[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ

เงียบ.... เงียบสงัด......


การปะทะอย่างดุเดือดนั้นจู่ๆก็เงียบลงกะทันหัน กระทั่งยอดฝีมือฉีไห่ขั้นปลายทั้งสามเองก็ได้หยุดมือเช่นกัน สายตาทุกคนจ้องไปทางชายหนุ่มสวมชุดสีขาว


อากาศอบอวลด้วยกลิ่นฉุนของโลหิต มีร่างไร้วิญญาณและศีรษะกระจัดกระจายอยู่ทุกที่ ช่างน่าหวาดกลัวยิ่ง


หนึ่งนาที เพียงแค่หนึ่งนาที ชายหนุ่มได้ฟันดาบไปเก้าครั้ง สังหารไปเก้าคน ทุกคนตายโดยการลงมือเพียงครั้งเดียว ไม่มีผู้ใดรอดชีวิต


"เขาทำได้อย่างไร?"


ทหารรับจ้างที่ตกตะลึงกล่าวกับตัวเอง


ทุกคนที่มานี่ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นฉีไห่ทั้งนั้น ชายหนุ่มที่อยุ่ตรงหน้าพวกเขามีระดับเพียงแค่ฉีไห่ขั้นต้น แต่เขามีทักษะอันน่าเหลือเชื่อ เขาได้สังหารยอดฝีมือฉีไห่ได้ง่ายดายเหมือนเชือดไก่ แม้แต่ระดับฉีไห่ขั้นปลายยังไม่สามารถสังหารยอดฝีมือฉีไห่เก้าคนได้ในนาทีเดียวเช่นนี้


คนที่โหดร้ายคู่กับดาบอันโหดเหี้ยม ท่าทีของเด็กหนุ่มใสซื่อนั้นได้เปลี่ยนไป ในความเป็นจริง ในการเดินทางครั้งนี้ไม่มีผู้ใดที่สนใจเจียงเฉินมาก ในความคิดพวกเขาเจียงเฉินนั้นเป็นเพียงแค่ชายหนุ่มเจ้าสำราญจากตระกูลที่มีฐานะดีที่ต้องการหาประสบการณ์ชีวิตเท่านั้น


แต่ตอนนี้พวกเขาได้ตระหนักถึงความโง่เขลาของพวกเขาแล้ว


"เจ้าเป็นใคร"


ท่าทางของหลี่หรงได้เปลี่ยนไป เขามองไปยังเจียงเฉินและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ


"ทหารรับจ้างอย่างไร"


เจียงเฉิน กล่าวตอบอย่างไม่แยแส


เยี่ยนเหมิงดูตื่นเต้นยิ่งนัก เหมือนเห็นแสงสว่างเป็นครั้งแรก เขารู้สึกว่าตัวเขาโชคดีมากที่ได้ว่าจ้างเจียงเฉิน


"นี่เป็นเรื่องภายในระหว่างเยี่ยนหยวี่โหรวและตระกูลหลี่ ขอให้เจ้าอย่าได้มายุ่งเกี่ยว ถ้าหากเจ้ากลับไปตอนนี้ ข้าจะไม่ถือสาหาความที่เจ้าสังหารคนของข้า"


หลี่หรงกล่าวออกมา เขาไม่รู้ว่าเหมือนกันว่าทำไม แต่ทว่าชายหนุ่มตรงหน้านี้ให้ความรู้สึกว่าอันตรายเป็นอย่างยิ่ง


"น้องชายเจียงเฉิน ถ้าเจ้าช่วยพวกเราในครั้งนี้ เราจะให้เม็ดยามนุษย์หยวนร้อยเม็ด และถือซะว่าเยี่ยนหยวี่โหรวได้ติดหนี้บุญคุณต่อเจ้า "


จากนั้นเยี่ยนเหมิงกล่าวทันทีว่า "แม้แต่พวกโง่ที่ได้เห็นความสามารถของเจียงเฉินแล้ว ถึงแม้เขาจะดูเหมือนเด็ก แต่เขาทั้งอำมหิตและแข็งแกร่งอย่างยิ่ง เขาเป็นดั่งกุญแจสู่ชัยชนะ ถ้าหากเจียงเฉินกลับไปตอนนี้ เยี่ยนหยวี่โหรวจะต้องพบกับปัญหาใหญ่ ศัตรูทั้งสองของเราเป็นระดับฉีไห่ขั้นปลาย"


