Rebirth to King Football ย้อนเวลามาเป็นราชาฟุตบอล

        เมื่อเห็นว่าเลเวลอัพแล้วเจษก็เรียกหน้าต่างสถานะเพื่อดูข้อมูล..

        'status!'

        [ติ๊ง!] 

        ..

        [[

        [เจษฎา วิลเลียมส์] : 66 (74)

        -อายุ : 17 ปี

        -ส่วนสูง : 177เซนติเมตร

        -น้ำหนัก: 60 กิโลกรัม (-1 new)

        -Lv.2 (0/200) (+1 new)

        -สัญชาติ:ไทยแลนด์,อังกฤษ

        -ความเร็ว : 66 (79) (-1 new)

        -การยิงประตู : 80 (82)

        -การส่งบอล : 75 (79)

        -การเลี้ยงบอล : 67 (75) +2 new

        -การป้องกัน : 40 (41)

        -สภาพร่างกาย : 65 (80) -1 new

        -วิสัยทัศน์ : 85

        ..

        ~แต้มอัพเกรดค่าสถานะ : 3 (+3)new 

        ~สกิล : - ไม่มี

        ~ภารกิจ : ทำประตูแรกในเส้นทางอาชีพ (new)

        ~รางวัล : เลเวลอัพหนึ่งเลเวล (new)

        ~บทลงโทษ : ไม่มี (new)

        ] ]

        ..

        เจษเมื่อเห็นค่าสถานะของตนเองสีหน้าก็พลางหมองลง ไม่ว่าจะเห็นกี่ทีเขาก็มีความรู้สึกรับไม่ได้กับต่าสถานะของตนเอง..

        'ฉันดีใจอยู่หรอกนะที่การเลี้ยงบอลดีขึ้น แต่ไอ้ค่าสภาพร่างกายบ้านี้มันมีลดลงด้วยหรอฟร๊ะ!! พอค่าร่างกายลดลงความเร็วก็ลดลงตามไปด้วยอีก บัดซบเอ้ย!!..'

        ในเวลาต่อมาเจษก็พลางสงบสติอารมณ์ลง เขาก็ครุ่นคิดถึงสาเหตุที่สภาพร่างกายของตนเองแย่ลง..

        '..อาจเป็นเพราะว่าช่วงนี้เราใช้พลังกายเยอะไปหน่อย สองสามวันมานี้แทบไม่ได้พักเลย อาหารก็กินน้อยจนน้ำหนักลด ซ้ำยังต้องใช้แรงตลอดเวลาอีก ร่างกายเลยเสื่อมสภาพอย่างที่เห็น..'

        'อ้ออีกอย่าง เราได้แต้มอัพค่าสถานะมาด้วยสามแต้ม จากรางวัลหนึ่งแต้ม และจากการอัพเลเวลสองแต้มงั้นสินะ..'

        ในเวลาต่อมามือแน่นของเจษก็พลางจับคางเรียวเพื่อครุ่นคิดว่าจะใช้แต้มอัพค่าอะไรดี..

        '..เก็บแต้มไว้อัพในอนาคตดีกว่า เผื่อเกิดสถานการณ์ที่จำเป็นขึ้น เราจะได้ตัดสนใจได้ถูก'

        ..

        โรแกน ดิกเกอร์สัน ที่เห็นเจษมีสีหน้าไม่สู้ดีเขาก็รู้สึกสงสัยจนอดถามขึ้นไม่ได้

        "เป็นอะไรไปวิลเลียมส์ นายปวดท้องรึเปล่า เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย"

        "..เปล่าครับ พอดีผมคิดเรื่องเรื่อยเปื่อย.."

        "งั้นก็แล้วไป.."

        หลังจากที่เซ็นสัญญาเสร็จแล้ว เจษก็ไม่ได้กลับบ้านในทันที เขาทานอาหารนิดหน่อยเพื่อเพิ่มพลังงานแล้วทำการร่วมฝึกซ้อมกับทีมของเขาต่อ..

        ทันทีที่เจษก้าวเท้าเข้าสู่สนามซ้อมอีกครั้ง แทบจะทุกคนในทีมตะโกนต้อนรับเขาอย่างยินดี

        "พวกเรายินดีต้อนรับน้องใหม่"

        "ในที่สุดเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ววิลเลียมส์"

        "เฮ้น้องชาย ลูกจ่ายลูกนั้นเองทำได้ไงฟร๊ะ! มันสวยมาก!"

