บทที่ 23 ลี่อินมาเยือน
“ดีสิ ยิ่งเตียงเล็กเท่าไหร่ข้าก็จะได้ใกล้ชิดเ้ามากกว่าเดิม ต่อให้นอนบนโขกหินหากมีเ้าเคียงข้างข้าก็สามารถหลับได้อย่างสบาย ” อวิ้นหลี่ว์เดินเข้ามาใกล้ใช้มือลูบไล้ใบหน้าของจิ้นหยางพร้อมส่งยิ้มหวานเยิ้มทำให้ใจของจิ้นหยางสั่นไหวใจเต้นแรง วูบวาบรีบปัดมือของท่านเ้าเมืองออกก่อนจะหันหลังให้
“หากท่านเอ่ยมาเช่นนั้นก็เข้าไปรอข้าที่เตียงของข้าเถอะ ข้าจะไปอาบน้ำล้างกายเสียก่อน ”
“อาบน้ำหรือ ? ข้าอาบด้วยสิข้ารีบร้อนออกมาจนไม่ได้ล้างเนื้อล้างตัวหากนอนเช่นนี้คงเหนียวตัวแย่ ”
“ในเรือนของข้าไม่มีอ่างอาบน้ำนะขอรับ และต้องไปอาบที่คลองด้านหลังนู้น ท่านมั่นใจหรือขอรับ?”
“อย่างนั้นข้ายิ่งชอบ อาบน้ำพร้อมกับเ้าใต้แสงจันทร์เป็อะไรที่ดีที่สุด คิดไม่ผิดเลยที่ข้ามาในครั้งนี้ ไปเถอะไปอาบน้ำกัน” สายตาเป็ประกายของอวิ้นหลี่ว์พอให้จิ้นหยางได้รู้ว่าเขานั้นกำลังคิดอะไรอยู่ และแล้วคืนนี้จิ้นหยางเองก็คงต้องปรนนิบัติเขาเช่นอย่างเคยภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา เสียงน้ำแข่งกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกระฉ่อนทั้งสองผสานกายเป็หนึ่งเดียวเมื่อสำเร็จความสุขจิ้นหยางพาอวิ้นหลี่ว์มานอนลงบนเตียงเดียวกับตนที่เล็กนิดเดียวเพียงจะดิ้นยังทำไม่ได้ แต่ไม่ได้เป็อุปสรรคต่อการนอนของอวิ้นหลี่ว์เพราะเขาชอบเหลือเกินที่ได้นอนกอดจิ้นหยางแนบชิดทั้งคืน
รุ่งสางมาเยือน
จิ้นหยางตื่นขึ้นมาก่อนท่านเ้าเมืองปล่อยให้เขานอนอยู่บนเตียงเพราะเกรงว่ามารดาของตนจะตื่นมาเห็นเขาทั้งสองนอนด้วยด้วยกันจะทำให้ใ จึงลุกขึ้นมาั้แ่ยามเหมา(05.00)เพื่อทำอาหารให้ท่านแม่กับท่านเ้าเมืองในยามเช้า
เมื่อท่านแม่ตื่นก็ต้องแปลกใจเพราะผู้ที่นอนอยู่บนเตียงมิใช่บุตรชายของนางแต่เป็ท่านเ้าเมืองจึงรีบเดินมาหาจิ้นหยางที่ห้องครัว
"จิ้นหยางท่านเ้าเมืองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร "
"ท่านแม่ทำไมถึงรีบตื่นแต่เช้าเช่นนี้ขอรับ ร่างกายยิ่งไม่สบายอยู่ไปนอนต่อเถิดข้ากำลังทำอาหารหากทำเสร็จแล้วข้าจะไปเรียกนะขอรับ ส่วนท่านเ้าเมืองเมื่อคืนนี้เขาเป็ห่วงท่านแม่จึงมาถามไถ่อาการ ข้าเห็นว่าดึกแล้วแถมท่านเ้าเมืองยังมาผู้เดียวจึงให้นอนพักที่นี่ขอรับ "
"อะไรกันเรือนเราหลังเล็ก ๆ ทำไมเ้าไม่ปลุกให้แม่มาทำความสะอาดต้อนรับท่านเ้าเมืองเล่า คงจะปวดเมื่อยทั้งตัวแน่เลย ท่านเ้าเมืองหลี่ว์ช่างมีน้ำใจดีงามนักข้าเป็เพียงมารดาของบ่าวรับใช้แต่ท่านเ้าเมืองยังใส่ใจ หลีกไปวันนี้ข้าจะทำอาหารต้อนรับท่านเ้าเมืองเอง"
