ทองคำอสูร

     " อืมมมม.....อร่อยสุดๆไปเลย " เขาค่อยๆเคี้ยวแล้วหรี่ตาลงเพื่อซึมซับรสชาติ

     " ตัวไก่ก็มีกลิ่นของชาป่าที่หอมละมุน เมื่อกัดเนื้อไก่ น้ำที่อยู่ในตัวไก่ก็แตกออกกระจายทั่วในปาก และพอผสมกับน้ำซอสที่ซึมในตัวไก่แล้วก็ยิ่งทำให้รสชาติอร่อยยิ่งทวีขึ้น อ่าาาาา......นี่แหละรสชาติที่รอคอย " เขาอธิบายเป็นประโยค

     " แล้วจานนี้ล่ะ? " เขาใช้ตะเกียบคีบผักมาคำหนึ่งแล้วดมกลิ่นเพื่อความแน่ใจ

     ฟุดฟิดๆ

     " อ่า....หอมจังเลย ถึงชื่อจะน่ากลัว แต่จริงๆแล้วก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด กลิ่นของผักมันทำให้ข้ารู้สึกอยากอาหารมากยิ่งขึ้น ตัวผักก็มีกลิ่นเฉพาะตัว ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นผักที่โตมาในทะเลน้ำลึกจึงมีกลิ่นของทะเลติดอยู่ "

     จากนั้นเขาก็เอาเข้าปากแล้วค่อยๆเคี้ยว " และเมื่อเอามาผัดกับผงพริกเพลิงก็ทำให้รสชาติของผักเด่นชัดขึ้น ไม่น่าเชื่อว่าจะเข้ากันได้ และสุดท้ายรสชาติที่สองก็ตามมานั่นก็คือรสของเกรวี่ และมันก็เข้ากันได้อย่างลงตัว "

     " ต่อไปก็ข้าวสวยแดด " เขาคีบข้าวมาคำหนึ่งแล้วเอาเข้าปาก และเหมือนเดิมทุกครั้ง เขาค่อยๆเคี้ยวเพื่อซึมซับรสชาติ

     " อืมมมม หวาน? ท่านลูน่าไม่ได้ผสมอะไรใช่ไหมครับ " เขาถามเธอ

     เธอที่กำลังเคล้มอยู่เมื่อได้ฟัง ก็สะดุ้งตกใจจากเสียงเรียกของซิลเวอร์ " เฮือก! อะ! ค่ะๆ ข้าไม่ได้ผสมอะไร " เธอพูดจบ จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจฟังต่อ....

     " แปลกจังเลย? ทั้งๆที่ไม่ได้ปรุงอะไรเลยแท้ๆ กลับมีรสชาติหวานเหมือนกับปรุงจากอะไรมา " เขาโยกหัวไปมาเพื่อคิดหาคำตอบ

     " คงเพราะแสงแดดนั่นละมั้ง ที่ทำให้ข้าวอร่อยขึ้น " รูนพูดสมมติฐานขึ้นมา

     " เอ...ยังงั้นรึครับ ก็อาจมีความเป็นไปได้นะ? ท่านลูน่าคิดว่ายังไงครับ " เขาถามความเห็นกับเธอ

     " เอ๋? ยะ-อย่างข้าไม่รู้อะไรหรอกค่ะ ถามไปก็ไม่ได้คำตอบหรอก " เธอตอบพร้อมกับส่ายหัวด้วยความไม่รู้

     " แล้วเจ้าไม่ใช่เป็นคนทำอาหารนี่ทั้งหมดหรอ? " รูนถามลูน่า

     " เปล่าค่ะ ข้าเป็นแค่ผู้ช่วย งานหลักเกือบทั้งหมดเป็นหน้าที่ของหัวหน้าพ่อครัวค่ะ " เธอกล่าว

     " อ้อ....หรอ คำตอบอยู่ที่เจ้านั่นสินะ " เธอพูดพร้อมตักพุดดิ้งขึ้นมากิน

     " เอ๋? นายหญิงกินของคาวหมดตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย ทำไมข้าไม่เห็น "

     " เจ้ากินช้าเองต่างหาก! มัวมโนอยู่ได้ " เธอตวาดใส่เขาอย่างโมโห

     " ก็แหม....ข้าชอบทางนี้นิ " เขาเกาหัวด้วยความเขินอาย

     " ถึงท่านรูนไม่ชอบ แต่ข้าชอบนะ " เธอพูดอย่างเบิกบาน โดยที่ไม่รู้ว่ามันยังมีอีกความนัยยะหนึ่ง