้
ใจกลางป่าดิบชื้นอากาศเย็นสบายอย่างกับมีฝนตกแตกต่างกับจุดอื่นที่ร้อนระอุพวกซึฮากิทั้งสี่คนยังคงวิ่งไปที่ไหนสักแห่งโดยที่คานะและสเตล่าตามมาติด ๆ
" กิ !นายจะไปไหนกันแน่เนี่ย ? " คานะตะโกนถามด้วยความหงุดหงิดเธอขว้างหินก้อนเล็กๆ สะกิดหลังของเขา
" ตามมาก็พอแล้ว "ซึฮากิหันกลับมาพูดประโยคสั้น ๆ ไม่นานพวกเขาก็หยุดอยู่ที่หลุมขนาดใหญ่และลึกหลายสิบเมตร
" หลุมพวกนี้มันอะไรกันข้างล่างมีรอยเลือดด้วย" พวกเขามองลงไปในหลุมแห่งนั้นที่ที่เหล่านักสำรวจได้หล่นลงไป
" ลงไปกันเถอะ "หนึ่งในซึฮากิเอ่ยออกมาทำให้พวกคานะตกใจตาโต
" หา...นายจะบ้าหรือไง" สเตล่าตกใจอุทานออกมาเสียงดังเหลือบตามองหน้าซึฮากิคนที่พูด
" เฮ้ ! นั่นนายไม่ได้ฟังเลยใช่ไหม ? " ซึฮากิกระโดดลงไปทันทีโดยไม่สนใจคำพูดของเธอเวทลมที่ใช้ลดแรงตกทำให้เขาลงถึงพื้นได้ปลอดภัย
" ร่างต้นน่าจะตกลงมาที่นี่ดูจากร่องรอยของรอยเท้าแล้วน่าจะเดินไปทางโน้น "ซึฮากิร่างอื่นกระโดดตามลงไปทิ้งพวกคานะไว้ข้างบน
" เราควรตามไปไหม ?" คานะและสเตล่ายืนงงไม่รู้จะไปต่อยังไงได้แต่มองพวกซึฮากิวิ่งเข้าไปในถ้ำเล็ก ๆ
" อย่างน้อยก็เจอคนรู้จักแล้วกันรีบตามลงไปเถอะก่อนจะคาดกัน "
" แล้วเราจะลงไปยังไงล่ะ ?" สเตล่าพยายามนึกถึงวิธีที่พวกซึฮากิใช้ลงไปข้างล่าง
" งั้นฉันลองดูนะ "คานะสร้างบอลน้ำขนาดใหญ่เคลือบด้วยมานาทำให้มันเหมือนกับอ่างน้ำโยนลงไปข้างล่าง
" [ เสริมกำลังระดับสาม ]" คานะกระโดดลงไปที่อ่างน้ำเสียงดังสนั่นพร้อมทั้งน้ำที่กระเด็นออก
" โห ! จุกเหมือนกันนะเนี่ย" คานะคลานออกมาจากอ่างน้ำเอามือกุมท้อง
" ไม่เป็นไรนะคานะ ! "สเตล่าตะโกนลงมาจากข้างบนด้วยความเป็นห่วง
" สบาย ๆ ! "คานะยิ้มเห็นฟันตะโกนตอบกลับมา
กิกระโดดลงไปทันทีโดยไม่ร่ายเวทอะไรไว้ก่อนก่อนที่เท้าของเขาจะลงพื้นมันถูกต้านไว้ด้วยแรงบางอย่าง สเตล่าสร้างเวทลมที่พัดไว้ที่ปลายมีดเหมือนดาบลมใช้ฆ่าฟัน
เวทเดียวที่ใช้ได้ก็คือลมทำยังไงลมถึงจะพาเราลงไปข้างล่างได้ ? เธอปล่อยลมขึ้นและลงสลับกันมองดูความเป็นไปได้
งั้นลองแบบนี้ดู เธอชี้มีดลงพื้นและปล่อยลมแรงออกมาดันตัวเองขึ้นได้นิดหน่อย
" [ เสริมกำลังระดับสาม ]" เผื่อพลาดเราจะได้ไม่เจ็บหนักเธอกระโดดลงมาจากข้างบนและใช้เวทลมแรงดันสูงทำให้แรงตกหักล้างกับแรงลม
" ฮ่าฮ่า สำเร็จ "
" ลงได้สวย "คานะยิ้มต้อนรับพร้อมทั้งยกนิ้วโป้งให้
" อะ-ตัวเธอเปียกหมดแล้วให้ฉันช่วยเป่าให้แห้งไหม? "
