The CEOs Gambit ภารกิจหักเหลี่ยมซีอีโอ

        กลางตรอกซอกซอยที่มืดมิดและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสมุนไพรผสมกับเครื่องแกง ร้านรสลม ซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบในท้ายซอยที่ไร้ผู้คนสัญจร โคมกระดาษสาทรงดอกบัวกลีบแย้มสีชมพูสะบัดไหวตามแรงลมเผยให้เห็นแสงสลัวรำไรที่แทบจะส่องไม่ถึงป้ายร้านที่เขียนตัวอักษรสีทองว่า รสลม โดยมีตัวอักษรจีนกำกับ

        ทว่าในช่วงไม่กี่ราตรีที่ผ่านมา ชื่อของร้านซอมซ่อแห่งนี้กลับถูกซุบซิบนินทาในหมู่ผู้บริหารระดับสูงของเซี่ยงไฮ้ ข่าวลือหนาหูระบุว่า... หากใครได้ลิ้มรสอาหารของเชฟลึกลับที่นี่ จะสามารถมองเห็นทางรอดของธุรกิจที่กำลังดิ่งเหวได้ ราวกับเป็นปาฏิหาริย์ที่ถูกปรุงสุกพร้อมเสิร์ฟ

        เสียงประตูเก่าดัง เอี๊ยดอ๊าด เมื่อถูกเปิดออก เฝิง กรรมการบริหารแห่ง CK กรุ๊ป ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีระแวดระวัง ซ่อนใบหน้าซูบตอบไว้ใต้แว่นกันแดดสีดำและเสื้อโค้ทตัวยาวที่ปิดบังตัวตนอย่างมิดชิด ความอัปยศจากการติดกับดักความโลภในตลาดหุ้นบีบให้ชายผู้เคยทะนงตนต้องดั้นด้นมาพึ่งพาสิ่งเหนือธรรมชาติเป็นฟางเส้นสุดท้าย

        เมื่อก้าวเข้าไปด้านใน กลิ่นกระเทียมเจียวในน้ำที่ถูกคั่วจนหอมฉุยพุ่งเข้าปะทะจมูก เสียงตะหลิวเคาะกับกระทะเหล็กจากหลังร้านดังโฉ่งฉ่าง

        ภายในร้านมี โต๊ะไม้กลมขนาดย่อม พร้อมเก้าอี้กสีลอกจางๆ ผนังทาสีครีมตัดกับกรอบหน้าต่างสีแดงเลือดนก 

        บนหลังเคาน์เตอร์มีชามกาไก่วางวางซ้อนเป็นชั้นๆ ถัดไปมีกระป๋องชาตรามือวางคู่กับโถเหล้าบ๊วย ด้านในโต๊ะเครื่องปรุงมีน้ำปลา ซีอิ้ว พริกไทย มันหอย เหล้าจีน เต้าเจี้ยว 

        โอมในชุดเสื้อคอจีนเข้ารูปสีน้ำเงินครามที่สาบเสื้อปักลายลายกนกไทยจางๆ พับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก บนบ่าพาดผ้าขาวม้าลายตารางสีแดงดำ หันกลับมาทักทายผู้มาเยือน

        “สวัสดีครับ กินข้าวกินน้ำแล้วหรือยังครับ” 

        คำทักทายที่อบอุ่นตามประสาคนไทยเอ่ยขึ้น บุคคลปริศนาค่อยๆ ถอดแว่นออก เผยให้เห็นขอบตาที่ดำคล้ำ และใบหน้าตอบแห้ง

        “ที่นี่... ทำนายอนาคตด้วยอาหารได้จริงใช่ไหม” เฝิงถามด้วยเสียงแหบพร่า สองมือกุมกันแน่นจนสั่นเทา

        โอมยิ้มมุมปาก ผายมือไปยังที่นั่งเดี่ยวหน้าเคาน์เตอร์ “การพยากรณ์ด้วยข้อมูลและการวิเคราะห์…จะเรียกว่าการทำนายก็ฟังดูทะแม่งๆ แต่ถ้าเรียกว่าการวิเคราะห์ที่แม่นยำโดยใช้ศาสตร์แห่งสถิติ จะฟังดูดีกว่านะครับ”โอมขยายความพร้อมกับส่งยิ้มตาหยี

        “ว่าแต่ คุณต้องการให้ผมช่วยอะไรล่ะครับ”

        เฝิงนิ่งไปชั่วครู่ เม้มปากแน่นเล็กน้อย “คือ…”

