กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

หลังจากเอสปาด้าตายลงกริมและโรซาเรียพอใจอย่างมากเป็นความรู้สึกที่เหมือนกับการปลดปล่อยวูบ! ตอนนั้นเองโรซาเรียได้ใช้เวทย์ทำความสะอาดร่างกายแล้วลอยลงมาด้านล่างพร้อมกับกริมกริมกวาดสายตามองไปที่เหล่าราชันย์สูงสุดและกองกำลังต่างๆและสุดท้ายกริมก็หยุดสายตาที่อยู่เนเมซิส
''ทำไมยังไม่จัดการกับมันอีก''กริมพูดขึ้นด้วยท่าทางไม่พอใจที่เห็นราชันย์นักเวทย์สูงสุดอันดับ1
''ข้าทำไม่ได้อย่างน้อยมันก็เคยช่วยข้าเอาไว้''กริมถอนหายใจออกมา โผล๊ะ! ใช้แค่แรงกดดันเท่านั้นราชันย์นักเวทย์สูงสุดอันดับ1ก็กลายเป็นกองเลือดไป
''เนเมซิสเจ้าไม่เหมาะอย่างยิ่งที่จะติดตามข้าไปเพราะฉะนั้นไสหัวไปซะ!''ปัง! กริมต่อยใส่เนเมซิสทันทีส่งผลให้ตัวนางกระเด็นออกไปอย่างควบคุมไม่ได้
''ส่วนพวกเจ้าทำสัญญาเลือดซะ''กริมหันพูดกับราชันย์สูงสุดที่เหลือยู่ทั้งหมด12คนต่อทั้ง12คนพยักหน้าและทำตามอย่างว่าง่ายโดยไม่ขัดขืน จากนั้นกริมจึงเริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง
''สิ่งที่ข้าจะให้พวกเจ้าทำคือการลดความขัดแย้งระหว่างกองกำลังของพวกเจ้า หากใครไม่ทำก็ฆ่าทิ้งซะและพวกเจ้าต้องนำไปคนจัดการกับกองกำลังของราชันย์สูงสุดที่ตายไปทั้งหมด8กองกำลังพวกเจ้าคงทำได้ใช่มั้ย แต่...ภายใน8กองกำลังย่อมมีคนที่ดีอยู่บ้างข้าให้พวกเจ้าละเว้นพวกนั้นได้แต่ต้องทำสัญญาเลือดกับพวกเจ้าและหลังจากกวาดล้างเรียบร้อยแล้วให้นำของมีค่าทุกอย่างมาให้ข้าที่เมืองหมื่นเผ่าพันธุ์''กริมเงียบลงเพื่อรอดูว่ามีใครมีคำถามมั้ย ราชันย์สูงสุดต่างมองหน้ากันเองและนิ่งเงียบโดยไม่มีข้อสงสัยเห็นแบบนี้กริมถอนหายใจแล้วกระโดดขึ้นไปบนหลังเจ้าไก่ฟ้าพร้อมโรซาเรีย
''กลับ''กริมพูดออกมาเบาๆขณะลูบหัวเจ้าไก่ฟ้า กรู๊วววว ก่อนจากไปเจ้าไก่ฟ้าได้ทิ้งเสียงอันน่ากลัว?เอาไว้
''เกินกว่าจินตนาการจริงๆ นายท่านทำได้ยังไงที่เพิ่งขึ้นเป็นจอมราชันย์แต่กลับทรงพลังถึงขนาดนั้น''
''หึ! อย่าว่าแต่นายท่านที่ยังไม่ได้แสดงพลังอะไรมากเลย นายหญิงที่เพิ่งกลายเป็นจอมราชันย์ก็เหมือนกันนางทรงพลังขนาดนั้นได้ยังไง''
''เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เรามาคุยเรื่องการกวาดล้าง8ขุมกำลังจะดีกว่ามั้ย''
''ไม่มีปัญหาแบ่งกันไปเข้าโจมตีพร้อมกันทั้งหมด เพราะผู้นำของพวกมันได้ตายไปแล้วพวกมันจึงอ่อนแอแต่...ข้าคิดว่านายท่านคงจะไม่ชอบใจแน่ๆที่กองกำลังของพวกเรามักจะหาเรื่องกันเอง''
''อืม...ลำพังพวกเรามันไม่เท่าไหร่หรอกเพราะตอนนี้พวกเรารับใช้นายท่านคนเดียวกัน แต่...อ่า...ข้าจะตัดพวกหัวแข็งออกจากกองกำลังของข้าไปเลยก็แล้วกัน''
''ข้าเห็นด้วย ตัดเนื้อร้ายออกไปก็จบ''
''เห็นด้วย''
''งั้นก็ตกลงตามนี้ ตอนนี้แยกย้ายกันไปเถอะ''เหล่าราชันย์สูงสุดหาข้อสรุปได้แล้วแยกย้ายกันไปส่วนในเรื่องกองกำลังของพวกมันที่อยู่ที่นี่ทุกคนล้วนได้ยินสิ่งที่เหล่าราชันย์สูงสุดพูด พวกมันเสียวสันหลังมันไม่รู้เลยว่ามันจะโดนตัดออกจากกองกำลังหรือเปล่า หากโดนตัดออกจริงๆพวกมันจะไร้ที่พึ่งจนอ่อนแอและสุดท้ายมันก็จะถูกกลืนกินโดยผู้ที่แข็งแกร่งกว่า
''อั่ก! อ๊าก!''ที่กลางเขาแห่งหนึ่ง ร่างของเนเมซิบที่ถูกฝังอยู่ในนั้นได้ขยับตัวขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดหลังจากโดนกริมต่อยเข้าไปนางในตอนนี้พลันจำเรื่องราวทุกอย่างได้
