ก่อนถึงบ้านสกุลถาน เซี่ยซือซือได้นำปลาหน่อไม้ และเห็ดเยื่อไผ่ส่วนหนึ่งออกมาใส่ตะกร้าบนหลังยังมีผักป่ากับสมุนไพรอีกหลายชนิดที่นางเก็บกลับมาด้วยนางเหลือเห็ดเยื่อไผ่เอาไว้ในมิติพิเศษ เพื่อนำไปขายในวันพรุ่งนี้พอกลับมาถึงหน้าบ้านสกุลถาน บรรยากาศภายในบ้านกลับดูแปลกไปนางถานนั่งหน้าเครียดอยู่ตรงห้องโถงเพียงลำพัง
“ท่านแม่เกิดอะไรขึ้นหรือเ้าคะ”เซี่ยซือซือปลดตะกร้าบนหลังวางลงที่พื้น
“เ้าบอกข้ามาตามตรงซือซือเ้ารังเกียจจ้านเออร์ของข้าหรือไม่”
“ท่านแม่เหตุใดถึงถามข้าเช่นนี้”
“ชาวบ้านต่างหาว่าข้าโง่นักที่ซื้อเ้ามาเป็ภรรยาให้จ้านเออร์ทั้งที่เ้าไม่ได้เต็มใจอีกทั้งยังรังเกียจ ที่ลูกชายของข้าพิการจนคิดสั้นไปะโน้ำฆ่าตัวตาย”
ตอนเย็นนางถานเดินไปซื้อไข่ไก่ที่บ้านของหวางชุนลี่กลับได้ยินหวางชุนลี่พูดกับอวี่กุ้ยสามีของนางว่าเห็นกับตาตอนเซี่ยซือซือะโน้ำฆ่าตัวตายนางไม่ได้พลัดตกน้ำไปเองอย่างที่ทุกคนคิดกัน
“สามีข้าน้าเหลียนฮวาช่างโง่นักซือซือรังเกียจที่ถานจ้านพิการ จนเลือกะโน้ำฆ่าตัวตายวันนี้น้าเหลียนฮวาไปรับนางเข้าบ้าน ยังเอาน้องสองคนของนางเข้าไปเลี้ยงดูอีก”
ผลัวะ !
“เ้าอย่าพูดจาเลื่อนเปื้อนนะชุนลี่”ในคราแรกนางถานคิดว่าอีกฝ่ายพูดโป้ปด
“น้าเหลียนฮวา!” หวางชุนลี่ไม่คิดว่านางถานจะมาอยู่หน้าบ้านของตนเองในยามนี้“ข้าไม่ได้พูดไปเรื่อยนะน้าเหลียนฮวา ข้าเห็นกับตาตัวเองจริง ๆ”
“ใช่แล้วน้าเหลียนฮวาเื่นี้ชุนลี่บอกข้าั้แ่วันแรกที่ซือซือเกิดเื่แล้วเพียงแต่ชาวบ้านบอกว่านางตกน้ำไปเอง ข้าสองคนเลยไม่ได้พูดอะไรออกไป”อวี่กุ้ยรีบอธิบายเพิ่ม มองเห็นนางถานหิ้วตะกร้ามาด้วยหนึ่งใบพลันนึกถึงเงินอีแปะที่กำลังจะได้รับ “น้าเหลียนฮวาท่านจะซื้อไข่ไก่ใช่ไหมวันนี้เอากี่ฟองดีล่ะ”
“ชุนลี่เ้าบอกข้ามาก่อนที่เ้าพูดเมื่อครู่นี้เป็เื่จริงหรือไม่”นางถานยังไม่ยอมยื่นตะกร้าในมือให้อวี่กุ้ยกลับหันไปคาดคั้นเอาความจริงกับหวางชุนลี่แทน
“น้าเหลียนฮวาเป็ความจริงเ้าค่ะข้าเองก็ไม่อยากพูดเหมือนกัน เพราะท่านพานางเข้าบ้านไปแล้วจึงได้แต่มาบ่นให้สามีข้าฟัง ข้าหวังดีต่อท่านจริง ๆ ไม่ได้มีใจคิดเป็อื่นเลย”
นางถานหลับตาลงแน่น ๆก่อนลืมขึ้นใหม่อีกครั้ง “ซือซือะโน้ำฆ่าตัวตายจริงหรือชุนลี่”
“จริงเ้าค่ะยามนั้นนางตั้งใจะโน้ำลงไปเองจริง ๆ ข้ายืนอยู่อีกฝั่งของแม่น้ำเห็นตอนนางะโกับตาเลยเ้าค่ะ”คำพูดและสีหน้าของหวางชุนลี่ดูไม่เหมือนคนโกหกแม้แต่น้อย
นางถานเซถอยหลังไปสองก้าวยื่นตะกร้ากับเงินสิบอีแปะให้อวี่กุ้ย “เอาไข่ไก่มาสิบฟอง”