"เข้าใจแล้ว เช่นนั้น ท่านก็ติดหนี้ข้าครั้งหนึ่ง"


เจียงเฉินผงกหัว


เมื่อได้ยินเจียงเฉินรับปากช่วยพวกเขาแล้ว เยี่ยนเหมิงและคนอื่นๆรู้สึกฮึกเหิม แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ถึงแม้จะไม่มีเยี่ยนหยวี่โหรวมาเกี่ยวข้อง เจียงเฉินก็ไม่คิดจะปล่อยพวกมันไปง่ายๆ


"ฆ่ามันซะ"


หลี่หรงมองเขาอย่างดุร้าย เขาได้กล่าวกับผู้เชี่ยวชาญฉีไห่ขั้นปลายอีกคนหนึ่ง


"ย่อมได้ ข้าขอดูหน่อยสิว่าเจ้าสามารถทำอะไรได้"


ชายแก่ได้ปลดปล่อยพลังออกมา ดาบในมือของเขานั้นได้สร้างคลื่นพลังโค้งดั่งเสี้ยวจันทร์ขึ้นมากลางอากาศ ดูเหมือนว่าเจียงเฉินจะเลี่ยงไม่พ้นแล้ว


"ระวังตัวด้วยน้องชายเจียงเฉิน"


เยี่ยนเหมิงได้เตือนเจียงเฉิน


ย้ากกกก.......


ดาบของชายแก่ได้ปลดปล่อยเสียงดังสนั้น เป็นทักษะดาบที่มีพลังรุนแรง เขาไม่ได้ออมมือแม้แต่น้อย และเมื่อเขาใช้ทักษะนี้นั้นสามารถข่มขู่ศัตรูได้อีกด้วย


มันแสดงให้เห็นว่าชายแก่ผู้นี้ได้ทุ่มสุดกำลังในการโจมตีครั้งนี้


ดูเหมือนว่าเจียงเฉินจะไม่ได้ตกใจมากมายนัก ท่าทางของเขายังดูสงบนิ่ง ชายแก่ผู้นี้เป็นผู้เชี่ยวชาญฉีไห่ขั้นปลายก็จริง แต่ยังอ่อนแอกว่ามู่หรงเจิ้น เจียงเฉินแข็งแกร่งกว่ามู่หรงเจิ้นมาก ดังนั้น ชายแก่คนนี้ก็ไม่ใช่คนที่เจียงเฉินใส่ใจ


วิญญาณเจียงเฉินนั้นได้รับความเสียหายอยู่ แต่ทักษะในการต่อสู้ของเขาอยู่ในระดับไร้เทียมทาน


ฟ้าว.....


เคร้งงงงงงง!


ดัชนีสุริยันปะทะกับดาบ ได้มีเสียงเหมือนอะไรแตกหัก ปรากฎว่าดาบของชายแก่ได้แหลกเป็นชิ้นๆ


ในสิ่งที่เกิดขึ้นส่งผลให้ชายแก่ถอยหลังสองสามก้าวแล้วกระอักเลือดออกมา


พรึบ...


ไม่ปล่อยให้ชายชราตอบสนองได้ทัน เจียงเฉินบุกอีกครั้ง เขาเคลื่อนที่ได้ไวเหมือนพยัคฆ์ดาบในมือร่ำร้อง เพียงแค่เสี้ยววิเจียงเฉินก็ได้เข้าประชิดชายชราผู้นี้


ชิ้ง!


ชายชราอ้าปากค้าง ดาบของเจียงเฉินอยู่ห่างจากคอหอยของชายแก่เพียงนิ้ว ชายแก่ขนลุกซู่ รู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขารู้สึกได้ว่าดวงเขาจะถึงฆาตแล้ว เขาไม่เคยคิดว่าชายหนุ่มผู้นี้ช่างน่าหวาดกลัวมาก


"ไม่ อย่าฆ่าข้า"


ฉึก !