''ข้า...ข้าจะกลับไปหาท่านอีกครั้งเมื่อข้ามีพลังและเด็ดขาดมากกว่านี้...''เนเมซิสกลายเป็นมุ่งมั่นมากขึ้นนางฝืนความเจ็บปวดแล้วทะยานตัวหายไปในฟากฟ้า
''ท่านพี่ ของที่ได้มาจากราชันย์สูงสุดดูเหมือนจะมีมากทีเดียว''โรซาเรียยกแหวนขึ้นมาแล้วพูดขึ้นหลังจากสำรวจดูนางพบเงินและของที่ใช้ในการเพิ่มพลังต่างๆมากมาย
''ถึงจะมากแต่มันไม่เพียงพอหากเราต้องการจะเพิ่มระดับพลังให้รวดเร็ว กลับไปคงถึงเวลาสร้างสิ่งของจากนั้นค่อยติดต่อค้าขายกับทวีปอื่นที่ใหญ่กว่าทวีปของเราเพื่อหาเงินซื้อทรัพยากร''กริมแค่คิดเอาไว้คร่าวๆเพราะอนาคตกริมอาจจะเปลี่ยนแปลงความคิดได้ตลอด
''ไม่ว่าท่านพี่จะเลือกทำอะไรข้าจะสนับสนุนท่านพี่''โรซาเรียกอดแขนแล้วเอาหัววางลงไปบนไหล่ของกริมนี่คือช่วงเวลาอบอุ่นที่นานๆครั้งจะมีโอกาสแบบนี้
''กรู๊วววว''ในเวลาต่อมาเจ้าไก่ฟ้าก็ร้องขึ้นมาเบาๆเพราะตอนนี้เกือบจะมาถึงเมืองหมื่อนเผ่าพันธุ์แล้วแต่น่าแปลกจากที่มองไปคนที่นี่ดูเยอะกว่าปกติมาก
''ลงตรงนี้แหละเจ้าไก่ เราจะเดินเข้าไปในเมืองกัน''กริมสั่งเจ้าไก่ฟ้าทันทีเพราะไม่อยากให้เกิดความวุ่นวายและหลังจากลงมากริมและคนอื่นๆก็เดินเข้าไปในเมืองอย่างสบายใจตลอดทางเดินคนในเมืองต่างก้มหัวลงเล็กน้อยและตอนนี้เองกริมเริ่มเห็นเผ่าอื่นๆเริ่มเข้ามาบ้างแล้วบ้างก็มาค้าขายบ้างก็มาหางานทำโดยทุกๆเผ่าพูดคุยกันเหมือนกับเพื่อนสนิทไม่มีความรังเกียจอยู่เลย
''นับว่าความพยายามของข้าไม่สูญเปล่า''กริมยิ้มขึ้นด้วยความอบอุ่นที่เห็นภาพต่างๆในเมืองแต่ปัญหาใหม่ก็เกิดขึ้นเพราะในอนาคตเมืองเล็กๆนี่คงไม่เพียงพอต่อความต้องการของทุกๆคน
''ท่านพี่ ตอนแรกข้าจะชวนท่านไปหาอะไรกินที่ร้านหมื่นเผ่าพันธุ์แต่ดูเหมือนว่าจะยุ่งยากซะแล้ว''โรซาเรียพูดออกมาขณะแสดงรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว จากการมองของนางที่ร้านอาหารคับคั่งไปด้วยผู้คนและแถวที่คนมารอกินอาหารมันยาวออกมาจนถึงด้านนอก
''ไปสิ ในเมื่อเป็นร้านของเราเราจะไปสนทำไม เอลซ่าเจ้าเองก็มาด้วย''กริมเดินนำต่อไปโดยไม่สนใจจนกระทั่งมาถึงปลายแถวกริมก็เดินเลยเข้าไปทันที กริมเดินผ่านคนที่ต่อแถวไปเรื่อยๆแต่นั่นเริ่มทำให้คนที่อยู่ในแถวบางคนเริ่มไม่พอใจอย่างมากโดยส่วนใหญ่ที่ต่อแถวอยู่มาจากเมืองอื่นเพราะคนรู้จักของพวกมันส่งข่าวออกไปว่าอาหารที่นี่อร่อยมากซะจนชีวิตนี้อย่างน้อยต้องลองกินซักครั้งพวกมันจึงตัดสินใจเดินทางมาลองด้วยตัวเอง
''เจ้าเป็นใครถึงมาแซงคิวคนอื่นแบบนี้''กริมและคนอื่นที่เพิ่งเดินมาถึงทางเข้าถูกชายหนุ่มที่อยู่หน้าสุดถามโดยคนที่ถามน่าจะมาจากขุมกำลังใหญ่ในเมืองหลวงเพราะชุดเกราะที่มันใส่อยู่อย่างน้อยก็ระดับS
''หืม...ข้าคือเจ้า...''ก่อนที่กริมจะได้พูดจบคนที่อยู่ด้านหลังของชายหนุ่มก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความโมโห
''เจ้าจะเป็นใครข้าไม่สน คุณชายของข้ายืนต่อแถวมานานแล้วเจ้าจะมาทำตัวไม่มีมารยาทแบบนี้ไม่ได้ไสหัวไปซะก่อนที่ข้าจะออกจากแถวแล้วไปทุบตีเจ้า''กริมกรอกตาจากนั้นจึงพ่นลมหายใจออกมาทั้งๆที่กำลังจะบอกว่าตัวเองคือใครแต่นี่มมันนรกอะไรกันยังไม่ทันได้พูดจบก็โดนด่าว่าไม่มีมารยาทแล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่87:ไม่สูญเปล่า

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่87:ไม่สูญเปล่า

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้