หลังรู้เื่ทั้งหมดเซี่ยซือซือถึงกับหนังตากระตุกพยายามคิดหาทางออกให้เื่นี้ เ้าของร่างเดิมเหตุใดจึงคิดสั้นเช่นนั้นถานจ้านไม่ได้เลวร้ายถึงขั้นต้องไปะโน้ำฆ่าตัวตายเขาพิการก็จริงแต่ยังดูแลตัวเองได้ ยังคิดหาเงินด้วยการคัดลอกตำรา
แต่พอรื้อฟื้นความทรงจำขึ้นมาพบว่าคนในหมู่บ้านตระกูลแซ่อวี่ต่างเยาะเย้ยถากถางนาง ยิ่งสตรีรุ่นราวคราวเดียวกันทั้งหัวเราะเยาะทั้งต่อว่าต่อขาน เห็นนางเป็ตัวตลกที่กำลังจะได้สามีเป็คนพิการครั้งแรกไม่เท่าไรแต่พอนานวันเข้า จิตใจของเ้าของร่างเดิมก็อ่อนแอลง กระทั่งตัดสินใจลงไปแบบนั้นนี่ไม่เรียกว่าคำพูดฆ่าคนได้หรอกหรือ
“ท่านแม่เ้าค่ะ ก่อนหน้าข้าโง่เขลานักได้แต่นึกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป ข้าเลอะเลือนไปชั่วขณะหนึ่งท่านอย่าได้โกรธเกลียดข้าเลยนะเ้าคะคำสาบานที่ข้าให้แก่ท่านย่อมเป็ความจริงจากใจข้าวันนั้นพอข้าฟื้นขึ้นมาเห็นน้องทั้งสองคน ข้าก็นึกเสียใจจนถึงทุกวันนี้” เซี่ยซือซือไม่สามารถปฏิเสธสิ่งที่เ้าของร่างเดิมทำลงไปได้นางต้องรับผลที่กำลังจะตามมา
นางถานกำมือใต้แขนเสื้อจนแน่น“เ้าบอกข้ามาคำเดียวซือซือ เ้ารังเกียจจ้านเออร์ของข้าหรือเปล่า”
“ไม่เ้าค่ะพี่จ้านเป็บัณฑิตมากความรู้ ข้าจะไปรังเกียจเขาได้อย่างไรท่านแม่ท่านอย่าไปฟังคำคนอื่นมากเลยนะเ้าคะ ดูสิ วันนี้ข้าหาปลามาได้ตั้งหลายตัวยังมีเห็ดเยื่อไผ่อีกด้วย พรุ่งนี้ข้าจะเอาเห็ดเยื่อไผ่เข้าไปขายในตำบลจะได้ซื้อข้าวสารแป้งขาวกับพวกธัญพืชกลับมา”เซี่ยซือซือรีบเบี่ยงเบนความสนใจของนางถานเดินไปทางตะกร้าที่ตัวเองวางไว้เมื่อครู่นี้
ซึ่งมันก็ได้ผลนางถานเดินตามหลังลูกสะใภ้ไปดูของที่อยู่ในตะกร้าแต่ยังไม่ทันเปิดผักป่าที่คลุมอยู่้าออกดู เสียงเ้าตัวน้อยก็ดังขึ้นเสียก่อน
“ท่านพี่ ! ท่านกลับมาแล้ว” เสียงเล็ก ๆ ของเซี่ยซือหยางดังมาก่อน ไม่ช้าตัวสั้น ๆของเขาก็วิ่งออกมา
นางถานใเพราะเ้าตัวน้อยวิ่งเร็วเกินไป“เ้าอย่าวิ่งแบบนั้นเสี่ยวซือหยาง เดี๋ยวก็ล้มลงไปหรอก !”
“ไอหยา !”เพราะกลัวล้มเด็กน้อยจึงหยุดกึก นั่นยิ่งทำให้เขาหัวแทบคะมำไปกองอยู่บนพื้นเซี่ยซือซือเดินไปอุ้มน้องชายขึ้นมา พลางแนบแก้มถูไถอย่างเคยชิน
“เ้าเป็เด็กดีหรือไม่ดื้อกับท่านป้าหรือเปล่า”
“ข้าไม่ดื้อ” ศีรษะน้อยส่ายไปมาเร็ว ๆ
“วันนี้ข้าได้ปลามาด้วยเย็นนี้เราจะมีปลากินกันแล้ว”
“จริงหรือท่านพี่ข้าจะได้กินปลาอีกแล้วรึ นี่ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”
“ฝันที่ไหนกันเ้าไปดูที่ตะกร้าเร็วเข้า” เซี่ยซือซือวางน้องชายลงบนพื้น เขาก็ใช้ขาสั้น ๆวิ่งไปทางนางถาน แล้วชะโงกหน้าเข้าไปดูภายในตะกร้า
“ปลาจริงด้วย !”
