ไป๋ลู่ จอมยุทธข้ามแดนสีชาด

        ในช่วงเวลาเดียวกันที่ชายหนุ่มละความสนใจจากหัวหน้ากองคลังก่อนจะหันไปดูสินค้าประเภทอื่นหากในเรื่องการรักษาเป็นไปด้วยดี ทุกอย่างก็จะดีตามไปด้วยเช่นกัน ชายหนุ่มพึมพำก่อนจะสัมผัสพลังที่คุ้นเคย ร่างผู้มาใหม่เบื้องหลังที่มาพร้อมกับท่วงท่าก้าวย่างที่เงียบสงัด แม้แต่เศษหินหรือฝุ่นที่จับตัวติดผิวดินไม่แม้แต่ขยับเขยือนตามแรงเหยียบและแรงผ่อนเท้าที่ยกขึ้น การมาอย่างเงียบงันของบุรุษผู้ที่ประมือกระบวณท่าเดียว เฉินหลิวซิน ท่าที่เดินไขว้หลังจดจ้องไปที่บุรุษเบื้องหน้าอย่างสนใจ แน่นอนว่าร่างบุรุษเบื้องหน้าอย่างหลิวซินก็รู้การมาของเจ้าตัวทว่า เฉินซินกลับมิได้ใส่ใจอันใดต่อ ก่อนจะเพ่งปรานจิตสอดส่องหาสิ่งที่ขาดต่อไปจากแผงตลาดโอสถมากมายนี้

        "มีธุระอันใดหรือท่านพี่ ถ้าให้ข้าเดาท่านคงไม่ใช่กำลังหาซื้อข้าวของแถวนี้หรอกกระมังในเมืองหลักก็ต่างเพรียบพร้อมไปด้วยสิ่งเหล่านี้และมีในระดับที่สูงยิ่งกว่าอยู่แล้ว หรือว่าท่านมีนัดกับผู้ใดในพื้นที่ข้าอยู่โดยบังเอิญอย่างนั้นหรือท่านพี่"

        บุรุษนาม เฉินหลิวซินที่เดินมาด้านหลังขนาบข้างชายหนุ่มในที่สุดก่อนจะยึบเอกสารสองฉบับยื่นให้ชายหนุ่ม "ครอบครัวเดียวกันจะถามไถ่ให้มันดีๆหน่อยไม่ได้รึยังไง คนของเจ้าก็พยายามสุดความสามารถแล้วมันชะตาของพวกเค้าเจ้าก็หัดยอมรับความจริงให้ได้สะทีสิอีกอย่าง มันก็เป็นความผิดของเจ้าที่ไม่ยอมกลับไปที่เมืองหลักกับข้าเหตุใดจึงมาทนอยู่ที่แห่งนี้พื้นที่ชนบทเงียบสงบแห่งนี้หรือที่เจ้าไคร่ปราถนาใช้ชีวิตจนสิ้นอายุขัยไปเลยรึอย่างไร ไหนจะเรื่องคู่ครองของเจ้าที่ท่านพ่อต่างก็สรรหาให้เหตุใดจึงปฏิเสธไปอย่างนั้น เจ้าไม่คิดถึงหัวอกนางเลยหรือว่าจะรู้สึกเช่นไร?"

        ชายหนุ่มที่เดินราบเรียบไปอย่างเฉยเหมยในที่สุดก็หยุดเท้าลงในก่อนจะเก็บเอกสารสองฉบับนั้นไว้กับตัวและหันกลับมาประจันหน้าผู้เป็นพี่"หากท่านต้องการมาเสวนากับข้าด้วยเรื่องนี้แล้วละก็เชิญท่านกลับไปทำหน้าที่สูงส่งของท่านต่อเถอะ ปล่อยข้าไปตามยถากรรม ให้ข้าได้ใช้ชีวิตในแบบของข้า อีกอย่างท่านไม่ดีใจหรือท่านจะได้เป็นถึงหัวหน้าเสาหลักทั้งสี่เชียวนะ เพราะฉะนั้นท่านกลับไปนั่งนอน รอคอยการหยิบยื่นน้ำผึ้งจากท่านพ่อต่อไปเถอะ 

        เฉินหลิวซินผู้พี่เมื่อได้ยินก็ขมวดคิ้วก่อนจะก้าวย่างอย่างรวดเร็ว  เข้าหาเฉินซินในระยะที่ใกล้ขึ้น "เจ้าเข้าใจข้าผิดไปแล้วเฉินซินแม้แต่ท่านอาจารย์หัวอู่กับเจ้า ล้วนแล้วชอบปิดบังขับใสไล่ส่งข้าไม่ยอมบอกสิ่งใดเลย พวกเจ้าศิษย์อาจารย์หนีข้าไปท่องโลกกว้างเจ้าไม่รู้รึว่าข้าเองก็อยากใช้ชีวิตเช่นนั้น หรือว่าเจ้าจะโทดข้าเรื่องภารกิจที่เจ้าได้รับไปนั้น?