        "การที่เอ็งเข้าร่วมทีม เอ็งได้ตัดสินใจถูกแล้วไอ้หนู!!"

        ทว่ามีคนชอบก็ย่อมมีคนเกียจ นั่นก็คือหน้าเป้าคนหลักของทีมในปัจจุบัน เขาไม่ชอบใจอย่างมากที่มีกองหน้าเก่งๆภายในทีม มันส่งผลให้ตำแหน่งของเขานั้นสั่นคลอน..

        "ฮึ! ด้วยร่างกายแค่นั้นจะเล่นที่นี่ได้รึเปล่า.."แม็คโดนัลด์แค่นเสียงภายในลำคอกับกลุ่มเพื่อนของเขา โดยที่ไม่ดูสังขาลของตนที่มีอายุ 41 ปี

        ..

        เจษยิ้มรับทุกคนอย่างยินดี แต่เขาก็ไม่สนใจเรื่องนี้มากนัก เพราะเขากับคนที่นี่อายุที่ต่างกันมากเกินไป อีกอย่างพวกเขาเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกันเท่านั้น ซึ่งพร้อมจะฆ่าฟันกันได้ทุกเมื่อเมื่อมีโอกาส

        เจษที่เคยผ่านจุดนี้มาแล้วไม่หลงกลรอยยิ้มที่เปื้อนพิษเหล่านั้นง่ายๆหรอกเฟ้ย!!

        'เฮ้ลุง!! เห็นฉันอายุแค่นี้ก็ไม่ได้อ่อนต่อโลกขนาดนั้นนะ!! พวกลุงก็ระวังตัวดีๆไว้ด้วย เดี๋ยวเด็กคนนี้จะเสียบแทนตำแหน่งพวกลุงเอานะ!!' เจษยิ้มใบหน้าใสซื่อ ทว่าภายในใจก็จ้องจะกินเลือดกินเนื้อเช่นกัน

        ในเวลาต่อมาเจษก็พลางซ้อมอย่างตั้งใจเต็มที่ มีแรงเท่าไหร่ก็ใส่หมดแม็ก เขาไม่ออมแรงไว้แม้แต่น้อยเพราะถึงอย่างไรซีซั่นนี้เขาก็ไม่ได้ลงแข่งอยู่แล้วด้วย เนื่องจากปัญหาบางอย่าง

        (เจษไม่ใช่คนอังกฤษจึงลงแข่งไม่ได้ ทีมเบรนท์ฟอร์ดตอนนี้ยังไม่มีทีมเยาวชนด้วย)

        อย่างไรก็ตามเจษก็ต้องได้ลงแข่งในซีชั่นหน้าให้ได้ เขาได้ตัดสินใจแล้ว..

        ซึ่งเจษกับเดวิดก็คุยกันเรื่องนี้ไว้แล้ว เหลือก็แค่คุยกับทางครอบครัวอีกทีเรื่องเปลี่ยนสัญชาติ ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ให้เรื่องนี้มาขัดขวางเส้นทางฟุตบอลของเขาเด็ดขาด ไม่ว่าใครจะว่าอย่างไรก็ตาม..

        'ขอโทษด้วยนะพี่น้องชาวไทย ชีวิตนี้ฉันไม่สามารถแบกพวกนายได้เหมือนชีวิตที่แล้ว'

        เจษคิดเรื่องนี้ในใจอย่างเศร้าๆ

        ..

        ทางด้านโรแกน ใจขณะนี้เขามีใบหน้าที่เคร่งขรึมมองดูเหล่าลูกทีมฝึกซ้อม

        'ร่างกายที่เกือบจะพังขนาดนั้นยังจะมาซ้อมต่ออีก เด็กคนนี้ขยันดีแหะ!'

        'สถานะการณ์ของทีมเราตอนนี้ยึดอันดับกลางตารางค่อนข้างแน่น ถ้ามีเขาฤดูกาลหน้าไม่แน่ว่าพวกเราอาจเลื่อนระดับก็เป็นได้! เจ้าหนูฤดูกาลหน้าฉันต้องหวังพึ่งผลงานของนายซะแล้วล่ะ นายมาได้ถูกจังหวะพอดี!'

