ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

อี้เฉินพยุง แม่นางเวินรั่วเจียง ที่โดนแรงระเบิดบาดเจ็บกลับสำนักอักษร

"เจ้าจะฆ่า ข้าหรือไง"นางทำปากมุ่ยอย่างไม่พอใจอี้เฉิน

"ข้าไม่รู้มันจะรุนแรงเฉกเช่นนี้ ข้าขอโทษเจ้าแล้วกัน"

"เจ้าต้องอุ้มข้ากลับไปข้าหมดแรงไม่เหลือแรงเดินแล้ว"

"เจ้า เจ้าลุกขึ้นมาเดียวนี้" อี้เฉินปวดหัวมากกับนางมาก นางแกล้งหลับทั้ง ๆ ที่ไม่ได้บาดเจ็บมากแถว ๆ ทางที่เดินกลับเต็มไปด้วยผู้คน อี้เฉินไม่มีทางเลือกต้องอุ้มนางไป

"พวกเจ้าดูเจ้านั้นสิ ไอ้เด็กผมขาวที่อุ้มแม่นางเวินรั่วเจียง ช่างใจกล้าห่อฟ้าจริง ถึงขั้นทำร้ายสาวงามประจำสำนักของพวกเรา"

"พวกเจ้าได้ยินหรือเปล่า แม้แต่เจ้าสำนักเซียนยังเคยเชื้อเชิญมันมาก่อน ไอ้เด็กที่ใส่หน้ากากประหลาด มันเป็นใครกันแน่" พวกเขาต่างอยากรู้อี้เฉินเป็นใคร

"ข้าเคยเห็นมัน มันหน้าจะเป็นคนที่เข้าด้านทดสอบเมื่อสองเดือนก่อน"

"มันเป็นปรมาจารย์อักขระคงไม่มีพลังรบในการต่อสู้จริงเท่าไร่ พวกเจ้าไม่ต้องใส่ใจ"
ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

"พวกนี้มีดีแค่สามารถเพิ่มประสิทธิภาพศาสตราวุธได้เท่านั้น"

"ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า ที่เจ้าสำนักต้องการตัวอาจจะด้วยเหตุผลนี้ก็ได้"

อี้เฉินที่อุ้ม เวินรั่วเจียง กลับสำนักอักษร ระหว่างทางที่จะถึงที่พักใกล้ป่าไผ่ อยู่ ๆ นางได้ยื่นมือที่ล้อมด้วยอักขระ ไปถอดหน้ากากอี้เฉินออก

"เจ้า เจ้า ทำบ้าอะไร" อี้เฉินตกใจอย่างมาก

"เจ้าอย่าลืมข้าก็เป็นปรมาจารย์ด่านอักขระ สามารถถอดหน้ากากเจ้าได้ตลอดเวลา"

"หน้าตาเจ้าก็ไม่เลวเหตุใดถึงต้องสวมหน้ากากไว้เล่า" นางมองใบหน้าอี้เฉินด้วยความเอียงอายจ้องมองอย่างพินิจ ไม่วางตา

"ข้ามีศัตรูอยู่ที่นี่ หากเขารู้ตัวตนข้า ข้าได้ตายแน่นอน" เขาบอกนางไปตรง ๆ ไม่ได้ปิดบัง

"ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว ขอบคุณเจ้ามากศิษย์น้องที่มาส่งข้า"

เขาพยักหน้ารับ

อี้เฉินกลับไปที่พักของตัวเองนั่งหยั่งรู้อักขระสร้างความหมาย
เพื่อรอเวลาสวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาลเปิดให้เข้าไปสำรวจ

อี้เฉินครุ่นคิดอยู่พักใหญ่
เหมือนวิถีที่เขาเลือกเดินจะยังไม่ถูกต้อง หากเขายังฝึกแบบนี้ต่อไปอาจจะถึงคอขวดสักวันหนึ่ง เขาคิดนำอักขระทั้งหมดในทะเลความรู้

สลักลงในเลือดเนื้อ หมายมั่นยกระดับ กายาไปขั้นสมบูรณ์ อักขระในทะเลความรู้สั่นไหวอย่างรุนแรง

ถูกอี้เฉินสลัก ประทับลงไปในกายาหมายมั่นจะยกระดับ กายาอี้เฉินสั่นไหวอย่างรุนแรง
เหมือนจะรับไม่ไหวแตกร้าวราวถ้วยแก้ว อักขระที่สลักลงไป ภายในร่างกายต่อต้านอย่างรุนแรง อักขระสีทอง กับสีดำ

เหมือนจะต่อต้านกันมันไม่ยอมผสานรวมเป็นหนึ่ง

เสียงกระดูกแตกหัก ทั่วทั้งร่างราวจะพังทลาย ปราณจิตอี้เฉินจะไม่ไหวกายาก็เช่นเดียวกัน ราวกับจะพังทลายไม่สามารถควบคุมได้

ผิวกายค่อยๆ หลุดร่วงราวกับจะสลายหายไปเหมือนอี้เฉินกำลังจะตาย

เมี่ยนจือที่เห็นอี้เฉินใกล้จะตาย นางถึงกับขมวดคิ้วมุ่น ถ้าอี้เฉินตาย ร่างนางก็จะตายไปด้วยนางเหมือนใช้ร่างอี้เฉินเป็น

