ตอนที่ 15
วันเสาร์ที่นัดหมายกับไอลีนมาถึง
เซรินตื่นสายเล็กน้อยก็ วันนี้เป็วันหยุด ไม่มีธุระอะไรนอกจากนัดกับไอลีนไปดูหนังเื่ “ฝนพรำในฤดูหนาว เขาและเธอพบกัน” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็ก และพบว่ากลุ่มแชทของชมรมมีความเคลื่อนไหว
ครบสองสัปดาห์พอดีแล้วที่โนเอลเข้าร่วมชมรม และเริ่มมีปฏิสัมพันธ์กับสมาชิกคนอื่นมากขึ้น โดยเฉพาะในเื่นิยายที่จะส่งประกวด เซรินเองก็ให้คำแนะนำอย่างสม่ำเสมอในสิ่งที่พอช่วยได้
‘ดูเหมือนโนเอลจะเริ่มเข้ากับทุกคนได้แล้วสินะ’
โนเอลมักถามในสิ่งที่สงสัยเสมอ ด้วยความที่นี่เป็ครั้งแรกที่เธอได้มีส่วนร่วมในการเขียนนิยาย เธอจริงจังกับมันมาก จนเซรินอดยิ้มน้อยๆ ไม่ได้ หลายเื่ที่เธอยังไม่เข้าใจ ทั้งการวางโครงเื่ การสร้างตัวละคร หรือแม้กระทั่งทิศทางของเนื้อหา
แน่นอน เซรินก็คอยช่วยเหลือในฐานะคู่หูของเธออย่างเต็มที่ แม้ว่าจะยังเหลือเวลาอีกกว่าสองเดือนก่อนถึงวันส่งงาน แต่โนเอลกลับเริ่มศึกษาอย่างจริงจังั้แ่ตอนนี้ จากนักอ่านมาเป็นักเขียน...เป็ก้าวที่ท้าทายสำหรับเธอไม่น้อย
"ความรักที่ส่งไปไม่ถึง...งั้นเหรอ"
เขานึกถึงหัวข้อประกวดที่ดูธรรมดาแต่กลับท้าทาย เพราะนักเขียนต้องตีความออกมาให้ผู้อ่าน “รู้สึก” ให้ได้ ถ่ายทอดความรู้สึกผ่านตัวอักษรให้ชัดเจนและจับใจที่สุด
แต่เื่นั้นคงไว้ก่อน วันนี้เขามีนัดสำคัญ
เสียงจากด้านนอกทำให้เซรินคิดว่าไอลีนน่าจะตื่นแล้วและกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกง่วง เพราะเมื่อคืนมัวแต่เขียนนิยายจนดึก ในที่สุดก็ฝืนตัวเองลุกจากที่นอนอย่างเกียจคร้าน จัดการตัวเองเรียบร้อยและเลือกชุดที่เหมาะจะใส่ออกไปข้างนอก ก่อนจะเหลือบมองตัวเองในกระจก ผมดูยุ่งนิดหน่อย
“จัดทรงผมสักหน่อยดีกว่า”
ว่าแล้วก็หยิบแว็กซ์ขึ้นมาจัดทรงทันที ปัดผมด้านหน้าขึ้นเสยไปด้านหลังตามสไตล์ที่กำลังฮิตในยุคนี้ หลังจากพอใจกับภาพในกระจก เขาก็เปิดประตูออกจากห้อง
“ตื่นแล้วเหรอ เซริน”
ไอลีนทักทายอย่างสดใส ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาเดินออกมา
“หืม? มีอะไรติดหน้าผมหรือเปล่า”
เห็นสายตาเธอที่จ้องเขาไม่กะพริบ เซรินก็ยกมือแตะหน้าตัวเองอย่างงงๆ แล้วก็มองเห็นว่า วันนี้ไอลีนแต่งตัวสวยผิดปกติ
เธอสวมชุดเดรสยาวสีขาว กระโปรงบานเล็กน้อย สวมต่างหูและสร้อยคอที่ดูเข้าชุดกันอย่างลงตัว
...แบบนี้สินะที่เรียกว่าสวยจนต้านไม่ไหว
ไอลีนในตอนนี้ ถ้าบอกว่าเป็นางแบบนิตยสารก็คงไม่มีใครสงสัย หน้าตา รูปร่าง และท่าทางดูลงตัวไปหมด ยิ่งรอยยิ้มอ่อนโยนนั่น ไม่แปลกเลยถ้าผู้ชายส่วนใหญ่จะตกหลุมรักเธอในทันที
“เปล่าหรอก...แค่วันนี้เซรินดูหล่อมากเลยน่ะ”
“งั้นเหรอครับ...?”
