เมื่อหยางจากไปซุนมาฝึกที่ลำธารทุกวัน ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ มันเริ่มจับเคล็ดลับการรีดเค้นลมปรานได้ซุนมุ่งสมาธิไปที่จุดเดียวแล้วรีดเค้นลมปราณลงมาตามเส้นชีพจรทำให้เกิดความเร็วอย่างมาก
สองสัปดาห์ผ่านไป…
ซุนได้สามารถรวมลมปราณมาที่จุดตันเทียนแปดส่วนเหลือส่วนที่ยากที่สุดคือหัวใจ
ซุนต้องค่อยๆรีดเค้นลมปราณลงมาที่จุดตันเทียนอย่างช้าๆถ้าเกิดผิดพลาดตัวมันเองอาจพิการได้
มันใช้กระบวนการนี้กว่าหนึ่งสัปดาห์
ซุนสามารถรวมลมปราณไว้ที่จุดตันเทียนได้สำเร็จรวมทั้งหมดซุนใช้เวลาเพียงสามสัปดาห์ มันสามารถทำความเข้าใจและรวมพลังมาทีจุดตันเทียนได้ครบทุกส่วน
มันหยิบเม็ดยามาไว้ในมือก่อนโยนยากำเนิดลมปราณเข้าปากขณะที่ซุนนั่งกลั่นพลังจากธรรมชาติจากลำธาร หมู่ปลาที่แหวกว่ายอยู่ในน้ำมุ่งตรงมาที่ซุนนั่งอยู่ในน้ำเหล่าปลาว่ายวนอยู่รอบๆ เสมือนซุนเป็ส่วนหนึ่งของธรรมชาติ
ซุนลืมตาขึ้นปลาจากเดิมที่ว่ายอยู่ข้างๆ ใแหวกว่ายกระจายหายไปคนละทิศ
ซุนััได้ตัวมันมีลมปราณธรรมชาติอ่อนๆ อยู่รอบตัวมัน
ซุนรวมปราณไว้ที่มือข้างขวาและชกมันออกไปทีต้นไม้
ลมปราณพุ่งออกมือราวสายไฟเข้าปะทะกับต้นไม้
ตูมมม!!
เสียงดังสนั่นลั่นป่ากลุ่มฝุ่นควันขึ้นปกปิดภาพเบื้องหน้า สายลมอ่อนๆ พัดควันให้ลอยจากไป เบื้องหน้าปรากฏต้นไม้ยืนต้นสูงสง่าลำต้นถูกทำลาย ยุบเข้าไปในแกนของมัน
ซุนดีใจแต่แฝงไปด้วยความประหลาดใจตัวมันเองสามารถใช้ลมปราณได้แล้ว ร่างกายรู้สึกมีกำลังมากกว่าแต่ก่อน
ซุนมองไปบนฟ้าพลันเห็นดวงอาทิตย์กำลังตกดินซุนนึกเป็ห่วงย่า รีบมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านทันที ถึงบ้านปรากฏย่ามันทำกับเข้าไว้รอซุนเล่าเหตุการณ์วันนี้ให้ย่าฟังระหว่างกินข้าว
ย่ายิ้มอยากเอ็นดูแล้วเอ่ยขึ้น“ซุนเ้ารู้ไหม ก่อนพ่อเ้าตายได้ฝากสร้อยไว้ที่ย่าหนึ่งชิ้น พ่อของแกบอกว่าจงมอบให้ซุนเมื่อสามารถใช้ลมปราณได้แล้ว”
ย่าพูดจบแล้วยื่นสร้างให้ซุนในทันที มันรับสร้อยมาจากย่า เร่งสังเกตสร้อยมีลักษณะสร้อยดังกล่าวเป็เหรียญวงกลม ด้านหลังเหรียญมีคำว่า ทมิฬ สลักอยู่
ซุนหยิบเหรียญขึ้นมาไว้บนมือมันพลิกเหรียญสลับหน้าหลังไปมาไม่พบข้อพุรธใดๆ ซุนจึงทดสอบลองถ่ายลมปราณใส่เหรียญที่อยู่ในมือ
ตัวเหรียญมีอาการสั่นทันใดนั้นส่งจมหมายขนาดเล็กมาหนึ่งฉบับ