“พี่สาวเ้าเก่งจับปลามาได้ตั้งหลายตัว”นางถานเห็นปลาแล้วอดชื่นชมลูกสะใภ้คนนี้ไม่ได้แต่ก็ยังหวาดระแวงเื่ที่ตนได้ยินมาก่อนหน้า
“เ้ารีบทำกับข้าวให้น้องเ้ากินเถอะวันนี้ข้าไปซื้อไข่ไก่มาด้วย วานเ้าทำไข่ตุ๋นให้จ้านเกอร์ด้วยแล้วกัน”
“ท่านแม่ท่านไม่ทำอาหารให้พี่จ้านเองหรือเ้าคะข้าเกรงว่าฝีมือของข้าจะไม่ถูกปากพี่จ้าน”
นางถานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“เ้าทำเถอะซือซือ อีกหน่อยต้องเป็เ้าได้ทำอยู่แล้ว”นางถานไม่คิดว่าตนเองจะมีชีวิตอยู่ได้นาน ท่านหมอในตำบลเคยบอกว่าหนาวนี้อาจเป็เหมันตฤดูสุดท้ายของนาง
เซี่ยซือซือย่อมเข้าใจในคำกล่าวนี้ของแม่สามีนางมองตามหลังนางถานไปจนลับสายตา แล้วหันกลับมาสนใจกับวัตถุดิบที่ตนหามา
“ท่านพี่วันนี้ข้าพูดเื่ต่าง ๆให้พี่รองฟังด้วย”
“หืม”
“นิ้วพี่รองกระตุกด้วยล่ะ”
“เอ่อ”
“ข้าว่าเสียงของข้าต้องทำให้พี่รองประทับใจจนอยากลืมตาตื่นขึ้นมาแน่ ๆ”
อาซานของนางช่างน่าสงสารนักเห็นทีต้องให้นางฟื้นในเร็ววันนี้แล้ว
“เอาที่เ้าสบายเถอะ อ้อนี่ข้าทำกังหันไม้ไผ่ให้เ้าเล่นด้วย เ้าเอาไปวิ่งเล่นตรงลานหน้าบ้านนะห้ามออกนอกบ้านไปเสียล่ะ เล่นรอข้าทำของอร่อยให้เ้ากิน”นางหยิบกังหันไม้ไผ่ที่นางทำเองกับมือออกมาให้น้องชาย
“ได้ขอรับ”เซี่ยซือหยางยื่นมือออกไปรับกังหันไม้ไผ่ ดวงตาประกายขึ้นอย่างดีใจเด็กน้อยไม่เคยได้รับของเล่นอีกเลย นับจากบิดามารดาได้จากโลกนี้ไป ใช้ปากน้อย ๆของตนเป่าลมฟู่แล้วฟู่เล่า แต่เ้ากังหันไม้ไผ่ดันหมุนเฉื่อยช้าไม่ทันใจเ้าตัวน้อยเลยออกแรงวิ่งไปยังลานหน้าบ้านแทน
หลังทำกับข้าวมื้อเย็นเสร็จเซี่ยซือซือแอบเก็บอาหารไว้ให้น้องสาวในมิติพิเศษระหว่างนั้นมีแอบเอาผิงกั่วไปให้นางกินรองท้องก่อนกระซิบบอกเซี่ยซานซานไปว่านางเก็บมาจากบนเขาไฉ่หงน้องสาวของนางถึงได้คลายความสงสัยลง
เซี่ยซือหยางได้รับมอบหมายหน้าที่จากพี่สาวเรียกทุกคนในบ้านให้มากินข้าว เขายังคงเดินเอามือไพล่หลังมองพี่เขยตัวเองเช่นเดิมนางถานเห็นแล้วยังต้องแปลกใจเด็กน้อยคนนี้คิดว่าตัวเองเป็พ่อเฒ่าเดินตามหลังลูกหลานหรืออย่างไรกัน
“ทำไมเ้าต้องเดินหลังค่อมแบบนั้นล่ะเสี่ยวซือหยาง”นางถานอดถามไม่ได้
“ข้ากลัวพี่เขยจะสะดุดล้มอยู่ข้างหลังจะได้ช่วยทันไงขอรับท่านป้า”
นางถาน “...”
“เ้าอย่าได้คิดไปช่วยพี่เขยตอนล้มเชียวมิเช่นนั้นเ้าจะแบน !”
“แบน ?”เซี่ยซือหยางไม่เข้าใจ เขาคิดไว้ว่าหากพี่เขยของเขาล้มเขาจะต้องยื่นมือออกไปช่วยเหลือให้จงได้ เพราะข้าเป็เด็กดีอย่างไรเล่า
33K
![[จบ] ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682648255_88486121.webp)
