8 .
รุ่งขึ้นฉินซานได้ออกจากโรงเตี๊ยมั้แ่เช้ามืด ผ่านมาครึ่งวันเขามาถึงก็เริ่มเข้าเขตอสูรระดับหลอมกายา ตลอดทางเขาหลบเลี่ยงสัตว์อสูรตลอดเพราะเขา้าหาที่เหมาะสำหรับการบำเพ็ญ
เขาเดินต่ออีกประมาณสองชั่วโมง แล้วเขาก็พบกับถ้ำไม่ใหญ่มากซึ่งอยู่ใกล้กับแม่น้ำ จากนั้นเขาก็เริ่มขุดบ่อในถ้ำไม่ใหญ่มาก เขาพบว่าตอนนี้เป็เวลากลางดึกแล้ว เขาจึงพักผ่อน
รุ่งเช้าฉินซานก็ไปที่ริมแม่น้ำ แล้วตักดินเหนียวขึ้นมา เขาถอดเสื้อของตนเองมาหอดินเหนียว ขนอยู่หลายรอบ จากนั้นก็ใช้ดินเหนียวโบกหลุมที่เขาขุดจนทั่วทั้งหลุ่ม เขาใช้เวลาทั้งวันไปกับการเตรียมบ่อ
วันถัดมาเขาเริ่มล่าสัตว์อสูรขั้นหลอมกายา เขาออกจากถ้ำประมาณสิบหานาที เขาเจอกับหมู่ป่าหลอมกายา สูงประมาณเมตรครึ่งที่กำลังกินกล้วยป่าอยู่
ฉินซานได้ขว้างก้อนหินเพื่อดึงความสนใจมัน เมื่อมันเห็นฉินซานก็เกิดความโกรธตาแดงก่ำ มันพุ่งเข้ามาอย่างเร็วๆ ฉินซานะโหลบไปด้านข้าง อย่างง่ายดาย สัตว์อสูรระดับต่ำนั้นยังไม่มีสติปัญญาจึงทำตามสัญชาตญาณเป็ส่วนใหญ่
ปัง! มันชนเข้ากับหินยักด้านหลังของฉินซานอย่างจัง
มันมึนจนล้มไป ก่อนที่มันจะลุกขึ้นฉินซานได้ใช้มีดที่เอวแทงเขาที่ลูกตาของมัน
แฮ้กกกกก ! มันกรีดร้องด้วยความปวด
จากนั้นฉินซานก็ใช้ก้อนหินขนาดเท่าหัวคน ทุบลงไปที่หัวไม่ยั่งจนมันนิ่งไป ฉินซานก็ลากมันกลับถ้ำ เขาก็นำร่างของมันที่ปากบ่อ แล้วปาดคอของมันเพื่อให้เืไหลลงไปที่บ่อ
เมื่อเืหมดตัวแล้ว เขานำมันไปวางไว้ไม่ไกลจากถ้ำ ไม่นานก็มีหมาป่ามายังซากหมูป่า มันดอมดมแล้วกัดไปที่ขามันแล้วลากซากหมูป่า ในขณะที่มันกำลังลาก
ปัก! ไม้ ที่หัวของมันมัดด้วยมีดสั้น พุ่งเข้าไปเสียบคอของมัน มันชักกระตุกสี่ห้าครั้ง แล้วก็แน่นิ่งไป ตายโดยไม่ทันตั้งตัว
จากนั้นฉินซานก็นำร่างของมันไปที่ปากบ่อ แล้วดึงมีดที่ปักคอมันออก แล้วเืไหลลงไปในบ่อ
เขาออกล่าสัตว์ทุกวันและนำเืของสัตว์มาเติมในบ่อจนผ่านไปยี่สิบวันในที่สุดบ่อก็เต็มไปด้วยเืของสัตว์ระดับหลอมกายาร้อยชนิด
ฉินซานได้ถอเสื้อผ้าแล้วลงไปในบ่อ จากนั้นเขาประสานมือ
ทักษะ กายาเทพอสูร !