ซุนหยิบจมหมายขึ้นมาอ่านปรากฏข้อความ
“ ลูกพ่อเ้าจงนำหีบสมบัติของพ่อขุดขึ้นจากใต้ดิน เมื่อเ้าพร้อม ใช้เหรียญอันนี้เป็ตัวกลางในการเปิดหีบของในหีบคือของขวัญสำหรับลูกทั้งหมด แต่ระวังจงอย่าให้รับรู้ถึงหีบอันนี้ มันจะนำภัยสู้ตัวเ้า”
เมื่อซุนอ่านจบใช้ปราณทำลายจมหมายทันทีใบหน้าของมันตอนนี้ปรากฏน้ำใสๆออกทางดวงตาไหลผ่านแก้มดิ่งลงตามแรงโน้มถ่วง
“ เหตุใดท่านพ่อด่วนจากข้าไปเร็วเช่นนี้ข้าคิดถึงท่านพ่อยิ่งนัก ข้าอยากเจอท่านพ่อสักครา ” ซุนเอ่ยขึ้นอย่าโศกเศร้า
วันรุ่งขึ้น…
ซุนเหลือเวลาอีกหนึ่งสัปดาห์ก็ครบหนึ่งเดือนข้าต้องรีบเข้าสู่ระดับถัดไปให้ได้ ซุนใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ในการเลื่อนระดับลมปราณ
เมื่อถึงวันครบกำหนดหนึ่งเดือนซุนได้ไปรอหยางที่ริมลำธารนั่งอยู่ที่โขลดหินริมลำธารที่ประจำ ฝึกเดินลมปราณจับความเคลื่อนไหวรอบตัว ในระยะ5 กิโลเมตร ใครที่ก้าวเข้ามาอยู่ระยะตรวจจับซุนสามารถััได้ทันที
หยางััได้ถึงรัศมีปราณอ่อนๆ หยางนึกถึงปราณตัวจับชนิดหนึ่ง
“ เอ๋ หรือว่าเ้าซุนมันพยายามฝึกััจับความเคลื่อนไหวอยู่ แต่เสียดายมันเป็เพียงขั้นแรก ไม่อาจสามารถจับััของข้าได้” หยางเคลื่อนกายหลบหลีกััของซุน มันไปหยุดอยู่ด้านหลังซุน
ลางสังหรณ์ของซุนบอกมันมีบางสิ่งอยู่ข้างด้านหลังขอมัน ทันใดนั้น ซุนลืมตาขึ้นหยิบก้อนหินขนาดจิ๋วดีดไปยังทิศทางที่หยางปรากฎตัวเข้ามา
หยางประหลาดใจ มันรีบเร่งยกพัดรีดเร้นลมปรานประสานกับพัดกีดกั้นก้อนหินอันนั้นอย่างรวดเร็ว
“ เ้าบ้าซุน ข้าไม่คิดเ้าจะผสานลมปราณไว้ที่จุดตันเทียนภายในหนึ่งเดือนแค่นี้ยังไม่พอ ยังเข้าสู่ กำเนิดลมปราณขั้นสาม ภายในหนึ่งเดือนอีกเ้ามันตัวประหลาดแท้ๆ ” หยางเอ่ยอย่างชื่นชม
“ ฮี่ๆๆ เพราะข้ามีอาจารย์ชี้แนะเก่งเช่นเ้า ข้าถึงรุดหน้าเร็วเพียงนี้ ”
“ ตอนนั้นข้าตื่นเต้นไปหน่อย ข้าเลยลืมที่ถามเ้าเ้าไปทำไรที่จักรวรรดิหงส์เพลิง ” ซุนถามด้วยความอย่างรู้
ท่านพ่อข้าได้รับเชิญ ไปยังสำนักอันดับหนึ่งของจักรวรรดิหงส์เพลิงมันคือ “ สำนักหงส์ทลายเพลิง” ข้าได้มีโอกาศเปรียบฝีมือกับอัจฉริยะรุ่นเยาว์อันดับหนึ่งของสำนักหงส์เพลิงทลายฟ้ามันชื่อ หาญอี้หลง ข้าพ่ายแพ้ต่อมันอย่างหมดรูปความแข็งแกร่งมัน มากกว่าข้าสองขั้นวรยุทธ์เพลิงของมันร้อนแรงยิ่งนักเผาผลาญปราณป้องกันของข้าจนหมดสิ้นมันเป็สาเหตุที่ข้าแพ้มัน ” หยางเอ่ยด้วยความผิดหวัง