" เอาสิ "สเตล่าร่ายเวทลมเบา ๆ พัดใส่คานะขณะที่เธอกางแขนรับลมเต็มที่
" เป็นไงแห้งดีหรือยัง ?" สเตล่าเดินไปรอบ ๆ เป่าลมไปทั่วทั้งร่างของคานะช้า ๆ
" อืม...ฉันว่ามันแห้งพอสมควรแล้วนะพวกชั้นในก็คงต้องทนไปก่อน "
แรงสั่นสะเทือนแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นเหมือนแผ่นดินไหวเบาๆ
" รีบตามไปกันเร็ว "พวกเธอสะดุ้งตกใจตื่นตัวเร่งฝีเท้าตามเข้าไปยังถ้ำแห่งนั้นทันที
เมื่อเข้ามาลึกจนแสงสว่างส่องไม่ถึงพวกเธอก็มองอะไรไม่เห็นเลย
" กิ ! นายอยู่ไหน ?" คานะกับสเตล่ากอดกันแน่นเดินไปอย่างช้า ๆ เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ย่างกายเข้ามาใกล้จนทำให้พวกเธอสั่นกลัว
" ใครน่ะ ! "มีดสั้นในมือที่สั่นเพราะกลัวความมืดพวกเธอ เดาไม่ได้เลยว่าจะเจอศัตรูแบบไหน
" [ เสริมกำลังระดับสอง ]" พวกเธอใช้เวทเสริมกำลังพร้อมทั้งเตรียมมานาในการตอบโต้
" ฉันเอง "เสียงของซึฮากิทำให้พวกเธอสบายใจขึ้นก่อนที่เขาจะเอื้อมมือมาจับแขนของคานะและสเตล่า
" ด-เดี๋ยว "
" ต้องรีบไปแล้วที่นี่มันทั้งแคบทั้งมืดทำอะไรก็ลำบาก "ซึฮากิพาพวกเธอเดินฝ่าความมืด สักพักเขาก็หยุดอยู่จุดจุดหนึ่ง
" ตรงนี้ต้องกระโดด "
" หะ ? " ไม่ทันไรซึฮากิก็ปล่อยแขนและกระโดดข้ามไปเสียก่อนแล้วทิ้งพวกเธอไว้ฝั่งนี้
" โดดข้ามมาเลย "เสียงซึฮากิจากด้านหน้าไม่ไกลนักพวกเธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วกระโดดสุดแรงหัวโขกกับเพดานถ้ำเต็ม ๆแต่ก็ข้ามมาอีกฝั่งได้
" โอ๊ย ! เจ็บ "ไม่ทันไรซึฮากิก็จับแขนของพวกเธอพาเดินต่อไปอีกไม่หยุด
" กิเราจะไปที่ไหนกัน ?" คานะเอ่ยปากถามขณะที่สเตล่าเดินตามเงียบ ๆ
" อะ- "เธอสะดุดกับอะไรบางอย่างแต่ก็เดินต่อไป จนพวกเธอได้เห็นแสงสลัว ๆ จากด้านหน้า
" ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้น ?" รอยเลือดและเศษซากมอนสเตอร์รวมถึงมนุษย์ก็มี
" เลือดยังใหม่ ๆ อยู่ พวกเขาคงจะไปได้ไม่ไกล" คานะก้มลงเอานิ้วปาดรอยเลือดที่กระเซ็นไปทั่วข้างหน้าก็ยังมีพวกร่างโคลนซึฮากิยืนอยู่ครบทุกคน
" พวกเธอมาช้ามากเลยนะรู้ตัวไหม" ใบหน้าอันเฉยชาของร่างโคลนที่เหมือนกับตัวจริงเป๊ะ
" เราใกล้ถึงแล้ว "
" ถึงอะไร ? " สเตล่าถามขณะที่เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ
" กรรรร ! "เสียงคำรามลั่นดังก้องไปทั่วถ้ำแห่งนั้น พวกเธอจ้องทางตรงเข้าสู่ความมืดตรงหน้า