“ถ้าเซรินแต่งตัวบ่อยๆ ล่ะก็ รับรองว่าสาวๆ หลงแน่ๆ”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกน่า”
ไอลีนเดินเข้ามาใกล้ เขย่งปลายเท้าเล็กน้อย แล้วใช้มือจัดปลายผมให้เขาอย่างเบามือ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยมาแตะปลายจมูก
“เอาล่ะ...ดูดีแล้วล่ะ”
เธอหัวเราะเบาๆ ด้วยสีหน้าอารมณ์ดี โดยปกติแล้ว เซรินดูเป็คนเข้าถึงยาก แต่วันนี้ เขากลับดูน่าค้นหามากเป็พิเศษ
“พี่ไอลีนก็น่ารักมากเลยวันนี้นะครับ”
“หือ? งั้นวันอื่น พี่สาวคนนี้ไม่น่ารักเหรอ?”
เธอหันมายิ้มน้อยๆ พลางแกล้งหยอก
“ไม่อ่ะ”
“ใจร้าย!”
“ล้อเล่นน่า...พี่ไอลีนน่ารักทุกวันอยู่แล้วล่ะ”
แน่นอนสิ ไม่อย่างนั้นไอลีนคงไม่ใช่สาวสวยอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยได้หรอก ผู้ชายแทบทุกคนต่างก็หมายปอง แต่ไม่มีใครคว้าหัวใจของเธอได้สักคน
“อย่าชมผู้หญิงง่ายๆ แบบนั้นนะ เซริน ถึงเซรินจะไม่ได้คิดอะไร...แต่อีกฝ่ายอาจคิดก็ได้นะ”
“ครับๆ...”
พอพูดจบ ไอลีนก็หันไปจัดเตรียมอาหารเช้าต่อ ปล่อยให้เซรินยืนงงอยู่นิดๆ ไม่ค่อยเข้าใจนักว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปตรงไหน
‘สวยก็บอกว่าสวยสิ…ไม่เห็นจะแปลกเลย’
ชายหนุ่มเกาศีรษะเบาๆ ก่อนจะเดินไปนั่งประจำที่โต๊ะอาหาร
หลังใช้เวลาไม่นาน อาหารเช้าก็หมดไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองช่วยกันเก็บล้างเรียบร้อย ก็ถึงเวลาที่ต้องออกเดินทางกันแล้ว
“ไม่ลืมอะไรใช่ไหม เซริน?”
“น่าจะครบหมดแล้วครับ ไปกันเลยไหมครับ?”