        เจ้าจะให้ข้าทำเช่นไรหากภารกิจที่ท่านพ่อมอบหมายมาเจ้าไม่รับ ข้าก็ต้องคอยเก็บกวาดให้เจ้าแทน.....ครานี้มันเป็นงานที่มีเพียงเจ้าซึ่งข้าไม่สามารถก้าวก่ายได้ อีกทั้งท่านพ่อเองก็ย้ำเตือนถึงเรื่องที่งานแต่ง กรอกหูข้าไม่หยุด เฮ้อ....เอาเถอะถึงอย่างไรข้าก็ยังยืนยันคำพูดเดิม กลับไปพร้อมข้าที่เมืองหลักเถอะ หากมีเจ้ามาช่วยงานที่นั้น ข้าจะได้ทำงานของข้าได้อย่างเต็มที่ไม่ต้องพวงค์เรื่องของเจ้าด้วย"

        เฉินหลิวซินผู้พี่หยิบยืนขอเสนอโอกาศให้กับผู้น้องที่ตอนนี้นิ่งเงียบไม่ได้เกล่าวสิ่งใด ก่อนจะมีร่างบุรุษอีกคนวิ่งมาอย่างเร่งรีบ พลังสายลมขับขานพร้อมร่างหัวหน้ากองคลังที่พุ้งตัวสุดแรงไม่ว่าจะชนสิ่งใดหาได้รู้สึกอันใดไม่มีเพียงสิ่งเดียว ที่ควานหาร่างชายหนุ่มผู้ว่าจ้างตน เพียงเท่านั้น  "นายท่าน! นายท่าน! สิ่งที่ท่านต้องการข้าพบแล้วขอ...รับ!

        ร่างที่หยุดการโคจรพลังการก้าวย่างไม่ทันล้มขมัมก่อนจะตัดสินใจทิ้งร่างของตนพร้อมยก ผลึกเก็บอุปกรณ์ขนาดย่อม ชูขึ้นเชิดชูพร้อมกายที่ไถลพื้นยาวเข้าหาชายหนุ่มเฉินซินที่กางมือปล่อยพลังปรานรับร่างชายหนุ่มคนนี้ไม่ทันก่อนจะเปลี่ยนท่วงท่าเป็นรับของที่ได้อย่างจำยอมก่อนจะตรวจสอบของด้านในอย่างใจเย็น ใบหน้าที่เย็นช้าตั้งนานในที่สุดก็ฝืนยิ้มพร้อมกายที่ปล่อยโล่งขึ้นมาได้เปราะนึงทันที ในขณะที่หัวหน้ากองคลังค่อยๆ ชันกายตนลงปัดเช็ดฝุ่นตามตัวก่อนเห็นร่างที่คุ้นเคยในกำแพงที่ประจำทิศก่อนมาถึงหมู่บ้านแห่งนี้ รีบคุกเข่าคารวะอย่างหวาดกลัวทันที

        "อ๊า! ผู้น้อยเสียมารยาทแล้ว ขอคารวะท่านเสาหลักทิศตะวันออกขอรับ ไม่ทราบว่าผู้ยิ่งใหญ่เช่นท่านมาทำอะไรที่แห่งนี้หรือ หากท่านสนใจสินค้าชนิดใดบอกแก่ข้าได้นะขอรับ"หัวหน้ากองคลังที่พูดไปสั่นไปพร้อมร่างมากมายของลูกสมุนที่ค้นย้ายกองคารวานค่อยๆ ตามมาเมื่อเห็นหัวหน้าตนกำลังเคารพตัวตนที่ยิ่งใหญ่ พวกเค้าต่างมุงดูชายหนุ่มหล่อเหล่าที่ค่อยๆ ย่างเท้าเข้าหาหน้ากองอย่างใจจดใจจ่อ

        "สินค้าอย่างนั้นหรือเฉินซินหรือว่าเจ้าสั่งซื้อสิ่งใดไปทำการใดอีก ของเล่นมากมายที่เจ้าคิดค้นสามารถสร้างรายได้ให้กับเมืองหลักมหาศาลนี่แม้แต่พี่ชายของเจ้าเเท้ๆ เจ้ายังคิดจะปิดบังข้าอีกอย่างนั้นหรือ? " ชายหนุ่มเฉินซินได้แต่ถอนใจส่ายหน้าไปมา "ก็เพราะอย่างนี้ข้าถึงไม่อยากอยู่เมืองหลัก ท่านไม่เข้าใจรึอย่างไรกัน ส่วนเจ้ามาคุยกับข้าส่วนตัว" 

        ชายหนุ่มเปลี่ยนการสนทนาก่อนจะหันกายเดินไปพร้อมกับหัวหน้ากองทว่ากับถูกหยุดด้วยมือที่กุมหัวไหล่ตนแน่น ดวงตาเหยี่ยวที่จดจ้องมองชายหนุ่มราวกับมองจับผิดบางอย่างเริ่มส่อเห็นจุดบกพร่องบางอย่างมากขึ้น และชัดขึ้นเรื่อยๆ เฉินซินผู้น้องก็เริ่มรู้ตัวก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอไปอึกนึงภายใต้การจับจ้องเอาเป็นเอาตายของพี่ชายก่อนจะเริ่มเคลื่อนกายเข้าหาทีละนิดๆ

        "เดี้ยวๆ ช้าก่อนน้องชาย ขอข้าดูสินค้าที่ว่าหน่อย เจ้านะมานี้เปิดรายการที่น้องชายของข้าต้องการให้ข้าดูหน่อย"  นายคลังเสบียงคารวานทำหน้าลอกแลกหันซ้ายขวาไปมา ก่อนชายหนุ่มเฉินซินในที่สุดก็จำยอมก่อนจะพยักหน้าไปพร้อมโบกมือไปเป็นเชิงอนุญาติ "แต่เดิมหากต้องการดูรายงานผู้จ้างวานผู้อื่นจำเป็นต้องได้รับอนุญาตและดูเหมือนท่านจะได้รับอนุมัติแล้วข้า ข้า..ขอนำเสนอสิ่งที่พวกท่านต้องการขอรับ สิ่งที่ท่านกล่าวมาทั้งหมดแล้วอยู่ที่แห่งนี้แล้ว ทุกชิ้นล้วนอยุ่ในสภาพที่พร้อมใช้งานบางชิ้นมีรายชื่อที่จะเข้าไปสู่การประมูลด้วยเช่นกัน"