ภายในถ้ำที่มืดสนิทในที่สุดซึฮากิก็พบแสงสว่างห้องโถงกว้างขวางเพดานสูงขึ้นไปหลายสิบเมตรบ่อน้ำขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางขนาดของมันใหญ่พอที่จะเอาวาฬใส่ของไปได้
" โห สวยงามมาก "เหล่านักสำรวจที่ตามหลังมาเมื่อได้เห็นแสงคริสทัลหลากสีและอัญมณีมากมายประดับไปทั่วก็ตาแววกันไปหมด
" ที่นี่มันอย่างกับห้องของราชาอะไรแบบนั้นเลยอัญมณีพวกนี้ถ้าเราเอาไปขายคงมีเงินใช้ไปเป็นปีแน่ ๆ "พวกเขาพยายามแกะแงะดึงสิ่งเหล่านั้นออกมา
" ฉันว่าเราน่าจะกลับไปทางเดิมแล้วค่อยปีนขึ้นไปก็ได้นะ"แม้คนอื่นจะพยายามกอบโกยโอกาสที่หาได้ยากแต่ดีน่ากลับเดินถอยออกไปด้วยความสั่นกลัว
" กรี๊ด ! "ดีน่าตกใจร้องลั่น ทั้งลิงน้ำและฟ็อกกี้ยืนประกบด้านหลังทางกลับเต็มไปหมด
" เตรียมรับมือ "เหล่านักสำรวจหยิบอาวุธของตัวเองขึ้นมาแล้วเข้าปะทะกับพวกมันอีกครั้งแนวตั้งรับที่มีหอกยื่นยาวออกมากับโล่ไม่กี่อันที่เหลืออยู่พวกเขาใช้เวทโจมตีระยะไกลเปิดฉากการต่อสู้
ดูเหมือนพวกมันจะขึ้นมาจากบ่อน้ำระหว่างทาง " พวกเธออยู่ข้างหลังฉันไว้ "ซึฮากิยืนคุ้มกันไมเดนและโคลอี้ไม่ห่างคอยใช้เวทกระสุนลมสนับสนุนจากระยะไกล
" บุกเข้าไป "กรีนตะโกนด้วยความฮึกเหิมแถวแนวนอนวิ่งกรูกันเข้าปะทะกับลิงน้ำที่ร่างกายกำยำแข็งแรงไม่เหมือนกับพวกฟ็อกกี้หมัดที่ปล่อยออกมาแต่ละครั้งสร้างแรงกระแทกได้มากกว่าเวทระเบิดน้ำของฟ็อกกี้เสียอีก
" [ เสริมกำลังระดับสอง ]คราวนี้พวกเราจะไม่ประมาทอีก "ทันใดนั้นก็มีเสียงน้ำกระเพื่อมอย่างแรงจนเอ่อล้นขึ้นมาร่างของปลาประหลาดที่มีขนาดใหญ่มากกว่ารถบรรทุกเสียอีก
" กรี๊ด ! "โคลอี้กรีดร้องด้วยความตกใจกลัวจนตัวสั่นปลาที่มีมือทั้งสองข้างยันขึ้นบนพื้นจ้องมองมาที่เหล่านักสำรวจตัวน้อย ๆปากที่มีฟันอันแหลมคมและจำนวนฟันที่มากกว่าฉลาม
" ซวยแล้วไง ! เราโดนล้อม" พวกเขาตื่นตระหนกจนความกล้าที่มีกระเจิงหายไปทันทีมันคลานขึ้นมาครึ่งตัวจากบ่อน้ำยักษ์ตรงหน้า
" กรรรร !" ปากที่อ้ากว้างพร้อมส่งเสียงร้องคำรามดังจนแสบแก้วหูทำเอาพวกเขายืนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าทั้งลิงน้ำและฟ็อกกี้ต่างก็หยุดโจมตีพวกเขาแต่ยืนล้อมเหมือนต้อนให้พวกเขายอมจำนน
แบบนี้แย่แน่ ๆ ซึฮากิจ้องมองขึ้นไปยังดวงตากลมโตเขาขบฟันคิดหาวิธีต่อสู้ตนแทบบ้าเมื่อได้เห็นมอนสเตอร์ปลาที่มีเลเวลมากถึงหก
235K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)