แต่แย่หน่อยที่การร้องขอชีวิตของเขาไม่ได้ทำให้เจียงเฉินนั้นเปลี่ยนใจได้ เจียงเฉินแทงดาบทะลุคอหอยของชายแก่และพรากชีวิตเขาไป


"สวรรค์ ปีศาจตนนี้มาจากที่แห่งใดกัน"


หวังถิงตกตะลึงจนอ้าปากค้าง


"ช่างเป็นคนที่โหดเหี้ยมเสียจริง ฆ่าคนเหมือนเชือดไก่ ในฐานะทหารรับจ้างได้เห็นคนตายมามากมาย อยู้ในสถานการณ์เป็นตายมาก็ไม่น้อย แต่ข้าไม่สามารถเทียบเขาได้เลย"


"ข้าได้ไปแกล้งเขาตอนอยู่ที่จตุรัสทหารรับจ้าง ข้านี่มันโง่จริงๆ"

ทุกคนต่างตกตะลึงและหายใจถี่รัว การกระทำของเจียงเฉินส่งผลต่อพวกเขามาก แม้แต่ระดับฉีไห่ขั้นปลายยังถูกเขาสังหารทิ้งง่ายๆ และตอนที่เขาสังหารไม่แม้แต่กะพริบตาอีก


"ฮ่าฮ่า หลี่หรงเจ้าวางแผนเก่งดี แต่ข้าพนันได้ว่าเจ้าไม่เคยคิดว่าข้ามีผู้ช่วยที่แข็งแกร่งเช่นนี้"


เยี่ยนเหมิงหัวเราะเสียงดัง


หลี่หรงหน้าซีดราวกระดาษ เขาวางแผนสำหรับวันนี้อย่างรอบคอบ ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผนเยี่ยนเหมิงต้องตายไปแล้วและเขาก็จะได้ผลชุนหยางมา คุณหนูเยี่ยนจะต้องตายและเมื่อตระกูลเยี่ยนระส่ำระส่าย ช่วงนั้นล่ะที่ตระกูลหลี่จะรุกคืบและจัดการได้อย่างง่ายดาย


"ไอ้หนุ่ม ข้าจะจำเจ้าไว้แกจะต้องทุกข์ทรมานเมื่อมาหาเรื่องตระกูลหลี่"


หลี่หรงกล่าวอย่างดุร้ายและเตรียมที่จะหนีจากที่นี่


"หลี่หรง วันนี้เจ้าไม่สามารถหนีรอดไปได้แน่"


เยี่ยนเหมิงตะโกนเสียงดัง และเขาได้ไล่ตามไป มีบางอย่างสีขาวลอยผ่านเขาไป


ตึงงง...


บางอย่างสีขาวที่ลอยผ่านไปคือก็เจียงเฉินนั่นเอง ความรวดเร็วของเขาช่างยอดเยี่ยมยิ่งนักเพียงแค่พริบตาเขาได้ปิดทางหลี่หรงแล้ว


"ยังคิดที่จะหนี?"


เจียงเฉินเผยรอยยิ้มเหี้ยม


"ไอ้หนุ่ม เจ้าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรระหว่างตระกูลข้า เจ้าต้องการที่จะเป็นศัตรูกับพวกข้างั้นรึ"


หลี่หรง ถามเสียงดัง


"นั่นเพราะเจ้าเป็นคนของตระกูลหลี่ไงล่ะ เจ้าถึงต้องตาย"


เจียงเฉินพูดอย่างไม่แยแส หลังจากพูดจบเขาได้ชี้นิ้วออกมา ดัชนีหนึ่งสุริยัน ได้พุ่งกระแทกหลี่หรงอย่างรุนแรง ในการโจมตีครั้งนี้ได้อัดพลังเข้าไปจำนวนมาก


ตูมม!