"ท่านแม่แต่ท่านไม่สบายอยู่ให้ข้าทำเถอะ"
"ข้าหายดีแล้ว เ้าไปคอยปรนนิบัติท่านเ้าเมืองเถิดนะ หน้าที่ทำอาหารให้ข้าจัดการเอง" เหนียงฟางใช้มือปัดไล่จิ้นหยางออกไปจากนั้นนางลงมือทำอาหารเช้าให้แก่อวิ้นหลี่ว์ จิ้นหยางไม่รู้จะเอ่ยอย่างไรท่านแม่ก็ไม่ยอมไปพักเขาจึงเดินเข้ามาหาอวิ้นหลี่ว์ที่หลับอยางสนิทในเรือนของผู้อื่น
"เหอะ..ท่านแม่ผู้ใดกันแน่ที่ต้องปวดเนื้อปวดตัวลูกชายของท่านต่างหากดูสิท่านเ้าเมืองของท่านหลับสบายเพียงใด " จิ้นหยางมองคนที่นอนอยู่บนเตียงก่อนจะเดินออกไปด้านนอกถือถังน้ำไปตักน้ำมารดแตงกวาอย่างเช่นทุกวัน
หลังจากนั้นแสงดวงอาทิตย์ได้ส่องสว่างเสียงนกพากับร้องขับขานสายลมพัดเย็นสบายอวิ้นหลี่ว์ลืมตาขึ้นมาไม่พบคนที่นอนเคียงข้างเมื่อลุกขึ้นกวาดสายตามองไปยังอีกเตียงก็ไม่เห็นมารดาของจิ้นหยางเช่นกัน เขาลุกขึ้นเดินออกไปรับแสงแดดยามเช้าเห็นจิ้นหยางอยู่ที่แปลงแตงกวาจึงได้เดินไปหา
"เ้าขยันเสียจริงตื่นแต่เช้าตรู่มาทำงาน เ้าเก่งทั้งเื่ปรนนิบัติและการทำงานหากผู้ใดได้เ้าคอยเคียงข้างคงเป็เื่ที่ดีไม่น้อย"
"ข้าทำเพราะความจำเป็ตอนนี้ท่านเ้าเมืองตื่นแล้วกลับเรือนได้หรือยังขอรับแสงแดดก็ออกมาขนาดนี้คงไม่มีเื่อะไรให้ท่านกลัวหรอกนะขอรับ "
"เ้าไล่ข้าหรือ" ยังไม่ทันที่จิ้นหยางจะได้ตอบเสียงเรียกของเหนียงฟางได้ดังขึ้น
"จิ้นหยาง จิ้นหยางท่านเ้าเมืองอยู่กับเ้าหรือไม่ ตอนนี้อาหารเสร็จแล้วพาท่านเ้าเมืองมากินอาหารเช้าด้วยกันในยามที่มันกำลังร้อน ๆ เถิด"
"ถึงเ้าอยากให้ข้ากลับแต่ข้าเป็ท่านเ้าเมืองที่ดีเมื่อชาวบ้านมีน้ำใจต่อเ้าเมืองอย่างข้า ข้าต้องกินอาหารที่นางทำอย่างตั้งใจไม่อยากให้นางเสียน้ำใจ " อวิ้นหลี่ว์เอ่ยจบได้เดินไปหาเหนียงฟางที่หน้าเรือนทันที จิ้นหยางเบะปากก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่เดินตามไปในใจได้แต่คิดเหลืออีกเพียงสองตำลึงเงินเขาก็จะหมดหนี้จากอวิ้นหลี่ว์แล้ว ยามนี้คงต้องตามใจเขาเสียก่อน
หลังจากที่กินอาหารเช้าเสร็จสิ้นท่านเ้าเมืองได้กลับเรือนของตนเอง จิ้นหยางกำลังจะออกเดินทางไปที่ตลาดทำตามที่คิดไว้ เมื่อเห็นว่าอาการของท่านแม่เริ่มดีขึ้นแล้ว แต่เมื่อกำลังจะก้าวเท้าออกจากเรือนได้ยินเสียงสตรีเอ่ยเรียกเขาอยู่เนินหน้าเรือน
"จิ้นหยาง จิ้นหยางที่นี่ใช่เรือนของจิ้นหยางหรือไม่" น้ำเสียงเล็กแหลมดังขึ้นจิ้นหยางรีบเดินออกไปดูั้แ่ทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ยังไม่เคยมีสตรีใดมาหาเขาสักคน คงไม่ใช่ว่าจิ้นหยางคนเดิมมีนางในใจอยู่หรอกนะ !