เปลือกไข่ป้องกันปราณจิตไว้

นางเข้าไปตบหัวอี้เฉินอย่างแรงถึงกับทำให้ ร่างปราณจิตในทะเลความรู้อี้เฉินสั่นไหว
ภายในทะเลความรู้มีคลื่นเล็กน้อย

"เจ้าโง่หรือบ้า อยากตายก็ตายคนเดียว จะลากข้าไปตายด้วยทำไม" นางเอามือวางไว้ที่จุดตันเถียนกลางหน้าอกอี้เฉิน ส่งปราณพลังสีดำเข้าไปช่วยอี้เฉินควบคุมอักขระสีดำ

"เจ้าไปควบคุมอักขระสีทอง"

อี้เฉินพยักหน้ารับ

ร่างกายของเขาค่อย ๆ หายสั่น กลับมาควบคุมร่างกายได้อีกครั้ง ร่างที่แตกร้าว จากบาดแผลอักขระนั้นสาหัสอย่างมาก

บวกกับความลึกลับของอักขระ อี้เฉินบาดเจ็บภายในอย่างรุนแรง ยากจะรักษาให้หายขาด

อาจต้องใช้เวลานานนับปีกว่าแผลภายในจะหายบาดเจ็บ

ครึ่งเดือดผ่านไปบาดแผลภายนอกเขาถึง จะหายสนิท อักขระสีทองกับ สีดำต่างสลักผสานลงในเลือดเนื้ออย่างช้า ๆ

ทุกการขยับร่างกายอี้เฉินเต็มไปด้วยอักขระทั่วกายา
ตัวเขาหยั่งรู้กับคัมภีร์เคลื่อนที่ ทุกครั้งที่อี้เฉินหยั่งรู้อักขระ มันจะชัดเจนไม่สลัวเลือนรางอีกต่อไป

อักขระส่องแสงทั่วกายามีทั้งสีดำ สีทองมองเห็นชัดเจน

หากอี้เฉินไม่ได้ เมี่ยนจือ ช่วยสลักอักขระสีดำ ป่านนี้อักขระทั้งสองคงตีกันทำลายร่างเขาจนแหลกสลายไปแล้ว

ไม่นานอี้เฉินก็ลืมตาตื่นขึ้นภายในทะเลความรู้ เขาเหมือนตายแล้วเกิดใหม่

"ขอบคุณเจ้ามาก เมี่ยนจือ หากไม่ได้เจ้าข้าคงตายไปแล้ว"

"เจ้าควรคิดถึงข้าบ้าง หากเจ้าตายข้าก็ตายเช่นกัน" นางทำปากมุ่ยอย่างไม่พอใจ เดินไปตบหัวอี้เฉินอีกที
"เพี้ยะ"

"เอาน่ามันผ่านไปได้แล้ว เจ้าก็หายโกรธข้าได้แล้ว"

"ข้าเตือนเจ้าไว้ ระวังคนดินแดนเซียนตอนข้ามีร่างเนื้อ ข้าเคยถูกพวกมันไล่ล่า คนกลุ่มนี่ใส่หน้ากากสีขาว พวกมันเหมือนต้องการจับตัวข้า"

อี้เฉินเหมือนได้เบาะแส "ได้ข้าจะระวังตัว"

"เมี่ยนจือ เจ้ารู้จัก สวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาลหรือไม่"

"ที่นั่นเป็นเหมือนเหมือนดินแดนปิด ถูกปิดล้อมด้วยกฎเกณฑ์ฟ้าดิน ไม่มีผู้คนอาศัย มันจะเปิดแล้วงั้นหรือ" เหมือนนางจะรู้จัก

"ใช่"

"ที่นั่นเต็มไปด้วยของล้ำค่า เจ้าระวังตัวให้ดีหากมันเปิดจริงจะไม่ใช่แค่ ดินแดนร้อยแคว้น ที่จะเข้าไปได้ ดินแดนลับอื่น ๆ เองก็คงหมายตาเช่นกัน ใครที่เข้าไปจะอยู่แค่ขั้นพลังวีรชนเท่านั้น กฎเกณฑ์ฟ้าดินที่นั่นรุนแรงมาก กดแม้กระทั่งขั้นพลัง ต่อให้ขั้นพลังเทวะเข้าไปก็เหลือแค่ขั้นวีรชน "

อี้เฉินได้ยินก็เบาใจ หากให้ไปแย่งชิงกับขั้น กษัตริย์ เขายังรับมือไม่ไหว

นางที่เห็นใบหน้าอี้เฉินดูไม่ทุกข์ร้อนจึงกล่าวเตือน "เจ้าอย่าได้ใจไป ถึงพวกเขาจะถูกกดขั้นพลัง แต่ประสบการณ์ความรู้ของพวกเขาไม่ได้ลดลง ความลึกล้ำของพวกเขายังสูงกว่าเจ้า"

"ข้าเข้าใจแล้ว"