หลี่หรงไม่สามารถป้องกันตนเองจากดัชนีหนึ่งสุริยันได้ แม้เขาจะพยายามต้านทาน แต่เขาก็ถูกคลื่นพลังอัดลอยขึ้นสู่ฟ้า เมื่อร่างเขาร่วงลงพื้นมา หลังของเขาได้กระแทกกับหินก้อนใหญ่ ทำให้หินแตกเป็นเสี่ยงๆ ส่วนตัวเขาก็ได้กระอักเลือดออกมา


"ช่างน่ากลัวยิ่งนัก"


ทุกคนต่างรู้สึกหวาดกลัว เมื่อพวกเขามองไปยังเจียงเฉินที่น่ากลัวเช่นนี้


เจียงเฉินได้หยิบเม็ดยามนุษย์หยวนขึ้นมากลืนลงไป หลังจากที่ได้ใช้ดัชนีหนึ่งสุริยัน เขาได้สูญเสียพลังไปจำนวนมาก

หลังจากนั้น ภายใต้สายตาทุกคน เจียงเฉินโยนดาบขึ้นไปในอากาศและเตะมัน ทันใดนั้น มันได้พุ่งเข้าหาหลี่หรง และได้เจาะทะลุกะโหลกเขา เหลือเพียงด้ามจับให้เห็น แสดงให้เห็นว่าเจียงเฉินได้อัดแรงเข้าไปเป็นจำนวนมากในการเตะดาบ


เยี่ยนเหมิงสูดหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเห็นว่าหลี่หรงถูกโดนสังหารเช่นไร เขารู้สึกว่าเจียงเฉินได้มีความแค้นต่อตระกูลหลี่อย่างล้ำลึก เมื่อเขาลงมือกับคนเหล่านั้น เขาจะไม่มีการปรานี


"ชายหนุ่มผู้นี้มีทั้งความกล้าหาญและความเหี้ยมโหด หลังจากฆ่าคนเขายังคงสงบนิ่งเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ ข้าคิดผิดเกี่ยวกับเขาจริงๆ"


เยี่ยนเหมิงได้ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เขานึกถึงสิ่งที่เคยพูดไปว่าเจียงเฉินเติบโตมาด้วยการเฝ้าดูแลประคบประหงมเป็นอย่างดีไร้ประสบการณ์ในโลกความเป็นจริง ตัวเขานึกเสียใจที่เคยพูดไปเช่นนั้น


"ข้าเยี่ยนเหมิง ได้มองความสามารถแท้จริงของน้องชายเจียงเฉินผิดไป ข้าไม่เคยคาดเลยว่าน้องชายจะปิดบังความสามารถตนเองไว้ หากไม่ได้เจ้าช่วยวันนี้พวกข้าคงได้ตายหมดแล้ว"


เยี่ยนเหมิง กล่าวด้วยความนับถือ


"ท่านลุงเยี่ยนอย่าได้ใส่ใจ ข้าได้ช่วยท่านแก้ปัญหานี้ อย่าลืมจ่ายข้าด้วยเม็ดยามนุษย์ร้อยเม็ดด้วยล่ะ"

เจียงเฉิน กล่าวพร้อมส่งรอยยิ้ม เขานำพัดขึ้นมาถือไว้และได้กลับกลายเป็นคุณชายเจ้าสำราญอีกครั้งหนึ่ง ภาพลักษณ์แตกต่างกับเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง ขณะที่เขาสังหารผู้คนนั้น เขาดูราวกับราชาปีศาจ


"น้องชายเจียงเฉินได้ช่วยพวกเราไว้ในวันนี้ พวกข้าไม่รู้จะตอบแทนเช่นไร"


หวังถิงได้เดินออกมาด้านหน้า และได้พูดในสิ่งที่ทุกคนต้องการพูด ทุกๆคนต่างขอบคุณที่ได้ช่วยให้พวกเขาได้รอดพ้นจากความตาย พวกเขาขอบคุณมากจากก้นบึงของหัวใจ หากไม่มีเจียงเฉินพวกเขาก็คงถูกฆ่าตายกันหมด


"น้องเจียงเฉิน เมื่อถึงเมืองชื่อ ข้าขอเชิญเจ้าไปยังเยี่ยนหยวี่โหรว ข้าจะแจ้งไปยังท่านผู้นำตระกูลในสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ข้าเชื่อว่าท่านผู้นำตระกูลจะต้องรู้สึกยินดีเป็นแน่"