        "คิดอะไรอยู่โรแกน"

        ฟิลิปส์ผู้ช่วยของโรแกนที่ยืนอยู่ด้านข้างถามขึ้นอย่างสงสัยกับเจ้านายของตนที่เอาแต่จ้องไปที่เด็กหนุ่มที่พึ่งเข้ามาใหม่

        "..เปล่า ฉันแค่กำลังเสียดายที่เด็กคนนี้ช่วยอะไรเราไม่ได้ในฤดูกาลนี้"

        "..เหลือการแข่งขันแค่สองนัดเองนะ เขาจะไปมีสิทธิ์ช่วยทีมได้อย่างไร!"

        ".."

        ..

        เจษฝึกซ้อมกับทีมจนถึงช่วงเย็นเขาค่อยเดินทางกลับบ้านไปหาสาวๆ ร่างกายเขาเหนื่อยล้ามากในขณะนี้

        พอเดวิดขับรถมาส่งเจษที่บ้านแล้วเขาก็แยกจากไปในทันที ส่วนตัวเจษก็รีบเข้าไปอยู่ในบ้านกับสาวๆที่รอเขาอยู่อย่างมีความสุข..

        "ฉันกลับมาแล้ว.."

        "เหนื่อยไหมเจษ?"

        "ทำไมร่างกายนายดูอ่อนล้าขนาดนี้เจษ!"

        ".."

        เจษยิ้มพลางไม่ตอบกลับ ถ้าเขาบอกความจริงสงสัยจะโดนบ่นจนหูชาแน่ ซึ่งสาวๆก็จ้องมองเขายกใหญ่เนื่องจากเขาเบี่ยงเบนประเด็น..

        "แค่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้พักเท่านั้นแหละ.."

        "เดี๋ยวขอเข้าบ้านไปก่อน ตอนนี้ฉันหิวมาก มีอะไรให้ทานไหม?.."

        ".."

        "คงไม่มีสินะ ฉันขออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวค่อยกลับมาทำอาหาร.."

        "อื้ม!!"x2 ทั้งสองสาวตอบรับอย่างยินดีและให้อภัยเจษอย่างรวดเร็ว ซึ่งพวกเธอต่างคิดถึงอาหารฝีมือเจษมาก นี่ผ่านไปแค่ไม่กี่วันน้ำหนักพวกเธอก็ลงไปตั้งมากเเล้ว เนื่องจากอาหารไม่ค่อยถูกปาก

        ..

        ภายในค่ำคืนใจกลางมหานครลอนดอน ในอ้อมกอดทั้งสองข้างของเจษมีสองสาวกำลังหลับปุ๋ยอยู่ภายในอย่างน่ารัก

        ขณะนี้เขากำลังครุ่นคิดเรื่องอนาคตอย่างจริงจัง

        'เราเหลือเวลาอีกสี่เดือนกว่าจะถึงเดือนสิหาคม ซึ่งเป็นเวลาเริ่มต้นฤดูกาลใหม่ของปี 2008/2009 ภายในสี่เดือนนี้เราต้องรีบเรียกความฟิตของเราให้กลับมาดังเดิม อีกทั้งต้องเริ่มเพิ่มน้ำหนักตัวขึ้นอีกร่างกายเราปะทะพวกเขาไม่ไหว..'

        'อีกสี่เดือนแล้วเจอกันลีกระดับสี่! ในระหว่างนี้ฉันจะเตรียมตัวรอ!!'

                                       I’m number 4

        _________________________

        จบซีซั่นที่หนึ่งไปแล้วนะครับ ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่ติดตามกันมาถึง ณ จุดนี้ ถ้าไม่มีพวกท่านคอยสนับสนุน กระผมคงไม่มีกำลังใจเขียน กระผมขอบคุณจากใจอีกครั้งครับ

        ซึ่งซีซั่นที่สองจะกำลังจะตามมาให้นักอ่านทุกท่านอ่านอย่างรวดเร็วแน่นอน กระผมยังคงอัพลงทุกวันครับ ไม่ได้หยุดพักแต่อย่างใด โปรดสบายใจได้ครับ

        ปล. นิยายอีกเรื่องที่กระผมเขียนอยู่กำลังจะจบแล้ว ส่งผลให้กระผมมีเวลาเขียนเรื่องนี้อย่างเต็มที่ ในภายภาคหน้าอาจจะมีถึงวันละสามตอนก็ได้นะครับ 

        ท้ายที่สุดก็ขอบคุณที่ติดตามกันมา ขอบคุณทุกท่านที่อ่านนิยายของผมครับ