“งั้นเดี๋ยวพี่ไปเอารถก่อนนะ เซรินลงไปรอข้างล่างได้เลย”
อากาศในวันนี้ปลอดโปร่งแต่ไม่ร้อนเกินไป แสงแดดอ่อนๆ ทะลุผ่านกลุ่มเมฆสีขาวขุ่น ช่วยสร้างบรรยากาศอบอุ่น เหมาะสำหรับวันหยุดสุดสัปดาห์อย่างยิ่ง
ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองใน่บ่ายของวันเสาร์คึกคักกว่าปกติ ผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่ เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และกลิ่นป๊อปคอร์นลอยมาแตะจมูกทันทีที่เซรินก้าวเข้าสู่โซนโรงภาพยนตร์ เขาเหลือบมองรอบๆ แล้วพบว่าบริเวณนี้แน่นขนัดไปด้วยผู้คน
‘ก็แน่ละ เป็วันหยุดนี่นา’
ทุกคนต่างมีเป้าหมายเดียวกัน มาดูหนังเื่ ฝนพรำในฤดูหนาว ซึ่งกำลังได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม พอเห็นแถวที่กำลังซื้อตั๋ว เซรินก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้ แม้จะควรภูมิใจที่หนังเื่นี้มาจากบทประพันธ์ของเขา แต่ก็ยังรู้สึกเก้อเขินอยู่ดี
ไอลีนที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นท่าทางนั้นก็หัวเราะเบาๆ
“เกร็งอะไรขนาดนั้น...เซริน”
“ก็...มันรู้สึกเขินนิดๆ น่ะครับ พี่ไอลีนรอตรงนี้นะ เดี๋ยวผมไปซื้อตั๋วเอง”
เซรินถอนหายใจเบาๆ แล้วเดินแยกไปยังช่องขายตั๋ว ระหว่างทางก็ได้ยินเสียงคนรอบข้างพูดถึงหนังเื่นี้อย่างตื่นเต้น บางคนถึงกับอยากดูรอบสอง
ถ้าทุกคนรู้ว่านักเขียนตัวจริงยืนอยู่ตรงนี้...จะเกิดอะไรขึ้นนะ
แค่คิดก็รู้ว่าคงวุ่นวายไม่น้อย และอาจกลายเป็ไวรัลบนโซเชียลแบบไม่ทันตั้งตัวแน่ๆ
อีกสิ่งหนึ่งที่เซรินไม่รู้ตัวเลยก็คือ ตอนนี้เขาตกเป็เป้าสายตาเช่นกัน หญิงสาวหลายคนแอบมองเป็ระยะ เพราะรูปร่างที่สูงสง่า กล้ามเนื้อพอเหมาะจากการออกกำลังกาย การแต่งตัวที่ดูดี และทรงผมที่ดูมีสไตล์ทำให้เขาดูโดดเด่นไม่น้อย
ไม่ต่างจากไอลีนที่ก็ได้รับความสนใจจากชายหนุ่มรอบข้างเช่นกัน จนบางคนถึงกับหันตามด้วยสายตาอยากเข้ามาทำความรู้จัก แต่ไอลีนเองก็ดูชินกับสถานการณ์แบบนี้แล้ว เลยไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก
ตรงกันข้ามกับเซรินเ้าตัวไม่เคยรู้เลยว่า ตัวเองมีเสน่ห์ขนาดไหน ทั้งท่าทางสุขุมและนิ่งขรึม กลับยิ่งเพิ่มแรงดึงดูดให้อย่างประหลาด
“เอ่อ...ขอโทษนะคะ พี่มาคนเดียวหรือเปล่าคะ?”
จู่ๆ ก็มีหญิงสาวสองคนอายุประมาณยี่สิบเข้ามาทัก เสียงของเธอดูเขินๆ นิดหน่อย ส่วนหน้าตาก็จัดว่าน่ารักเลยทีเดียว ทำเอาเซรินชะงักไปเล็กน้อย
“เอ่อ...คือว่า…”
เซรินพูดติดๆ ขัดๆ ขณะพยายามหาคำตอบ แต่ยังไม่ทันพูดอะไร สาวอีกคนก็เอ่ยขึ้นทันที
“ถ้าไม่รังเกียจ ไปเที่ยวด้วยกันไหมคะ!”
คำชวนแบบตรงไปตรงมาทำเอาเซรินยืนอึ้งไปชั่วขณะ แววตาของสาวเ้าดูจริงจังไม่มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย สายตาจากผู้คนรอบข้างเริ่มพุ่งมาที่เขามากขึ้นจนรู้สึกแปลกๆ
จะปฏิเสธยังไงดีล่ะเนี่ย…
แต่ยังไม่ทันได้ตอบอะไร เสี้ยววินาทีต่อมา ไอลีนก็เข้ามาคล้องแขนเซรินอย่างแแ่ สร้างความตกตะลึงให้กับหญิงสาวทั้งสองทันที
ราวกับว่าเป็แฟนกัน!
“ขอโทษนะจ๊ะ คนนี้เขามากับพี่แล้ว”
ไอลีนหันไปยิ้มให้ด้วยท่าทีเป็มิตรแต่มั่นคง หญิงสาวสองคนถึงกับนิ่งอึ้ง เมื่อได้เห็นความสวยระดับนางฟ้า รอยยิ้มละมุน และออร่าอันนุ่มนวลแบบผู้ใหญ่ที่เปล่งออกมาจากไอลีน ทำให้พวกเธอรู้สึกตัวเล็กลงถนัดตา
เซรินที่ไม่ทันตั้งตัวกับการรุกของไอลีนก็ถึงกับพูดไม่ออก
“ขอโทษค่าาา!!”