เยี่ยนเหมิงกล่าวอย่างสุภาพ


"กล่าวได้ดี"


แน่นอนว่าเจียงเฉินไม่เกรงใจ เยี่ยนหยวี่โหรวเป็นเป้าหมายของเขา บางทีที่เยี่ยนหยวี่โหรวอาจมีสิ่งที่เขาตามหาอยู่ที่นั่นก็เป็นได้


"ไปกันเถอะทุกคน เมื่อถึงเยี่ยนหยวี่โหรวข้าจะปฏิบัติกับพวกเจ้าเป็นอย่างดี"


เยี่ยนเหมิงบอกแก่เหล่าทหารรับจ้าง เขาไม่เคยรู้สึกดีไปกว่าเมื่อเขารู้ว่าอันตรายได้ผ่านพ้นไปแล้ว ทุกๆคนต่างผ่อนคลายและได้เดินทางต่อไปยังเมืองชื่อ


"ท่านลุงเยี่ยน ข้าได้ยินมาว่าคุณหนูเยี่ยนป่วยอยู่ ข้าอยากทราบถึงอาการของนางตอนนี้ได้หรือไม่"


"เฮ้อ....น้องชายเจียงเฉินรู้อะไรเกี่ยวกับคุณหนูบ้างล่ะ คุณหนูของพวกเราเป็นเด็กที่สดใสมากตั้งแต่ตอนที่นางยังเล็ก นางมีพรสวรรค์ นางไปถึงฉีจิงระดับเก้าตั้งแต่อายุหกขวบ นางเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ......มันน่ากลัวเกินไป"


เมื่อนึกถึงคุณหนูแห่งตระกูลเยี่ยน เยี่ยนเหมิงแสดงท่าทีสงสารออกมา


"โปรดบอกอาการของนางให้แก่ข้าเถิด บางทีข้าอาจพอมีทางรักษานางได้"

เจียงเฉินกล่าว


"เจ้ามีทางรักษารึ?!"


ดวงตาของเยี่ยนเหมิงทอประกายและดูหม่นหมองลงในเวลาต่อมา "เป็นไปไม่ได้หรอก ไม่มีทางที่จะรักษานางได้ อาการป่วยของคุณหนูนั้นทำให้นางอยู่ได้ไม่เกินสิบห้าปี แม้แต่ผลชุนหยางก็ยังไม่อาจช่วยนางได้ อาการป่วยได้กำเริบตอนอายุเจ็ดขวบ เมื่ออาการกำเริบ ร่างกายของนางก็จะเกิดความเย็นขึ้น ความหนาวเย็นซึมซับเข้าไปในกระดูก เจ้าคาดไม่ถึงแน่ความเจ็บปวดที่นางได้รับ ทุกครั้งที่อาการกำเริบ นางก็จะอยู่ระหว่างความเป็นความตาย ตอนนี้นางอายุสิบสี่ปีแล้ว อาการกำเริบไปแล้วแปดครั้งและแต่ละครั้งจะทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น ตระกูลเยี่ยนของพวกเราจ้างแพทย์และนักปรุงยาที่มีชื่อเสียงในเมืองชื่อมาดูอาการ พวกเขาได้วินิจฉัยว่าคุณหนูอยู่ได้ไม่เกินอายุสิบห้าปีทั้งนั้น"


"เยือกแข็งเข้าไปถึงกระดูก? อาการกำเริบทุกปี?"


เจียงเฉินหลับตาลงแล้วลองคิดดูและเขาคิดออกบางอย่าง


"ข้าสามารถรักษาอาการโรคของคุณหนูได้"


เจียงเฉินกล่าว


"อะไรนะ น้องชายเจียงเฉินเจ้าล้อข้าเล่นหรือเปล่า"


หยางเหมิงถามด้วยท่าทางตกใจ


"แต่ข้าต้องวินิจฉัยโรคเป็นการส่วนตัว และไว้ตัดสินใจหลังจากได้ตรวจดูอาการในตอนนี้ก่อน"


เจียงเฉินกล่าว


****************************************



โปรดติดตามตอนต่อไป...