สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่สี่สิบสี่ข้อได้เปรียบด้านจำนวน

ความได้เปรียบด้านจำนวนนั้นคือข้อที่ผมหวังเอาไว้จำนวนก็คือคุณภาพอย่างหนึ่งอย่างที่กล่าวเอาไว้

เยอรมันสามารถจัดการโซเวียนได้ในอัตราหนึ่งต่อสามแสดงถึงคุณภาพของทหารเยอรมัน

แต่เยอรมันจะทำอย่างไรหากโซเวียตส่งทหารไปมากกว่าสิบเท่า

ข้อได้เปรียบด้านคุณภาพโดนกลบไปด้วยปริมาณที่ไม่อาจใช้ความสามารถด้านกลยุทธที่เหนือกว่ากลบให้มิดไปได้

ดูจากตัวเลขเยอรมันเหนือกว่าทุกอย่างแต่โดนจำนวนที่มกากว่าเบียดบังกลบทับจนมิดจนไม่อาจเลี่ยงความพ่ายแพ้ได้

แน่นอนชัยชนะก็มีราคาที่ต้องจ่ายไปในการเสียทรัพยากรมนุษย์ไปปริมาณมหาศาลที่ยังส่งผลกะทบอยู่จนถึงปัจจุบันนี้

หากเลี่ยงได้ก็ไม่ควรให้มีสงครามที่จะทำให้กำลังคนเสียไป

และอเมริกาก็เป็นคนที่ให้ทรัพยากรหลายๆอย่างทำให้โซเวียตสามารถใช้กำลังทหารที่เหนือกว่าทำเช่นนั้นได้

ดังนั้นแผนของผมคือแทนที่จะเน้นด้านทหารให้มีทหารระดับหนึ่งแต่ผมเน้นไปที่โรงงานผลิตและหน่วยสนับสนุนการรบต่างๆน่าจะดีกว่า

คนที่มีกำลังผลิตมากที่สุดคือผู้ชนะ

แต่แน่นอน ในโลกที่มีมังกรบินไปมาก็อาจจะมีคนสามารถเผาโรงงานการผลิตของเราได้เช่นกัน

แต่การผลิตมีข้อดีคือคนมีความสามารถของเราจะไม่ตายง่ายๆอย่างในสนามรบหรือดันเจี้ยนที่ไหนสักแห่ง

อืมทางเทคนิค กลยุทธของดยุกหมูอ้วนที่ใช้คนจำนวนมากกว่าเอาชนะพวกนางเอกทางกลยุทธนั้นถือว่าถูกต้องแต่ก็เกิดความเสียหายจำนวนมาก แต่ถามว่าดีกว่าแพ้ไหมก็ดีกว่าแน่นอน

ดังนั้นนอกจากเรื่องจำนวนที่ผมจะพยายามให้มีมากขึ้นแล้วผมจะยังเพิ่มคุณภาพด้วย แต่ต้องหาจุดสมดุลที่เหมาะสม

บางครั้งจำนวนมากกว่าที่คุณภาพด้อยกว่าก็มีข้อได้เปรียบในด้านการบำรุงรักษาที่ต้องคำนึงถึงเช่นกันในสงครามจริงๆ

ที่ดยุกหมูอ้วนทำอาจจะเป็นวิธีการที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดแล้วก็ได้ซึ่งผมพยายามพิสูจน์โดยการสอบถามและทดลองเรื่องทางยุทธศาสตร์และสงครามอยู่ในตอนนี้เพื่อพัฒนาทฤษฎีให้กลายเป็นกลยุทธที่สามารถใช้การได้จริง

แต่มีอะไรที่ได้มาโดยง่ายดายเมื่อผมมองไปรอบๆเห็นสภาพของคนที่บาดเจ็บและเสียความมั่นใจไปอย่างนี้