สุดท้าย สองสาวก็รีบวิ่งหนีไปแทบไม่ทัน หลังจากตระหนักว่าไม่มีทางสู้รัศมีของไอลีนได้
“เด็กไม่ดีเลยนะ ปล่อยให้คลาดสายตานิดเดียวก็มีสาวๆ เข้ามาจีบแล้ว”
ไอลีนพูดหยอกขณะยังคล้องแขนเซรินไว้อย่างแแ่ สายตารอบข้างเริ่มมองมาอย่างอิจฉา ทั้งฝ่ายหญิงที่แอบชอบเซริน และฝ่ายชายที่อยากเข้าหาไอลีน
ดูท่าว่าฉายา ศัตรูหัวใจ ของเซริน คงไม่ได้มาเล่นๆ ซะแล้ว
“พะ...พี่ไอลีน! คนอื่นมองหมดแล้ว ปล่อยแขนก่อนเถอะครับ!”
เซรินพูดพลางรู้สึกถึงแรงกดดันจากสายตารอบด้าน แถมตอนนี้เขากลายเป็จุดสนใจของทั้งโซนโรงหนังไปเรียบร้อย ทั้งที่เขาเองไม่ชอบเป็จุดเด่นเลยแท้ๆ แต่โชคชะตากลับมักเล่นตลกแบบนี้เสมอ
“ถ้าปล่อยก็โดนจีบอีกน่ะสิ อย่าลืมนะว่าวันนี้เรา ‘มาเดท’ กัน จะมองสาวอื่นไม่ได้นะ”
“ไม่ได้มองสักหน่อย!”
ยังไม่ทันจะพูดจบดี เสียงเรียกที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจากไม่ไกล
“เอ่อ...ใช่คุณเซรินหรือเปล่าคะ?”
เสียงเรียบๆ ดังขึ้นอย่างไม่มั่นใจนัก เซรินและไอลีนหันไปตามเสียง ก่อนจะเห็นหญิงสาวผมดำยาว ดวงตานิ่งสงบแต่แฝงแววใเล็กน้อย
คนรู้จักที่คุ้นหน้า และยังเป็ คู่หู ของเขาอีกด้วย!
“น-โนเอล...สวัสดี บังเอิญจังเลยนะ”
เซรินทักกลับด้วยน้ำเสียงติดๆ ขัดๆ เพราะไม่คาดคิดว่าจะเจอเธอในสถานการณ์แบบนี้
โนเอลยืนอยู่ในชุดลำลองเรียบง่าย เสื้อเชิ้ตสีครีมกับกระโปรงยาวสีเทาเข้มที่ทำให้เธอดูเรียบร้อยแต่สง่างาม ความเป็ธรรมชาติแบบที่ไม่ปรุงแต่งมากกลับทำให้เธอดูโดดเด่นในฝูงชนไม่น้อย ใบหน้าที่ปกติเงียบขรึมตอนนี้มีแววใระคนประหม่าเล็กน้อย
อาจเป็เพราะเป็ลุคที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน...ก็ได้
โนเอลยังไม่พูดอะไร เธอเพียงแค่มองเซรินอย่างเงียบๆ ั้แ่หัวจรดเท้าอย่างช้าๆ
วันนี้เซรินดูต่างไปจากเดิมจริงๆ…
ทั้งทรงผมและการแต่งกาย ถ้าไม่บอกว่าเป็คนเดียวกัน เธอคงคิดว่าเป็คนละคนไปแล้ว
“ทำไม…ถึงคิดว่าไม่ใช่ฉันเหรอ”
“ก็…ดูผิดหูผิดตาไปจากคุณเซรินที่ฉันเคยรู้จัก จนคิดว่าเป็คนละคนค่ะ”
สมกับเป็โนเอล ที่ยังคงพูดตรงประเด็นเหมือนเคย เซรินยิ้มแห้งๆ โดยไม่รู้เลยว่าวันนี้ตัวเองดูดีขนาดไหน จนเรียกได้ว่าเป็หนุ่มหล่อเต็มตัว
“ฉันก็ดูปกติไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย”