“ชั่งมันเถอะ ข้าลืมไปหมดแล้วไหนมาให้ข้าดูหน่อย ความสามารถของเ้าหน่อยมีอะไรบ้าง”
“ ฮี่ๆๆ แล้วเ้าจะใ ข้าทะลวงเข้าสู้ชั้นกำเนิดปราณขั้นสาม เมื่อสองวันก่อน ตอนนี้ข้าสามารถรีดเค้นลมปราณไว้ทีฝ่ามือข้างเดียวแล้วปล่อยมันออกไปได้ ถ้าไม่เชื่อเ้าลองหันไปดูต้นไม้ข้างหลังเ้าสิ ”
หยางหันไปเห็นต้นไม้ยุบเป็หลุมลึกหยางใตอนตัวมันอยู่ชั้นกำเนิดปราณขั้นสาม ยังไม่สามารถทำได้เช่นนี้ นับว่าซุนมีพร์ยิ่งนัก
“ ซุนเ้ามีพร์ในการฝึกยุทธ์ แต่เ้าต้องมีคนชี้แนะตัวข้าไม่สามารถมาสอนเ้าได้ตลอด เ้าต้องสมัครเป็ศิษย์ใหม่เข้าสำนักฝึกยุทธ์ทุกสำนักจะเปิดรับศิษย์หน้าใหม่ทุกเดือนที่หนึ่งและเดือนที่หก ตอนนี้อยู่เดือนที่แปดเ้าเหลือเวลาอีกสี่เดือนเ้าจงหมั่นฝึกฝนอย่างหนัก เพื่อเข้ารับการทดสอบการเป็ศิษย์ใหม่ ตัวข้าจะต้องฝึกยุทธ์กับท่านพ่อของข้าอย่างหนักข้าอาจจะไม่มีเวลามาพบเ้าอีก เ้าดูแลตัวเองด้วย นี้คือของขวัญของเ้า”หยางเอ่ยขึ้นอย่างจริงใจและมอบกล่องไม้ให้ซุน
ซุน รับมันและเปิดกล่องออกมา มันคือกล่องไม้ข้างในบรรจุผงสีขาวจำนวนนึง
“ มันคืออะไรหยาง ” ซุนถามด้วยความสงสัย
“มันคือกำยานกำเนิดปราณ มันจะช่วยให้เ้าสามารถฝึกเดินลมปราณได้ราบลื่นไม่ติดขัดวิธีใช้เ้าจุดไฟใส่ไปในกล่องแล้วฝึกในห้องปิดมิดชิดมันจะช่วยเ้าได้อย่างมาก”
“ ข้าต้องไปละ เ้าดูแลตัวเองด้วยไว้พบกัน ”หยางกล่างอย่างรีบร้อน
“ หยางข้าขอขอบคุณเ้า เกิดมาข้าไม่เคยไม่มีเพื่อนเลยสักคน ชีวิตข้ามีแต่คนกลั่นแกล้งเพราะตัวข้านั้นอ่อนแอข้าไม่อาจลืมบุญคุณครั้งนี้ของเ้า ในอนาคตข้าจะตอบแทนเ้าอย่างแน่นนอน”
“ ซุน ที่ข้าช่วยเ้า เพราะข้าคิดมาตลอดเ้าคือสหายที่จริงใจที่สุดของข้า แค่ข้ามีเ้าเป็สหาย แค่นี้ก็ถือว่าคุ้มค่าที่จะช่วยเหลือเ้าแล้วไม่ต้องตอบแทนข้า เพราะยังไงเราก็คือสหายกัน ”
ซุนตั้งท่าจะเข้าไปกอด หยางก่อนจากลา หยางใเอามือดันหัวซุนไว้อย่างหวั่นใจ
“ ซุนเ้าจะทำบ้าอะไร จะมากอดกันในป่าเ้าไม่กลัวฟ้าผ่ารึไง และข้าแนะนำ ถ้าเ้าจะกอดผู้หญิงสักคนเ้าควรไปทำตัวให้สะอาดกว่านี้ดีไหมเผื่อมีผู้หญิงยอมให้เ้ากอดบ้าง ฮ่าๆๆ ” หยางหัวเราะลั่นป่าแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
792