กล่าวเสร็จเขาก็นั่งจมลงไปก้นบ่อ แล้วเริ่มดูซัพเือสูรเข้าสูร่างกาย
ผ่านไปเจ็ดวัน เืในบ่อนั้นเฮือดแห้งเหลือแค่เพียงฉินซานนั่งอยู่ ร่างกายจากผ่อมแห้งกลายเป็ มีซิกแพ็คมีกล้ามอกกล้ามแขน ผิวพรรณผุดผ่องผมดำเงางาม เรียกได้ว่าเป็คนละคนกับตอนแรกเลย
"นี่สินะผลของการฝึกทักษะ กายาเทพอสูร ตอนนี้ร่างกายข้าแข็งแกร่งเท่ากับร่างกายของผู้ฝึกตนเทียนเซียนแล้ว และเมื่อข้าใช่ทักษะกายาเทพอสูรพลังปราณและพลังกายจะเพิ่มเป็เท่าตัว กายาเทพอสูรนั้นเป็หนึ่งในทักษะที่อยู่ในตำราลับนักบุญ มีสิบสองขั้น หากใช้ทักษะนี้พละกำลังและลำปราณจะเพิ่มขึ้นขั้นที่หนึ่ง เพิ่มขึ้นหนึ่งเท่า ขั้นที่สอง เพิ่มขึ้นสองเท่า หากข้าฝึกถึงขั้นสิบสองก็จะเพิ่มขึ้นสิบสองเท่าเลย เมื่อชาติที่แล้วข้ามุ่งเน้นที่จะฝึกพลังลมปราณมากเกินไปร่างกายของข้าไม่แกร่งพอทำให้ไม่สามารถรองรับการก้าวไปเป็นักบุญได้"
หลังจากเขาฝึกเขาขึ้นมากจากบ่อเื ตอนนี้เขาได้ทะลวงระดับมายังระดับรวมลมปราณขั้นรวมลมปราณขั้นสามแล้ว
วันถัดมา เขาได้เดินทางลึกเข้าไปในป่า ไปในเขตสัตว์อสูรรวมลมปราณ เขาเดินลึกเข้าไปจนมืดค่ำ เขาจึงหาต้นไม้สูงเพื่อจะนอนพักบนต้นไม้
ทันใดนั้นเอง ได้มีเสียงการไล่ล่ากัน
"มู่ชิงเสวียน เ้าจะหนีไปไหนตอนนี้เ้าถูกพิษรัญจวน หากเ้าไม่ได้มีอะไรกับใครสักคน เ้าก็จะตาย" เสียงลอยมาจากไม่ไกลกับต้นไม้ที่ฉินซาน เสียงลอยมาจากไม่ไกลกับต้นไม้ที่ฉินซาน
พรึบ! อยู่ๆก็มีผู้หญิงชุดสีฟ้า พุ่งมาทางฉินซาน
ในใจฉินซานก็รู้ขึ้นมาทันทีว่าเื่ได้มาถึงตัวเขาแล้ว เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาก็ชักดาบที่สะพายอยู่ด้านหลังขึ้นมา
ผู้หญิงสวมชุดสีฟ้าก็พุ่งตัวผ่านแล้วไปหลบข้างหลังเขา ตอนนี้นางเหงื่อแตกเต็มตัว ชุดชุ่มไปด้วยเหงื่อ แล้วนางก็พูดขึ้นว่า "ได้โปรดช่วยข้าด้วย" ฉินซานที่เห็นเช่นนั้น เขาหลับตาแล้วถอนหายใจ พร้อมกับพยักหน้า
พรึ่บ! วินาทีนั้นชายสองคนในชุดสีฟ้าก็มาถึง
"ฮะฮ่าา มู่ชิงเสวียนเ้าไม่มีทางหนีแล้ว คิดว่าไอ้กระจอกรวมลมปราณนี้จะช่วยเ้าได้รึ้ฮะฮ่า" หนึ่งในชายชุดฟ้ากล่าวอย่างเย้ยหยัน
ฉินซานไม่ได้สนใจคำพูดของคนผู้นั้นแต่อย่างใด เขาหันมาถามกับมู่ชิงเสวียนว่า "เ้ายื้อเวลาให้ข้าหนึ่งคน" มู่ชิงเสวียนพยักหน้าเข้าใจ
ฉินซานกำดาบ แล้วเดินตรงไปคนที่พูดเมื่อสักครู่ ผู้ชายในชุดฟ้าเห็นฉินซานเดินมาอย่างช้า เขาไม่ได้ตั้งท่าพร้อมต่อสู้อะไร แล้วพูดออกไปว่า "เข้ามาไอ้กระจอกวันนี้ข้าจะสอนให้เ้ารู้ว่าความต่างของระดับชั้นเป็อย่างไร"พูดเสร็จเขากำดาบแล้วฟันฉินซาน
ด้านฉินซานเมื่อเห็นเช่นนั้น ร่างของเขาสั่นเทาเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า
เงามายาสังหาร!
ทันใดนั้นดาบของชายชุดฟ้าฟันลงมาที่ฉินซาน
ฟึบ! เอ้ะ! นี่มันอะไร ภาพมายารึ้! ชายชุดฟ้าอุทานขึ้นมาด้วยความใ ในทันใดนั้นเองดาบก็เสียบทะลุอกจากด้านหลังปรากฏตัวฉินซานจับดาบที่แทงทะลุของชายชุดฟ้า จากนั้นเขาก็บิดดาบ แล้วถีบชายคนนั้นล้มลง ฉินซานได้แทงหน้าอกอีกสองสามครั้งเพื่อความแน่ใจ หลังจากที่แน่ใจว่าเขาตายแล้ว ฉินซานก็เก็บแหวนมิติของเขา
ด้านมู่ชิงเสวียน ตอนนี้ด้วยพิษของยาทำให้นางสติไม่เต็มร้อยนางถูกถีบล้มลงดาบหลุดออกจากมือ
ทันใดนั้นเองฉินซานได้ปรากฏขึ้นหลังของชายชุดฟ้าอีกคนเขาใช้มีดปักลงที่คอของชายชุดฟ้า ลงไปนอนดิ้นชักสองสามครั้งแล้วแน่นิ่งไป
"ช่วยข้าด้วย ร้อนนข้าร้อนเหลือเกิน " ฉินโม่หันไปตามเสียงเจอกับมู่ชิงเสวียน
ที่กำลังเหงื่ออกเต็มตัว แล้วกำลังถอดเสื้อผ้าของตัวเอง