ตอนที่ 44 เสียงเคาะยามค่ำคืน
ภายในโรงแรมเงียบสนิท
มีเพียงแสงตะเกียงสีเหลืองสลัว
ซูผิงกับถิงถิงนั่งอยู่โต๊ะไม้เก่า
ชายชรานั่งหลังเคาน์เตอร์ ไม่พูดอะไรอีก
ส่วนด้านนอก—
ครืด…
เสียงลากบางอย่างผ่านกำแพงยังดังเป็นระยะ
ถิงถิงก้มเสียงต่ำ
“ที่นี่มันอะไรกันแน่”
ชายชราตอบโดยไม่เงยหน้า
“เมืองนี้…”
“เคยมีคนอยู่”
“ก่อนประตูจะเปิด”
ซูผิงมองเขา
ชายชราพูดต่อ
“ตอนแรกทุกคนคิดว่ามันเป็นโอกาส”
“มีคนเข้าไปหาหอคอย”
“มีคนได้พลัง”
“มีคนได้สมบัติ”
เขาเงียบไป
ก่อนพูดต่อเบาๆ
“แต่หลังจากนั้น…”
“กลางคืนก็เริ่มยาวขึ้น”
“คนเริ่มหาย”
“เสียงเริ่มดัง”
ไม่มีใครถามต่อ
ทันใดนั้น
ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ทุกคนหยุดนิ่ง
ก๊อก
ก๊อก
ชายชราเงยหน้าทันที
สีหน้าเย็นลง
เขาพูดช้าๆ
“อย่าตอบ”
เสียงเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนมีเสียงเด็กผู้หญิงดังจากด้านนอก
“ลุง…”
“เปิดประตูหน่อย…”
ถิงถิงชะงัก
เสียงนี้—
เหมือนเด็กที่เจอข้างนอก
ชายชราหลับตา
ไม่ตอบ
เสียงด้านนอกดังขึ้นอีก
“ลุง…”
“หนูหนาว…”
ก๊อก…
ก๊อก…
เสียงเคาะเริ่มเร็วขึ้น
ถิงถิงเริ่มกำดาบแน่น
แต่ชายชราไม่ขยับ
ผ่านไปครู่หนึ่ง
เสียงเงียบ
แล้ว—
มีเสียงใหม่ดังขึ้น
“ซูผิง…”
ภายในห้องเงียบลงทันที
ถิงถิงหันมามอง
ซูผิงนิ่ง
เสียงดังอีกครั้ง
“ซูผิง…”
“เปิดหน่อย…”
เขาจำเสียงนี้ได้
ลุงหวัง
เจ้าของร้านขายยา
เสียงเหมือนทุกอย่าง
น้ำหนักเสียง
จังหวะหายใจ
เหมือนจริงเกินไป
เสียงดังอีก
“ยาที่ฝากขาย…”
“ลุงยังไม่ได้คืนเงิน…”
ถิงถิงมองซูผิง
เธอเห็นมือเขาหยุดไปชั่วครู่
แต่ซูผิงเพียงหลับตา
ไม่ตอบ
ก๊อก
ก๊อก
เสียงเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนเปลี่ยนอีกครั้ง
“ซูผิง…”
เสียงนี้…
ทำให้เขาค่อยๆ ลืมตา
เพราะเป็นเสียงที่ไม่ควรอยู่ที่นี่
เสียงเจ้าของเพลิงทมิฬคนก่อน
“เจ้ามาถึงแล้ว…”
“เปิดสิ…”
“ข้าจะบอกความจริงทั้งหมด…”
ทั้งห้องเงียบสนิท
ถิงถิงสัมผัสได้ทันที
แรงกดดันข้างนอกเปลี่ยน
หนักขึ้น
อันตรายขึ้น
เหมือนบางอย่างเริ่มจริงจัง
ชายชราเปิดตา
พูดช้าๆ
“มันจะใช้สิ่งที่เจ้าสนใจที่สุด”
“อย่าฟัง”
ก๊อก…
ก๊อก…
เสียงเคาะดังขึ้นเรื่อยๆ
แต่ทันใดนั้น—
ซูผิงขมวดคิ้ว
เพราะเขาสังเกตได้
มีบางอย่างผิด
เสียงทั้งหมดที่ดังมา…
เรียกชื่อเขาได้
แต่ไม่มีครั้งไหน…
เรียกชื่อเต็ม
ซูผิงค่อยๆ มองไปทางประตู
ก่อนยิ้มมุมปาก
แล้วพูดเบาๆ
“ของปลอม”
ทันใดนั้น—
ปังงงง!!
ประตูสั่นรุนแรง
เสียงทั้งหมดเงียบลง
จากนั้นมีเสียงต่ำแหบดังขึ้น
“…เจ้ารู้ได้ยังไง”
ทั้งห้องเย็นลงทันที
ซูผิงตอบเรียบๆ
“คนที่ฉันรู้จัก”
“ไม่เคยเรียกฉันแบบนั้น”
เงียบไปสองวินาที
แล้ว—
ตูมมม!!
ทั้งโรงแรมสั่นสะเทือน
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านนอก
“น่าสนใจ…”
“หวังว่า…”
“พรุ่งนี้เจ้าจะยังฉลาดเหมือนคืนนี้…”
จากนั้นทุกอย่างกลับมาเงียบ
ชายชรามองซูผิงนานมาก
ก่อนพูดเบาๆ
“…ผ่านคืนแรกแล้ว”
แต่ทันใดนั้นเอง
ติ๊ง!
[เงื่อนไขลับสำเร็จ]
[ตรวจพบ : สิ่งที่อยู่นอกประตู สนใจผู้ใช้]
[ระดับอันตรายเพิ่ม]
ซูผิงเงียบ
ก่อนค่อยๆ มองไปที่ประตู
บนบานไม้…
มีรอยมือสีดำ
เพิ่มขึ้นหนึ่งรอย
……จบตอน……
ตอนต่อไป : ตอนที่ 45 — โรงแรมที่ออกไม่ได้
![เจ้าของร้านพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721126392_62129049.webp)
71K