ครั้นเห็นใบหน้าของผู้ที่เรียกจิ้นหยางจำได้ทันที ลี่อินสตรีที่เขาพบเจอเมื่อวาน
'นางมาที่นี่ทำไมกันนะ คงไม่ใช่ว่าจะมาทวงเงินที่ให้มาหรอกใช่ไม่ ! คงไม่หรอกมั่ง'
"คุณหนูท่านมาทำไมที่นี่หรือขอรับ " จิ้นหยางกวาดตามองนางไม่ได้มากับสาวใช้สองนางแต่มีสาวใช้ตามมาด้วยหลายคนถือของเต็มไม้เต็มมือ
"ใช่จริง ๆ ด้วยเฮ้อ!! ข้าเหนื่อยแทบแย่กว่าจะเดินมาที่นี่ได้ หากรู้ว่าต้องเดินขึ้นเขาอย่างนี้ข้านั่งเกี้ยวมาดีกว่า จริงสิท่านแม่ของเ้าเป็เช่นไรบ้างข้าจัดเตรียมยาสมุนไพรอย่างดีมาให้อีกทั่งยังมีของกินอีกมากมาย จะให้ข้านำไปไว้ที่ใดหรือ"
"คุณหนูจะเอามาให้ทำไมกันขอรับ เอากลับไปเถิดเพราะยามนี้ท่านแม่ของข้าหายดีแล้ว ข้าไม่อยากติดหนี้บุณคุณใคร แค่ที่ท่านให้มาเมื้อวานก็มากพอแล้ว"
"ไม่เอา ข้าตั้งใจจะให้คือให้นี่เ้าเอาของที่นำมาไปไว้ในเรือนให้หมด " ลี่อินคุณหนูเอาแต่ใจไม่สนว่าจิ้นหยางอยากได้หรือไม่อยากได้ นางสั่งให้สาวใช้นำไปไว้ที่หน้าเรือนทันที เพียงท่านเ้าเมืองผู้เดียวจิ้นหยางก็รับมือไม่ไหวยังต้องมารับมือกับลี่อินอีก
"เช่นนั้นก็แล้วแต่คุณหนูเลยขอรับ ข้าต้องขอตัวข้ามีธุระต้องไปทำไม่มีเวลาว่างพอมาต้อนรับคุณหนูหรอกนะขอรับ"
"ไปธุระที่ใดหรือ ? วันนี้ข้าว่างให้ข้าไปเป็เพื่อนเ้าหรือไม่ ? หากมีปัญหาอะไรข้าช่วยเ้าได้เสมอ "ลี่อินรีบเดินเข้ามาใกล้เสนอตัวเองสุดกำลัง
"ไม่ล่ะขอรับ ข้าไม่อยากเกี่ยวข้องกับคนของเรือนท่านใต้เท้ามู่ จากกันตรงนี้และไม่ขอพบเจออีกเลยขอรับ" จิ้นหยางเอ่ยจบได้เดินจากไปทันทีทำให้ลี่อินคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย
"อะไรกัน! หากเป็ชายอื่นคงดีใจที่คุณหนูอย่างข้าสนใจแต่ทำไมกับจิ้นหยางผู้นี้กลับไม่แยแสและไม่อยากยุ่งเกี่ยวนะ หรือว่าจะเป็ลูกหนี้ของท่านพ่อ ...ไม่เป็ไรข้าจะช่วยเ้าเองข้าจะกลับไปอ้อนวอนท่านพ่อให้ยกหนี้ให้แก่เ้าเอง กลับเรือนกัน" เมื่อคิดได้ดังนั้นลี่อินจึงชักชวนสาวใช้กลับเรือนของตน ส่วนของที่นางนำมาถูกวางอยู่หน้าเรือนเต็มไปหมด เหนียงฟางได้ยินเสียงเจี้ยวจ้าวจึงเดินออกมาดูกลับเห็นเพียงหลังไว ๆ ไม่รู้ว่าผู้ใดมาแต่เมื่อเห็นของก็รีบขนเข้าเรือนคิดว่าของทั้งหมดนี่ย่าจะเป็ของที่ท่านเ้าเมืองให้บ่าวรับใช้นำมาให้แก่จิ้นหยาง
10K