“จะบอกว่าดูดีกว่าปกติมากเลยค่ะ”
เธอพูดเบาๆ แต่ชัดเจนพอให้เขาได้ยิน
เซรินที่จู่ๆก็ถูกชมก็เริ่มทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย เขามักจะไม่คิดอะไรมาก แต่ก็อดรู้สึกเขินไม่ได้
“ง…งั้นเหรอ”
โนเอลที่หันไปมองไอลีนที่กำลังยิ้มให้อย่างเป็มิตร โนเอลที่คาดเดาเอาเองเพราะดูจากความสนิทสนมแบบนี้ถ้าไม่ใช่แฟนคงทำแบบนี้ไม่ได้
‘ไม่สิ คุณวิเวียน ก็สนิทสนมกับคุณเซรินแบบนี้เหมือนกัน’
“แล้ว..คนข้างๆเป็ ‘แฟน’ คุณเซรินเหรอค่ะ ? นอกจากถือดอกไม้สองมือ ยังคาบดอกไม้ดอกที่สามด้วยเหรอคะ”
โนเอลที่พูดตรงประเด็นจนเซรินถึงกับต้องรีบแก้ไขสถานการณ์ทันที ส่วนไอลีนที่ไม่พูดอะไรเพียงแค่หัวเราะเล็กน้อยมองเซรินที่ทำตัวไม่ถูก
“คือว่านี่พี่สาวของฉัน ชื่อว่าไอลีนนะ แล้วก็เป็ประธานชมรมวรรณกรรมคนก่อนด้วย”
เซรินรีบแนะนำทันที ไม่อยากให้โนเอลเข้าใจผิด โนเอลที่หันไปมองไอลีนก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะแปลกๆ ก่อนจะพยายามเก็บสีหน้าให้เป็ปกติ
“เห…งั้นหรอกเหรอคะ”
โนเอลที่เอียงคอเล็กน้อย ทำไมถึงรู้สึกว่าคำตอบของเซรินช่วยให้เธอโล่งอกไม่น้อย ก่อนจะเผลอยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจอะไรบางอย่างที่บอกไม่ถูกเหมือนกัน
“นี่นะเหรอ คุณโนเอล คู่หูของเซรินสินะ”
ไอลีนทักทายอย่างเป็กันเองแต่ก็ยังไม่ปล่อยแขนเซริน ไอลีนที่ยิ้มน้อยๆแต่ก็สงสายตาราวกับอยากจะมองทะลุอะไรมากบางอย่างถึงภายในใจ
“สวัสดีค่ะ โนเอลคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”
โนเอลกล่าวทักทายพลางก้มหัวอย่างสุภาพ น้ำเสียงของโนเอลยังคงราบเรียบก็ตาม แต่กลับไม่มีความเ็าแม้แต่น้อย เธอที่รู้ว่าควรวางตัวยังไง
“ยินดีจ้ะ พี่ชื่อไอลีน เคยเห็นในโซเชียลนะ ไม่คิดเลยว่าตัวจริงจะสวยกว่ารูปอีก”
ใจจริงโนเอลอยากจะบอกว่า ‘สนิทกันดีกับพี่สาวขนาดนี้เป็ปกติเหรอคะ’ ก็คงดูจะเสียมารยาทไปหน่อย เลยเก็บเงียบไว้ดีกว่า
“ว่าแต่…โนเอลมาดูหนังเหมือนกันเหรอ ดูเื่อะไรคะ”
เซรินสังเกตเห็นตั๋วหนังในมือของโนเอลพอดี เลยอยากจะเปลี่ยนบรรยากาศที่ดูแปลกๆจนเขาทำตัวไม่ถูกพลางค่อยๆแงะแขนจะไอลีนออก
ไอลีนที่เลิกแกล้งเซรินก็ยอมปล่อยแขนออกทันที
“ฝนพรำในฤดูหนาวค่ะ คุณเซรินกับคุณไอลีนก็มาดูเหมือนกันเหรอคะ ?”