เพี๊ยะ                                      

ผมใช้ทักษะ Domesticate

ไปทางคนที่ท่าทางหมดกำลังใจ

“ไม่ต้องเศร้าใจ ภายใต้การนำของข้าจะมีคนอ่อนแอได้อย่างไรกัน? พวกเจ้าไม่มีความหวังว่าอยากเป็นที่หนึ่งเลยงั้นหรืออยากจะมีฝีมือเหนือกว่าใครๆ อยากจะเก่งขึ้นเรื่อยๆมากกว่าที่ตนเองเป็นอยู่ในตอนนี้จำเอาไว้ภายใต้การนำของข้า ไม่มีคำว่าคนอ่อนแอความทะเยอทะยานของข้าสามารถแบ่งให้พวกเจ้าได้ทุกคน เพราะมันไม่มีวันหมดสิ้น”

เพี๊ยะ

ผมฟาดไปทางอโคสาวทีหนึ่ง

“อ๊าย”เธอก็อ่อนระทวยนั่งลงกับพื้นทันที

ส่วนพี่กล้ามยิ้มดีใจตลอดเวลาผมฟาดไปนี่

น่าละเหี่ยใจจริงๆ

“Command คึกคักหน่อย อย่าได้ย่อท้อเพราะความล้มเหลวไม่กี่ครั้งนี่”

ผมใช้คทาเพิ่มความสามารถในการใช้ทักษะCommand ของผมต่อคนทั้งกลุ่ม

และได้พบว่า มันเปลืองพลังแบบคราวที่ Heal เลย

จนกระทั่งผมที่มีพลังมากยังต้องดื่มน้ำยาเพิ่มพลัง

เป็นการรู้ตัวเลยว่าที่นางเอกอย่างมาเรียใช้พลังบัฟได้ทั้งกองทัพนี่เป็นอะไรที่ไม่ธรรมดาจริงๆ

อืมผมคงต้องไปหาไอเท็มและฝึกเพิ่มพลังเวทย์สินะนี่

ไม่เป็นไรก็ฝึกร่วมกับพวกนี้ไปนั่นล่ะ

ผมให้พวกบัณฑิต ใช้สกิล Learning รอบผมตลอดเวลาเพื่อให้สกิลของผมขึ้นมาเร็วขึ้นอยู่แล้ว

จากที่ห่อเหี่ยวกัน

พอแสงสีขาวจากสกิลและคำตวาดของผมดังไปได้ยินกันทั่วพวกเขาก็หลังตรงและชูดาบและอาวุธขึ้นฟ้ากันทันที

ตามเนื้อเรื่องเกมส์ดยุกหมูอ้วนก็มีฉากอย่างนี้สินะท่าทางความสามารถพูดปลุกใจของดยุกหมูอ้วนเราจะสืบทอดต่อมาด้วยนี่เอง

“ท่านดยุกจงเจริญแฟมิเลียเพนดราก้อนจงเจริญ”

อันที่จริง พวกนักผจญภัยไม่ได้ท้อใจหรือคิดว่าแฟมิเลียเพนดราก้อนจะไม่ได้ครองตำแหน่งอันดับหนึ่งแต่ประการใด

แต่พวกเขาแค่รู้สึกว่าท่านดยุกอูลริกเป็นคนเดียวที่แบกทั้งทีมนี้อยู่

ว่าแค่พวกเขาทำได้แค่ระดับนักผจญภัยธรรมดาแฟมิเลียนี้ก็ได้ที่หนึ่งอยู่แล้ว

และความสามารถในการที่ใช้สกิลสั่งการคนนับพันได้อย่างนี้

ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาสามัญที่ไหนจะทำได้

มีแต่คนระดับตำนานเท่านั้นถึงพอจะมีพลังมากเช่นนี้

ยกเว้นพี่กล้ามที่ไม่ได้คิดแบบนั้นเลยเพราะพวกเขามองว่าท่านดยุกคือเจ้านายที่เก่งที่สุดอยู่แล้ว

ต่อหน้าเจ้านายที่เก่งการแพ้ของพวกเขาก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วไม่ว่าจะมีจำนวนมากมายแค่ไหนก็ตาม

ซึงหากดยุกรู้คงกุมขมับกับแนวคิดของคนพวกนี้ว่าการพยายามเอาแนวคิดแบบการคำนวณสงคราม Calculus of warกับคนในโลกนี้ท่าทางอีกนานกว่าจะได้ผล