        โอมยกมือขึ้นปราม “ดื่มน้ำดื่มท่าก่อนนะครับ”เขากล่าว แล้วหันไปหยิบเหยือกน้ำอลูมิเนียมลายดอกไม้สีเงินที่มีน้ำเปล่ากับน้ำแข็งเย็นๆด้านในเทลงในแก้วหูจับอลูมิเนียมสีทอง ก็มีดอยมะลิตกลงมาด้วย กลิ่นหอมเย็นของดอกมะลิอบอวนไปทั่ว เฝิงยกแก้วขึ้นดื่มน้ำจนหมด ก่อนจะหลับตาพริ้มรับกับความสดชื่นหอมเย็น ก่อนจะลืมตาขึ้นและเริ่มพรั่งพรูความตายซากของตนออกมา 

        “ผม... ผมทุ่มเงินทั้งหมดไปกับ Future และใช้ Leverage เต็มเพดาน เพราะมั่นใจว่ากราฟจะพุ่ง…แต่สุดท้ายมันดันหักหัวลง โดนเจ้ามือกินเรียบทั้งกระดาน ตอนนี้ผมโดน Margin Call แล้ว ถ้าหาเงินสดมาเติมไม่ทันในสามวันนี้ ทุกอย่างที่ผมสร้างมาจะถูก Force Sell ทั้งหมด” เขาก้มหน้าสะอื้น แล้วมองมาที่เชฟผู้ญาณอนาคตด้วยความหวัง “ผมล้มละลายไม่ได้นะครับ... ผมต้องดูแลครอบครัวและลูกๆ ของผม….ถ้าหากผมล้มทุกคนจะอยู่กันยังไง"เขากล่าวเสียงสั่นเครือ 

        โอมนิ่งฟัง แล้วยกนิ้วเกลี่ยๆที่ข้างหูเหมือนรำคาญ คนพวกนี้ล่ะหนอ เอาเงินหลักประกันมาใช้เล่นหุ้นจนหมดตัว พอสะดุดเข้าก็มาโอดโอย ทีตอนเล่นไม่เห็นจะมาระมัดระวัง ทุ่มซะมิดไมล์ไม่คิดว่าจะโดนล้างพอร์ต เจอเซอร์กิตเบรกเกอร์ไปทีนอนตายเหมือนแมงเม่ากันถ้วนหน้า “อ้อ... หมดเนื้อประดาตัวแล้วสินะ”เขาสันนิษฐาน ก่อนจะเหล่ตามองเฝิงที่ทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้

        “นี่ลุง! การลงทุนคือความเสี่ยงก็ต้องรับผิดชอบด้วยตัวเองสิ ทีตอนนั้นไม่เห็นจะคิดเหยียบเบรก ก็รู้อยู่ว่า Future มันเป็นไง”โอมบ่นอุบก่อนทำหน้ารำคาญ

        “จริงๆ ผมไม่อยากช่วยนักลงทุนสมองกลวงเท่าไหร่หรอก... แต่ในเมื่อคุณเข้ามาตามโควต้าประจำวัน จะปฏิเสธก็ดูจะผิดกติกาของร้านไปหน่อย”

        เฝิงก้มหน้างุดยอมรับความจริงที่แสนเจ็บปวด ขณะที่โอมหันไปส่งสัญญาณให้คู่หูที่อยู่ในครัว

        “เฮ้ย! ไอ้เผือก... เตรียมเมนูสำหรับคนที่ชอบเล่นกับไฟหน่อย เมนูพุ่งชนความเสี่ยง!” 

        เผือกที่สวมเสื้อม่อฮ่อม พาดผ้าขาวม้าลายตารางหมากรุกสีเขียวตะเบ๊ะมือรับ

        “จัดไปอย่าได้เสียลูกพี่!”เผือกพยักหน้าอย่างหนักแน่นก่อนจะหายเข้าไปในครัว 

        โอมเริ่มร่ายรำมีดบนเขียงไม้ หยิบปลาเพี้ย แร่เนื้อปลาบางๆให้เห็นผิวที่บางเบาโปร่งแสง 

        จากนั้น โขลกข่า ตะไคร้ กระเทียม หอมแดงที่เผาแล้วให้ละเอียด นำพริกลาบลงไปผสม ตึก ตึก ตึก…เสียงครกหินดังสะท้านไปทั่วร้านพร้อมกับเสียง ฮัดเช้ย! ของเฝิงที่ดังตามมา 

        จากนั้นก็นำส่วนผสมที่โขลกเมื่อครู่ใส่ลงในกระทะที่มีน้ำมันเดือดๆตั้งอยู่แล้วตามด้วย bitter sauce ที่ทำจากดอกบานชื่น ที่ให้ความขมแทนดีปลา

        กลิ่นของความร้อนแรงทะยานขึ้นกลางอากาศ ที่ทำให้เฝิงยิ่งไอจามและสัมผัสไอระเหยของสมุนไพรที่คั่วอยู่ในกระทะ

        “ความร้อนรุ่ม และผลกำไรที่มอดไหม้ในกระดานสีแดง...เหมือนคำที่ว่าคนจนเล่นหวย คนรวยเล่นหุ้น... ไม่ต่างจากการเล่นพนันในโลกของ Future”