“อุ๊ย ดูเื่เดียวกันเลยจ๊ะ บังเอิญจริงๆ”
ไอลีนพูดอย่างร่าเริงว่าพลางหันไปมองเซรินที่หันหน้าหนีไปแล้วราวกับจะรู้ว่าจะต้องโดนแซวแน่นอน แต่ผิดคาดไอลีนกลับไม่ได้แกล้งอย่างที่คิด
“งั้นเหรอคะ ไม่นึกว่าคุณเซรินจะชอบเื่นี้ด้วย”
“ก็นะ…เดี่ยวฉันขอตัวไปซื้อตั๋วก่อนละกัน พี่ไอลีนรอตรงนี้ก่อนนะ”
“โอเคจ้า”
ไม่รอให้มีใครพูดอะไรต่อ เซรินก็เดินดุ่มๆ ไปที่เคาน์เตอร์ทันที แล้วถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
‘เห้อ…ค่อยหายใจได้สะดวกหน่อย’
แม้จะยืนต่อแถวแล้ว แต่สายตาเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปทางไอลีนกับโนเอลเป็ระยะ…หัวใจเต้นระส่ำอย่างบอกไม่ถูก
แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกกับเขาอีก
ที่นั่งในโรงหนังกลับเป็ที่นั่งติดกับโนเอลได้อย่างบังเอิญ เรียงตามลำดับ ไอลีน เซรินและโนเอล คราวนี้ได้แต่ยอมรับชะตากรรมที่หลีกหนีไม่พ้น ไอลีนที่อมยิ้มเล็กน้อยมองเซรินที่ถูกประกบด้วยสาวงามและคู่หูคนสำคัญอย่างโนเอล
“เซรินของพี่ก็ร้ายไม่เบาเหรอกันนะ ไม่นึกว่าจะหลายใจขนาดนี้”
ไอลีนที่อดแซวไม่ได้ขณะกระซิบเบาๆที่ข้างหูเซรินที่หันมายิ้มแหยงๆให้ไม่รู้ว่าจะตอบอะไรกลับไปดี
เซรินที่ไม่รู้จะตอบยังไงดี จึงเลือกนั่งเงียบๆ พร้อมหันหน้าไปอีกทาง พยายามหลีกเลี่ยงสายตาของทุกคน
แต่พอเงยหน้าขึ้นอีกที เขาก็สบตาเข้ากับโนเอลที่กำลังมองเขาอยู่พอดี
สายตาของเธอ...นิ่งและแน่วแน่กว่าที่เคย มองเขาไม่กะพริบตาเลยสักนิด
เซรินหลบตาทันควัน ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยตัวให้จมหายไปกับความมืดในโรงภาพยนตร์ เฝ้ารอให้หนังเริ่มฉายเสียที
ในขณะที่แสงสลัวเริ่มครอบคลุมไปทั่ว โนเอลเหล่มองเซรินเล็กน้อย เธอเผลอยิ้มน้อยๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว
มือข้างหนึ่งยกขึ้นแนบที่หน้าอกไม่รู้เพราะหัวใจเต้นแรงหรือเพราะรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ ในอกก็ไม่แน่ใจ
‘ไม่นึกเลย...ว่าจะได้เห็นเขาในลุคแบบนี้’
เธอปล่อยมือวางลงช้าๆ พลางหันกลับไปมองจอหนัง แต่รอยยิ้มบางๆ ยังไม่เลือนหายจากใบหน้า
ในขณะเดียวกัน เซรินก็ได้แต่นั่งนิ่ง ขมวดคิ้วเบาๆ เหมือนจะครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
่นี้...ชีวิตของเขารู้สึกวุ่นวายขึ้นกว่าปกติ
เขาเริ่มสงสัยว่าตัวเองโดนฟ้ากลั่นแกล้งหรือเปล่า
แต่พอลองคิดให้ดี…
‘ไม่สิ…ต้องบอกว่า ั้แ่รู้จักกับโนเอลต่างหาก ชีวิตเราถึงได้ไม่สงบสุขอีกเลย…’
แม้จะวุ่นวาย…แต่มันก็ไม่ใช่เื่แย่ซะทีเดียวหรอกนะ
411
![รักของผมน่ะไม่ธรรมดา 3P [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1677948620_96374755.webp)
